Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Κορονοίος! Προσοχή μην αγγίζετε!

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Τι είναι πάλι αυτό το συγκλονιστικό κακό που μας βρήκε τόσο απροετοίμαστους.

Κανένας δεν γνωρίζει την προέλευσή του, πώς θεραπεύται και πώς εξοντώνεται. 

Η κατάσταση είναι τραγική, δεν έχει αρχή και τέλος και δείχνει πόσο μικρός και ανίσχυρος είναι ακόμα ο άνθρωπος μπροστά σ’ ένα φυσικό φαινόμενο.

Ο εχθρός είναι μικρός, αόρατος, ύπουλος, άυλος, απρόβλεπτος και πολύ επικύνδινος.

Ακόμα και η Χιροσίμα ήταν μπροστά του ένα στιγμιαίο έγκλημα με καταστροφικές συνέπειες. Αυτό είναι ένα διαρκές έγκλήμα που δεν ξέρει κανείς ακόμα την αρχή και το τέλος του.

Ο άνθρωπος- Αυτό το τέρας- με τις τεράστιες τεχνικές και επιστημονικές ανακαλύψεις.

Με ατομική βόμβα, με πυρηνικούς πυραύλους με χημικά αέρια, με κινητά τηλέφωνα και διαδίκτυα, με υπεροκειάνεια, με τρομακτικούς ουρανοξύστες και οικοδομικά επιτεύματα και κυρίως την κατάκτηση της σελήνης και του σύμπατος και τόσα πολλά άλλα πράγματα, δεν είναι απλώς ένα τίποτα μπροστά σε ένα τόσο δα αόρατο και ανυπολόγιστο κουνουπάκι, ένας αέρας, ένα σίφουνα που σαρώνει τα πάντα χωρίς διακρίσεις. Αυτό το πραγματάκι διαρκώς έχει αναστατώσει και έχει  ανησυχήσει έναν ολόκληρο πλανήτη.

Δυστυχώς τα γεγονότα υποδεικνύουν πόσο μικρός είναι ακόμα ο άνθρωπος παρά τις τεράστιες ανακαλύψεις  και προόδους. Που ένα τόσο δα τίποτα να φέρνει τον κόσμο ανάποδα πανικοβλημένο και τρομοκρατημένο.

Δεν μένει παρά να καγχάσουμε και να ειρωνευτούμε. 

Τι είναι η προσεδάφιση στη σελήνη; Τι είναι τα σχέδια πολέμου και κατασροφής; Τι είναι οι μεγάλες συναντήσεις και συμφωνίες; Τι είναι τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα..

Τίποτα, απολύτως τίποτα, μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο της γενικής καταστροφής.

Προσοχή λοιπόν! Μεγάλή προσοχή. Υπακούμε και μένουμε σπίτι και ο θεός βοηθός!!

Και κάτι εντελώς προσωπικο. Είμαι 18 μέρες κλεισμένος μέσα, άρρωστος, μένω σε ένα μικρό διαμέρισμα σε πολυκατοικίες. Ε… λοιπόν όλες αυτές τις μέρες δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος της πολυκατοικίας να μου χτυπήσει την πόρτα και να με ρωτήσει αν θέλω ή χρειάζομαι κάτι.

Φαίνεται πως δεν είμαι « ευπαθής άνθρωπος».