• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Κώστας Πρετεντέρης: «Γελάει με τα πάθη και τα παθήματα των ανθρώπων και της εποχής,­ δεν σαρκάζει με κακεντρέχεια»

Κώστας Πρετεντέρης 1978 γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 και στις 19 Δεκεμβρίου 1978. Παραγωγικότατος συγγραφέας και ευθυμογράφος άρχισε από νεαρός να ασχολείται με το γράψιμο, προτού ακόμη τελειώσει το Πειραματικό Σχολείο στο οποίο φοιτούσε.

Ξεκίνησε γράφοντας ευθυμογραφήματα σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1953 εμφανίσθηκε στο θέατρο, με το έργο «Ο Ξενοφών και η Στάρ Ελάς». Ακολουθούν τεράστιες επιτυχίες για το ραδιόφωνο και ήταν τόσο μεγάλη η απήχηση που οι παλαιότεροι θυμούνται τους δρόμους να αδειάζουν την ώρα της μετάδοσης των εκπομπών, όπως Το ημερολόγιο ενός θυρωρού, Τα καθημερινά του καθημερινού με τον Δημήτρη Χορν, Το νυφικό κρεβάτι με την Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν. Σε 12 χρόνια, από το 1953 ως το 1961, έγραψε 15 επιθεωρήσεις. Η πρώτη του Και ο μήνας έχει 9 ανέβηκε στο θέατρο Περοκέ από τον θίασο Αρνίδη. Σε αυτή την πρώτη περίοδο έγραψε τις επιθεωρήσεις Κόκα-Κόλα, που παίχθηκε από τον θίασο Ντιριντάουνα, Δόγμα γυναίκας, Σιγά και με το μαλακό, Ροζ μπαλέτα, που ανέβηκαν στο θέατρο Ακροπόλ από τον θίασο Μπουρνέλη, Ελλάδα για την Ελλάδα και Πασχαλινό κοκτέιλ,που παρουσιάστηκαν στο θέατρο Κυβέλης από τον θίασο Καλουτά.

Επειτα, το 1962 ήρθε η πολύχρονη συνεργασία του με τον Α. Γιαλαμά. Μέχρι το 1972 αποτέλεσαν μια συγγραφική δυάδα με πολλές επιτυχίες: “Δεσποινίς Διευθυντής”, “Ένας ιππότης για τη Βασούλα”, “Η κυρία εκυκλοφόρησε”, “Μιας πεντάρας νιάτα”, “Η κόμισσα της φάμπρικας” και άλλα.

Για τη συνεργασία σε κωμωδίες με τον Ασημάκη Γιαλαμά ο Μάριος Πλωρίτης αναφέρει: «Εκεί έδωσε (έδωσαν) τα διαπιστευτήριά του (τους), που θα μπορούσες να πεις ότι έχουν αυτήν την αγαθότητα: όχι μόνο στέρεη σκηνική τεχνική, εύστροφο διάλογο, ευρηματικά επεισόδια. Αλλά και ­ το σπουδαιότερο ­ σωστή διαγραφή της ρωμέικης πραγματικότητας, όπου η κωμωδία δεν γίνεται ποτέ κλωτσοπατινάδα, η σάτιρα δεν ξεπέφτει ποτέ στη χυδαιότητα, τα πρόσωπα δεν είναι ανδρείκελα και καρικατούρες. Τα έργα αυτά σέβονται και τη λογική και το κοινό, έχουν “αλήθεια” ­ που χωρίς της, η κωμωδία καταντά κακό τσίρκο ­ και “συμπάθεια” για τους ταλαίπωρους και ταλαιπωρούντες ήρωές τους. Θα προσθέσω, ακόμα, και μια λέξη που σήμερα μοιάζει “παλαιομοδίτικη” αλλά ποτέ δεν είναι: ευγένεια, που πηγάζει από τον χαρακτήρα και το ήθος του δημιουργού τους. Σε όσα έγραψε, ο Κώστας Πρετεντέρης γελάει με τα πάθη και τα παθήματα των ανθρώπων και της εποχής ­ δεν σαρκάζει με κακεντρέχεια. Ευθυμεί το θέατρο ­ δεν το ευτελίζει. Τέρπει το κοινό ­ δεν το εκβαρβαρώνει. Κι αυτό, δεν είναι μικρό χάρισμα και δώρημα, σ’ έναν καιρό και σ’ έναν κόσμο, όπου το γέλιο παίρνει συχνά τη μορφή βιασμού και εκφαυλισμού».

Από το 1973 ο Πρετεντέρης αρχίζει να γράφει μόνος. Σε διάστημα 5 χρόνων έγραψε 14 έργα.

«Ο κύριος συνήγορος» εγκαινίασε τα ελληνικά σήριαλ και ακολούθησαν και άλλες πετυχημένς σειρές: «κοκορόμυαλη», «Γειτονιά», «Δρόμος», «Τα παιδιά του Ζεβεδαίου» κ.ά.

Εργάστηκε ταυτόχρονα ως χρονογράφος στις εφημερίδες Βραδυνή, Αθηναϊκή, Καθημερινή και, τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του, στην Ελευθεροτυπία.