Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Λεόντιος Πετμεζάς: Ορατή εμπειρία της περιπέτειας

Πόρ­τες συνεί­δη­σης παλιές, βαριές και ασή­κω­τες με αποκλίσεις,
ερμη­τι­κά κλει­στές με συχνές δονή­σεις ανα­φω­νούν μεθοδικά:
Για­τί, ποιο λάθος έφε­ρε αυτή την απρό­σμε­νη ασυναρτησία;
Η καυ­τή ερώ­τη­ση με από­γνω­ση εκφρά­στη­κε αρχι­κά με πικρία
και γκρι­μά­τσα απο­τρο­πια­σμού στων χει­λιών την ανοι­κτή θύρα.
Περί­με­νε ανυ­πό­μο­να απά­ντη­ση και διέ­ξο­δο με πνοή ενόρασης.
Ύστε­ρα κρυμ­μέ­νη στα ενδό­τε­ρα έμει­νε κάτω από την γλώσσα.
Πέθαι­νε ο λόγος της με εγκλει­σμό μέσα στην πυκνή ανάσα.
Σύρ­θη­καν οι άνθρω­ποι σε ανα­τρο­πές ‚στα δίχτυα της αράχνης
ανά­με­σα στις γυμνές μέρες και ώρες της ύπου­λης περιπέτειας.
Η περι­πλά­νη­ση κυνη­γώ­ντας τα μαδη­μέ­να φτε­ρά της παράνοιας
συνέ­βα­λε στο απο­τρό­παιο γίγνε­σθαι με εκφρα­στι­κή εφευρετικότητα.
Ο συνε­χής τρό­μος στη ψυχή του φοβι­σμέ­νου που παλινδρομούσε
συνυ­πήρ­χε εξα­να­γκα­στι­κά και προ­ε­κτά­θη­κε χωρίς αναμέτρηση.
Με εμφα­νή την βεβαιό­τη­τα της ακα­τά­βλη­της κατηγορίας
για την υπο­τα­γή στις προ­δια­γρα­φές της αποκωδικοποίησης.
Με κομ­μέ­να τα γόνα­τα απ τη δοκι­μα­σία το κακό προχώρησε .
Ωστό­σο οι συσκε­πτό­με­νοι ιρι­δι­σμοί σκό­πευαν να αντισταθούν
σθε­να­ρά και προ­κλη­τι­κά στα μονο­πά­τια με εκδο­χές νέας μελέτης.
Παρό­τι βαθ­μιαία ζητιά­νευαν ανε­λέ­η­τοι στα δύσβα­τα περάσματα.
παρέ­μει­ναν αρκε­τό και­ρό αθε­ρά­πευ­τοι μετα­ξύ φωτός και σκιάς.
Χαμέ­νη η δέη­ση τους για την μέθε­ξη της κοι­νής απόδρασης.
Της σωτη­ρί­ας την ευέλ­πι­δα διέ­ξο­δο και την αυτοσυντήρηση
δεν βρή­κε ακό­μη η πονε­μέ­νη ψυχή του κάθε μονα­χι­κού διαβάτη.
Σπά­ζο­ντας στα­δια­κά το κρύο μάρ­μα­ρο της τρέ­χου­σας πορείας
εξαϋ­λώ­θη­κε εσκεμ­μέ­να ο ελε­ή­μο­νας με υπο­λο­γι­σμέ­νες χειρονομίες.
Αιώ­νες τώρα μακριά από το επει­σο­δια­κό λάθος των πρωτοπλάστων.
Τα ζωη­ρά πρό­σω­πα συνω­θού­νται σε συμπλέγ­μα­τα απελπισίας .
Οι αθώ­οι ένο­χοι με ιδε­α­τό ένστι­κτο ‚ανα­δύ­ο­νται κοσμογονικά,
απέ­να­ντι στην μάζα των ρευ­στών ορια­κών στιγ­μών της πληρότητας .
Προσ­δο­κούν να έρθει επι­τέ­λους η αισιό­δο­ξη αλλη­λου­χία της κάθαρσης.
Τότε θα κερ­δί­σουν όχι μόνο μια μικρή στα­γό­να της απαλλαγής
αλλά ολό­κλη­ρη την ακτί­να ανα­συ­γκρό­τη­σης στον κύκλο του ήλιου.

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο