Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

«Λιποθυμάνε…»

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος //

Δεν υπάρχει καμιά ομιλία κανενός πολιτικού ανδρός που να μην αναφέρεται στο Κράτος Πρόνοιας. Σ’ αυτή την οργάνωση του Κράτους με βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα την επέμβασή του στις οικονομικές και βιομηχανικές σχέσεις, προκειμένου να καθιερωθεί η ισότητα της ευκαιρίας μεταξύ ατόμων και κοινωνικών ομάδων και έτσι να εξασφαλισθούν τα μέσα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης για τα άτομα και τις ομάδες. Κάτι που αφορά τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών.

Λέμε για κοινωνικά δικαιώματα. Αυτά τα «πελεκήσαμε» καθόσον υπάρχει και η επιχειρηματολογία η οποία βασίζεται στην πεποίθηση ότι η μείωση των κοινωνικών πόρων θα επιτρέψει τη ριζική μείωση της φορολογίας και άρα την αύξηση της παραγωγικότητας/ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Κι άμα αυξηθεί η παραγωγικότητα θα αναπτυχθεί και η οικονομία, «θα έχουμε και θα τρώμε», και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν. Αυτός όμως ο πληθυντικός αριθμός και μάλιστα το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο σημαίνει καθολικότητα. Όλοι. Κάπου στην πορεία αλλάζει το δόγμα. Όχι θα έχουμε, αλλά θα έχουν. Η καθολικότητα γίνεται εγκυρότητα, αλήθεια. Ο πλούτος δεν μοιράζεται σε όλους. Η ισότητα «εν τοις πράγμασιν» αφορά τους ιδιοκτήτες που γίνονται και «Αριστείς» και παίρνουν και έχουν και κατέχουν και ανέχονται κάπως κάποιο μοίρασμα. Μεγαλοντομία! «Ο Θεός να τους έχει καλά».

Αυτούς και ο Θεός και η τσέπη τους «τούς έχει καλά!» Είναι ακριβώς αυτό που έλεγαν παλιά στα χωριά οι γιαγιούλες. «Άμα το στομάχ’ είναι γιομάτο όλα τα φτιάχνεις. Άμα η κοιλιά βαράει λόρδα βαράει σαν ου κ’φός το τύμπανο». Και το τύμπανο έχει εξαιρετικό ήχο, αλλά άμα βαράει κάποιος το τύμπανο από την πείνα τότε επέρχεται και ο τυμπανισμός, η διόγκωση, δηλαδή το φούσκωμα της κοιλιάς που προκαλεί η μεγάλη συσσώρευση αερίων στα έντερα. Το κράτος πρόνοιας όμως ελέγχει και ενίοτε επιλύει το πρόβλημα με μέτρα κοινωνικού περιεχομένου. Και καθώς είναι τόσο «εύσπλαχνο» δίνει μεγάλη βαρύτητα στους μαθητές/τριες και προκειμένου να μην «λιποθυμούν» άρχισε εδώ και κάμποσα χρόνια να διανέμει γεύματα στους μαθητές Δημοτικών Σχολείων σε όλη τη χώρα…

Μέχρι εδώ, ας πούμε καλά. Ο όρος «σχολικά γεύματα» μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και έγινε και αντικείμενο πολιτικών δηλώσεων. « Σήμερα θα έπρεπε να διανέμονται καθημερινά 185.000 σχολικά γεύματα σε όλα τα δημοτικά σχολεία της χώρας. Αντ’ αυτού όμως, γινόμαστε ξανά μάρτυρες τραγικών περιστατικών που αποτελούν στίγμα για τη χώρα, όπως η λιποθυμία από την πείνα μιας μικρής μαθήτριας στο σχολείο της στην Ηλεία». Από την άλλη πλευρά: «Ο αριθμός γευμάτων που διανέμονται είναι κατά 5.275 αυξημένος σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο». Οι αριθμοί… μετατρέπουν τον άνθρωπο και μάλιστα τα παιδιά σε άψυχα αντικείμενα, ψυχρής καταμέτρησης και ενίοτε συναισθηματικής αναλγησίας.

Το κράτος φυσικά δεν είναι έμπορος. Το Κράτος Πρόνοιας δεν είναι δυνατόν να μετατραπεί σε Κράτος – μάνατζερ, διαμεσολαβητή. Και πέραν τούτων η κενότητα της όποιας πολιτικής αντιπαράθεσης δεν μπαίνει και δεν αγγίζει τα παιδιά. Αγγίζει την πολιτική συνείδηση κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας που αμφότεροι είναι αναγκασμένοι «να μην υπνώττουν» γιατί το πρόβλημα είναι όλων. Μας αφορά. Όταν παιδιά λιποθυμάνε είναι φύσει και θέσει αδύνατον να μιλάμε για Κράτος Πρόνοιας και να δηλώνουμε τη δυσαρέσκειά μας. Και λοιπόν; «Σαράντα ξ(υ)λιές σι ξένου κώλο δεν πουνάν. Η μία στουν δ’κό μας πονάει». Και θα πονέσει για τα καλά…

_______________________________________________________________________

toumpourosΟ Χρήστος Α.Τούμπουρος γεννήθηκε στην Άγναντα Άρτας (Τζουμέρκα). Εκεί τελείωσε το Γυμνάσιο και ακολούθως σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έγραψε τέσσερα βιβλία: «Αγναντίτικα Λιχνίσματα», «Το Γυμνάσιο Αγνάντων ο Πνευματικός Φάρος των Τζουμέρκων», «Με την Ηπειρώτικη λαλιά» και «Τραγουδώντας την ξενιτιά», καθώς και εννέα θεατρικά έργα με περιεχόμενο που αφορά τη ζωή στην Ήπειρο.