Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Μάκης Μαΐλης: Μαχητικός, αποφασιστικός, στην πρώτη γραμμή…

Αν και η θλιβερή είδηση δεν ήταν απρόσμενη (εδώ και μήνες ο σύντροφος Μάκης έδινε σκληρή παλικαρίσια μάχη με την αρρώστια) φτερούγιζε η ελπίδα να βγει ξανά νικητής –όπως τα είχε μέχρι χτες καταφέρει.

Μόλις πριν λίγες μέρες (το Σαββατοκύριακο 9 – 10 Γενάρη) είχε εγκαινιάσει τη νέα ενότητα του Ριζοσπάστη αφιερωμένη στα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 (με αντικείμενο την κομματική ιστοριογραφία για τον χαρακτήρα της και τις κοινωνικές κινητήριες δυνάμεις – η στρατηγική του ΚΚΕ), που είχαμε αναδημοσιεύσει, δίνοντας ένα ακόμη παράδειγμα του να είσαι μαχητικός, στην πρώτη γραμμή του ιδεολογικού αγώνα, της διαπάλης με την αστική πολιτική και ιδεολογία.

Στην τελευταία του συνέντευξη στον «Οδηγητή», τον Μάρτη του 2020, με αφορμή –δες σύμπτωση, την Επανάσταση του 1821, ο σ. Μάκης Μαΐλης αναφέρει:

«Διδασκόμαστε για τον καταλυτικό ρόλο της επαναστατικής οργάνωσης στην προετοιμασία και διεξαγωγή μιας εξέγερσης. Δεν είναι πάντοτε πολλοί εκείνοι που βλέποντας μπροστά στην εποχή τους γίνονται πρωτοπόροι. Ομως ο ρόλος τους είναι αναντικατάστατος στην προετοιμασία και την κινητοποίηση ευρύτερων δυνάμεων, ιδιαίτερα κατά την κρίσιμη εκείνη στιγμή της επαναστατικής ρήξης. Εμπνεόμαστε από τις αστείρευτες δυνάμεις του επαναστατημένου λαού (…) Η Ιστορία αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύτιμο εργαλείο και γι’ αυτό αξίζει – και πρέπει – να τη μελετάμε. Γιατί αντλούμε διδάγματα χρήσιμα και απαραίτητα στους σύγχρονους ταξικούς αγώνες».

Αγώνας ενάντια στον οπορτουνισμό.

Ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα, με οδηγό τον μαρξισμό – λενινισμό, ήταν στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας του Κόμματος να μελετήσει την Ιστορία του, την Ιστορία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη συλλογική επεξεργασία χρήσιμων συμπερασμάτων που ενσωματώθηκαν στην επαναστατική στρατηγική του.

Μια από τις πολλές «αφανείς» χρεώσεις που του ανατέθηκαν στα 50 χρόνια της κομματικής του ζωής και δράσης, ήταν όταν ανέλαβε στο «Ρίζο», την κρίσιμη χρονική περίοδο, μεταξύ 13ου -14ου Συνεδρίου, ευθύνη ως επικεφαλής του Πολιτικού Τμήματος της εφημερίδας (όντας και μέλος της ΚΕ του Κόμματος), σε περίοδο δύσκολη, με την εσωκομματική διαπάλη σε εξέλιξη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο σ. Μάκης έδωσε -και από αυτό το μετερίζι, αποφασιστικό αγώνα για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ και τη μάχη ανασυγκρότησης των εντύπων.

Πριν χρόνια κατά την παρουσίαση της έκδοσης «Δεκέμβρης του ’44, κρίσιμη ταξική σύγκρουση», ανέφερε, μεταξύ άλλων:

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη για το Δεκέμβρη του ’44, όπως και για ολόκληρη τη δεκαετία 1940-1949, συνεχίζεται και θα διαρκέσει πιο έντονη, όσο οι κοινωνικές αντιθέσεις θα οξύνονται. Επομένως, το ζήτημα της αντικειμενικότητας στην Ιστορία βρίσκεται και θα βρίσκεται στο επίκεντρο. Η ανίχνευση και η προσέγγιση της αλήθειας ήταν πάντα μια εξαιρετικά επίπονη και περίπλοκη υπόθεση και βεβαίως δεν κρίνεται κατά κανόνα από κάποιον φωτισμένο νου. Κρίνεται συλλογικά με την πείρα και τη γνώση. Και σε ό,τι μας αφορά, κρίνεται από τον συλλογικό διανοούμενο, το ΚΚΕ. Αφορά και την εκτίμηση αν αυτό που προέκυψε ως γεγονός αναμφισβήτητο ήταν θετικό ή αρνητικό, εννοώντας για ποια τάξη ήταν θετικό ή αρνητικό. Δεν υπάρχει υπερταξική ιστοριογραφία, ακόμα κι αν η θέληση του ιστοριογράφου τείνει ισχυρά να αναζητά μια τέτοια κατεύθυνση.

Παραμένει βαρυσήμαντη η υπόμνηση του Μαρξ:

«… οι προλεταριακές επαναστάσεις (…) κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν σε κείνο που φαίνεται ότι έχει πραγματοποιηθεί για να ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε με ωμή ακρίβεια τις μισοτελειωμένες δουλειές (…) φαίνονται να ξαπλώνουν χάμου τον αντίπαλό τους μόνο για να του δώσουν την ευκαιρία ν’ αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να ορθωθεί πάλι πιο γιγάντιος μπροστά τους, οπισθοχωρούν μπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθεί η κατάσταση που κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισμα…».

Και έκλεινε έτσι:
«Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός και αναντικατάστατος παράγοντας που εγγυάται ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και αυτός ο παράγοντας είναι η ωρίμανση της συλλογικής σκέψης και πολιτικής αντίληψης του ΚΚΕ».

Μέχρι την τελευταία περίοδο υπήρξε πολυγραφότατος. Μόνο στο «Ριζοσπάστη», με μια πρόχειρη αναζήτηση βρήκαμε γύρω στα 900 αφιερώματα άρθρα και σημειώματα που υπογράφει ο ίδιος μια ευρείας γκάμας θεμάτων και ιδιαίτερα αρθρογραφία για ιδεολογικά και ιστορικά θέματα, όπως επίσης και στην ΚΟΜΕΠ.

Εκ μέρους της Συντακτικής Επιτροπής του «Ατέχνως» εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια του Μάκη και στους δικούς του.

Θα τον θυμόμαστε πάντα ακούραστο, σεμνό με ανεξάντλητη την πίστη του στη δύναμη της εργατικής τάξης και στο δίκιο του λαού


▪️ Θυμίζουμε πως η κηδεία του συντρόφου θα είναι πολιτική και θα γίνει αύριο Παρασκευή 22 Γενάρη, στις 16.00, στο χώρο της «Ελαιουργικής», στην Ελευσίνα (Ιερά Οδός και Μουρίκη).