• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Μακρόνησος, «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0», το χρονικό της φρίκης και του μαρτυρίου στο «OLVIO theater»

Το χρονικό της φρίκης και του μαρτυρίου στη Μακρόνησο όπως το κατέγραψε ο Μενέλαος Λουντέμης στο «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0», διασκευασμένο για το θέατρο από την Σοφία Αδαμίδου, ανεβαίνει, για πρώτη φορά, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, στις 9 Φλεβάρη, στη σκηνή του «OLVIO theater» (Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ.: 210.3414.118).

Ο Μενέλαος Λουντέμης στο μυθιστόρημα «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0» περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τις συνθήκες κράτησης κάτω από το εγκληματικό καθεστώς «πειθαρχημένης διαβίωσης» και βασανιστηρίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μακρονήσου, όπου κυριαρχούσαν η ωμή βία, ο τρόμος και η απελπισία, αλλά και η λεβεντιά και η αξιοπρέπεια των εξορισθέντων.

«Το νησί αυτό, που διαδραματίζεται σήμερα η ιστορία μας», γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης, «είναι το τοπίο όπου το έγκλημα δοξάστηκε σαν ύψιστη αρετή. Οπου μέσα απ’ το λαρύγγι του ανθρώπου πέρασαν – για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας – φθόγγοι άγνωστοι… Ηρθε μια νύχτα που το νησί κλυδωνίζεται σαν ακυβέρνητο σκάφος. Αυτή τη νύχτα – οι φθόγγοι αυτοί οι άγνωστοι – ακούστηκαν τόσο δυνατά, που οι μεταλλωρύχοι της αντικρινής πλαγιάς τρόμαξαν και κρύφτηκαν στις στοές τους. Ηταν οχτώ του Δεκέμβρη, χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα χρόνια ύστερα απ’ τη γέννηση του γιου μιας χωρικής που τον σταύρωσαν – μια φορά – πάνω σ’ ένα ξύλο σ’ ένα λόφο της Σιών, επειδή κουβάλησε μαζί του καινούργιες ιδέες. Βλέπετε, οι ιδέες, κάθε φορά που έχουν απόλυτους τους ιδιοκτήτες, που άμα δεν έρχονται στα μέτρα που θέλουν αυτοί, παίρνουν το κεφάλι που τις έχει…».

Ο «φακός» του Μενέλαου Λουντέμη εστιάζει σε δύο από τους κρατούμενους αγωνιστές. Είναι οι πρωταγωνιστές – θύματα αυτής της ενορχηστρωμένης θηριωδίας, ο Γιώργης και ο Παναής. Δεμένοι χέρι χέρι με τις χειροπέδες σ’ όλη τη διάρκεια της εξορίας τους, μέσα στη φρίκη της Μακρονήσου εξακολουθούν και παραμένουν άνθρωποι. Βοηθάνε και σώζουν στο καΐκι το δεσμοφύλακά τους από βέβαιο πνιγμό, θυμούνται τις μανάδες τους και σκέφτονται τις αγαπημένες τους, προσπαθούν να κάνουν καλύτερο άνθρωπο τον Στελάρα ή Μελιτζάνα, αυτόν τον λαϊκό άνθρωπο, τον μικροαπατεώνα – που προσποιείται το βασανιστή τους στο Μακρονήσι, που επηρεάζεται βαθύτατα από την ανθρωπιά τους, και πάνω απ’ όλα εξακολουθούν και επιμένουν να περπατάνε με τα δύο πόδια σε πείσμα των βασανιστών τους που τους θέλουν να περπατάνε με τα τέσσερα σαν άγρια θηρία, δεν υπογράφουν δήλωση και ονειρεύονται τον καλύτερο και δικαιότερο κόσμο για τον οποίο αγωνίζονται…

Μουσική: Νότης Μαυρουδής. Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν. Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου. Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου.Sound Design: Μανώλης Μανουσάκης. Κίνηση: Στέφανι Τσάκωνα. Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη. Σκηνοθεσία Video: Γιώργος Κορδέλλας. Video art cinematography: Δημήτρης Ζόγκας, Παναγιώτης Ανδρεαδάκης. Φωτογραφία: Γιάννης Πρίφτης. Παίζουν: Χάρης Μαυρουδής, Δημήτρης Μαύρος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Νότης Παρασκευόπουλος, Στέλιος Γεράνης.