• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Μετά τις εκλογές στη Γερμανία, τι;

Σχολιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //

Πολλά τα σχόλια, πολλές και οι αναλύσεις που ακολούθησαν (και θα ακολουθήσουν) σχετικά με τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, την άνοδο της ακροδεξιάς μέσω του AfD και για το πώς μπορεί να αντιδράσουν σχετικά το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα, οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις. Πολλές οι αναλύσεις και αρκετά μεγάλος κι ο πανικός διάφορων δημοσιολόγων δεξιά και αριστερά αλλά και… «αριστερά» που παραβλέπουν διάφορα απαραίτητα στοιχεία που μπορούν να διευκολύνουν τόσο την ανάγνωση των αποτελεσμάτων των γερμανικών εκλογών, όσο και της γενικότερης πολιτικής κατάστασης.

Σε αυτό το σημείο θα αναφέρουμε μόνο διάφορα αλλά απαραίτητα πιστεύουμε σημεία. Το βασικότερο είναι ότι όσοι, εντός κι εκτός Γερμανίας, πίστευαν πως αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν περίπατο για την Άνγκελα Μέρκελ, διαψεύστηκαν πικρά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως διάφοροι αναλυτές πίστευαν πως θα ήταν περίπατος για τον Μεγάλο Συνασπισμό. Στην πραγματικότητα, σε αυτές τις εκλογές η Μέρκελ και οι σύμμαχοι της, οι παραδοσιακές δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος ηττήθηκαν: το με δυσκολία έφτασε το 33% ενώ ο έτερος διεκδικητής της Καγκελαρίας, ο Μάρτιν Σουλτς έπιασε ένα 20,5%: το συνολικό ποσοστό των αστικών κομμάτων εξουσίας φτάνει έτσι στο ιστορικό χαμηλό του 53,5%, που αποτελεί το χαμηλότερο ποσοστό τους από το 1949! Αυτό δείχνει βέβαια, είναι η έκφραση ότι ούτε η γερμανική οικονομία πηγαίνει καλά, σε σχέση με τις υπερήφανες αναλύσεις των τζημεροειδών κάθε είδους και κοπής. Έτσι κι αλλιώς, η …περίφημη ευημερία της γερμανικής οικονομίας αφορούσε και αφορά μόνο ελάχιστους όπως πάντα συνέβαινε στα καθωσπρέπει αστικά κράτη, με την εμφάνιση της καπιταλιστικής κρίσης απλώς (και το απλώς εδώ αποτελεί από μόνο του ένα τεράστιο ζήτημα) όξυνε αυτά τα φαινόμενα γκρεμίζοντας στα πήλινα πόδια τους τις θεωρίες του κοινωνικού συμβιβασμού…

Πολιτική και οικονομική κρίση χωρίς τέλος…

Πραγματικά, ούτε στη Γερμανία τα πράγματα είναι ρόδινα: για παράδειγμα, από το 2006 μέχρι σήμερα το γερμανικό ΑΕΠ έχει αυξηθεί κατά περίπου 700 δις ευρώ αλλά το ποσοστό των οικογενειών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει αυξηθεί αντί να μειωθεί -από το 14% στο 16% ενώ οι αμειβόμενες με τον βασικό μισθό ή και λιγότερο “μορφές ευέλικτης απασχόλησης” γνωρίζουν ευρεία διάδοση την ίδια ώρα που οι άστεγοι δεν καταγράφονται. «Για το κράτος αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν» υποστηρίζει η BAG, μια οργάνωση αλληλεγγύης στους άστεγους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ανεξάρτητων ερευνητικών κέντρων αυτή τη στιγμή ζουν περίπου 860 χιλιάδες άνθρωποι στο δρόμο. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του πληθυσμού (290 χιλιάδες). Το μεγαλύτερο κομμάτι, όμως, αποτελείται από ανθρώπους που έχουν πεταχτεί στο δρόμο από την ίδια τη γερμανική κοινωνία. Η BAG εκτιμάει ότι ένα περίπου εκατομμύριο άνθρωποι βρίσκονται σήμερα «σε υψηλό κίνδυνο» να βρεθούν στο δρόμο…

Η Μέρκελ λοιπόν και η παρέα της, που αντιμετωπίζει τον σκόπελο της συγκρότησης νέας κυβέρνησης, πληρώνει την λιτότητα και την ρατσιστική πολιτικής της ενώ η Σοσιαλδημοκρατία πληρώνει το πόσο δεξιά έχει πάει ενώ εκατομμύρια κόσμου που μέχρι τώρα το ψήφιζε το εγκαταλείπει. Αυτό είναι ξεκάθαρο σημάδι μιας πολιτικής κρίσης σε εξέλιξη μέσα στη χώρα, αντίστοιχη με τις πολιτικές κρίσεις που ξεκίνησαν από την Ελλάδα για να πλήξουν στη συνέχεια και τις μητροπόλεις του καπιταλισμού: την Βρετανία, τις ΗΠΑ και προσφάτως, την Γαλλία. Η Γερμανία που έμοιαζε (ή ήθελαν να μοιάζει) πυλώνας σταθερότητας και αναγέννησης ενός πολιτικού κι οικονομικού συστήματος σε παρακμή, ακολούθησε. Το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης είναι ότι στην καινούργια Βουλή θα μπουν ξανά οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (στις εκλογές του 2013 δεν έφτασαν το μέτρο του 5%), και για πρώτη φορά το ρατσιστικό ακροδεξιό κόμμα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία).

Η άνοδος της ακροδεξιάς

Εδώ είναι μάλιστα που οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν, που από τη μία εκφράζουν πανικό και από την άλλη που υπερτιμούν διάφορες καταστάσεις, λειτουργώντας αρνητικά για τον εξοπλισμό του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος, εντός κι εκτός της χώρας, μπροστά στις νέες εξελίξεις.

Η τραγική αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η γερμανική ακροδεξιά και οι ναζί βρίσκονται και πάλι στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, στο Bundestag. Είναι όμως, κι ας το έχουμε αυτό ξεκάθαρο, η περιοριστική πολιτική του ασύλου και του ρατσισμού που καλλιέργησαν οι κυβερνήσεις στη Γερμανία, η ισλαμοφοβία που αποτελεί την αιχμή του δόρατος του νέου ρατσισμού (αλλά τόσο όμοιου με τον παλιό), οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης στη χώρα αλλά και στο σύνολο της ΕΕ, η καλλιέργεια κλίματος έλλειψης αλληλεγγύης στην γερμανική κοινωνία και η αβεβαιότητα μεταξύ μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού που προετοίμασαν το έδαφος για την εκλογική (αλλά όχι κοινωνική) άνοδο του AfD.

Όπως δεν προετοίμασαν το έδαφος γι’ αυτή την εκλογική επιτυχία η μαζική παρουσία προσφύγων και μεταναστών στη χώρα, όπως θέλουν να μας πείσουν ορισμένοι καλοθελητές… Αξίζει να σημειώσουμε μάλιστα, ότι μεγαλύτερος αριθμός προσφύγων βρέθηκε στη Βαυαρία και όμως εκεί τα ποσοστά του AfD ήταν χαμηλά. Αντίθετα, υπάρχουν περιοχές στην ανατολική Γερμανία με χαμηλή παρουσία προσφύγων όπου το AfD εκτινάχτηκε – είναι οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές εκστρατείες των τοπικών κυβερνητών των Χριστιανοδημοκρατών, στο όνομα των πολιτών αλλά χωρίς; Αυτούς, που καλλιέργησαν αυτό το κλίμα. Πρέπει ακόμα να παρατηρήσουμε πως ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος έμεινε ακάλυπτο, μπορούμε να πούμε και απροστάτευτο, από την ακροδεξιά δημαγωγία και ρητορική: ήταν η διάψευση των προσδοκιών αρκετών εργατών και ψηφοφόρων ότι το SPD (η Σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή) θα έπαιρνε αποστάσεις από την πολιτική της συγκυβέρνησης με τη Μέρκελ – στις πρώτες δημοσκοπήσεις μάλιστα η Σοσιαλδημοκρατία ξεπερνούσε το 30%.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι δεν είναι η Αριστερά, ή τουλάχιστον ένα τμήμα της, που βάζει υπερβολικά αιτήματα για την κοινωνική απελευθέρωση που οδήγησε σε αυτή την άνοδο, όπως διάφοροι νεοφιλελεύθεροι το παρουσιάζουν (κι είναι μια άνοδος που όλοι, δυστυχώς, περιμέναμε και γι’ αυτό μοιάζει και είναι παράλογο να πέφτουμε από τα σύννεφα με αυτή την εξέλιξη), ούτε είναι στη φύση του γερμανικού λαού η στήριξη των ναζιστικών μορφωμάτων όπως διάφοροι μετά Χριστόν προφήτες αρέσκονται να αναφέρουν, υιοθετώντας στην πραγματικότητα την ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης που πολύ εύκολα αλλά όχι κι ανώδυνα στοχοποιεί τον απλό εργαζόμενο ως υπεύθυνο για ότι συμβαίνει παραβλέποντας, συνειδητά προφανώς, τις ευθύνες του αστικού κράτους και των μηχανισμών του στη στήριξη των ναζί. Μέσα λοιπόν από αυτή την εικόνα βλέπουμε πως οι ψηφοφόροι του AfD δεν είναι φασίστες αλλά κόσμος που πρέπει να απελευθερωθεί αφενός από την ακροδεξιά δημαγωγία κι αφετέρου από την καλλιέργεια μιας κοινωνικής απομόνωσης και ηττοπάθειας που συμφέρει μόνο τις αστικές δυνάμεις. Αυτό αποδεικνύεται και από κάτι άλλο: τα μεγαλύτερα ποσοστά του το AfD τα πήρε στα ανατολικά κρατίδια, στο πιο φτωχό και ρημαγμένο τμήμα της Γερμανίας. Στη Σαξονία αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα. Αλλά όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις αυτό που κύρια ώθησε τους ψηφοφόρους στο AfD δεν ήταν η συμπάθεια για το ίδιο τις θέσεις του ή τη ρητορική του, αλλά η αντιπάθεια απέναντι στα κόμματα του επίσημου αστικού μπλοκ

Οτιδήποτε άλλο αξιοποιείται ως ερμηνεία για την εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς ξεχνά βέβαια ότι δεν αρκεί η ιστορική μνήμη για να αναχαιτίσει την επανεμφάνιση παλιών πολιτικών φαινομένων, αλλιώς εδώ στην Ελλάδα δεν θα είχαμε την Χρυσή Αυγή, και αφετέρου ότι δεν εκπροσωπούν οι ισλαμοφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές το σύνολο του γερμανικού και ευρωπαϊκού πληθυσμού. Όπως δεν έχουν έρεισμα άλλες απόψεις, προερχόμενες από το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο, ότι οι… πολιτικές του Χόνεκερ στην Ανατολική Γερμανία (που ο γράφων έχει τις ενστάσεις του) πριν πολλά, πλέον χρόνια οδήγησαν στην ενίσχυση της ακροδεξιάς σήμερα(!) παραβλέποντας ότι με τον ίδιο τρόπο που “υποδέχτηκε” η Δυτική Γερμανία τους πρόσφυγες από τα ανατολικά σύνορα της, με ρατσιστικούς διωγμούς και με έντονη στοχοποίηση, με τον ίδιο τρόπο υποδέχτηκε το σύγχρονο γερμανικό κράτος τους πρόσφυγες από την Ασία: κι είναι αυτή ακριβώς η πολιτική του φυλετικού και κοινωνικού διαχωρισμού που οδηγεί στην καλλιέργεια ρατσιστικών πεποιθήσεων.

Ένα ακραίο, ρατσιστικό κόμμα και ο αντιφασιστικός αγώνας στη Γερμανία

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι το AfD είναι ένα ακραίο ρατσιστικό, εχθρικό απέναντι στο Ισλάμ κόμμα με στενούς δεσμούς με το φάσμα των ναζιστικών οργανώσεων. Η εκπροσώπηση του στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο θα του εξασφαλίσει ένα βήμα για την ρατσιστική του προπαγάνδα. Θα του εξασφαλίσει επίσης μια ολόκληρη σειρά από πόρους (χρήματα, θέσεις, δημοσιότητα) τους οποίους μπορεί να αξιοποιήσει για να οικοδομήσει ακροδεξιές δομές. Το AfD δεν είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, ένα ναζιστικό κόμμα. Όμως έχει μια φασιστική πτέρυγα στο εσωτερικό του που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή. Την ίδια ώρα που η συντηρητική, εθνικιστική, “λαϊκιστική” πτέρυγα του AfD προσπαθεί να επιβάλλει τις απάνθρωπες θέσεις του μέσα από κοινοβουλευτικές συμμαχίες -και άρα να το παρουσιάσει σαν ένα ευυπόληπτο κόμμα, όπως επιχείρησαν στο παρελθόν εδώ στην Ελλάδα το ΛΑΟΣ και οι ΑΝΕΛ- η φασιστική πτέρυγα προσπαθεί να το μετατρέψει σε ένα “ορθόδοξο” ακροδεξιό κόμμα αντιπολίτευσης «στο δρόμο», όπου θα καταστείλει στη ρίζα της την ανάπτυξη των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, όπως επιχειρεί η Χρυσή Αυγή. Στην ανατολική Γερμανία, ειδικά το AfD, κινητοποιείται ήδη ανοιχτά στον δρόμο μαζί με το Pegida (το ισλαμοφοβικό ακροδεξιό κίνημα της Γερμανίας) και τις ναζιστικές συμμορίες (γερμανικής) «ταυτότητας». Το AfD, μάλιστα, κατηγορούσε προεκλογικά την Άνγκελα Μέρκελ ότι είναι πολύ ανεκτική(!) απέναντι στους πρόσφυγες και τη μετανάστευση ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Όμως παντού και οπουδήποτε το AfD, το Pegida, οι ναζί ή άλλοι ρατσιστές προσπαθούν να οργανώσουν κάποια εκδήλωση βρίσκονται αντιμέτωποι με μαζικές διαμαρτυρίες. Στις 19 Αυγούστου οι Ναζί προσπάθησαν να οργανώσουν συλλαλητήριο στην μνήμη του Ρούντολφ Ες (του υπουργού του Χίτλερ που αυτοκτόνησε πριν από 30 ακριβώς χρόνια στη φυλακή Spandau του Βερολίνου όπου κρατείτο), αλλά εμποδίστηκαν από τους αντιφασίστες. Ενώ δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ανάπτυξη της καμπάνιας «Να ξεσηκωθούμε ενάντια στον ρατσισμό» (Aufstehen gegen Rassismus) που είχε σαν σύνθημα «όχι ναζί στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο» ενώ οι αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με ανανεωμένη δύναμη και ένταση αμέσως μετά την ανακήρυξη των αποτελεσμάτων των γερμανικών εκλογών και της ενημέρωσης ότι το AfD μπήκε στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, πάνω από 3000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Αλεξάντερπλατς του Βερολίνου για να απαντήσουν στην «επιτυχία» του AfD με συνθήματα όπως: «Έξω οι ναζί’, «Ο ρατσισμός δεν είναι εναλλακτική λύση», «Όχι στο μίσος απέναντι στους Μουσουλμάνους», με εκατοντάδες διαδηλωτές να βαδίζουν ενάντια στο AfD και στην Κολωνία και τη Φρανκφούρτη.

Η Αριστερά στις γερμανικές εκλογές

Στις γερμανικές εκλογές συμμετείχαν επίσης, και πέρα από τα γνωστά κόμματα αλλά και διάφορους… αναρχικούς ντανταϊστές, η Die Linke (η Αριστερά) το οποίο είχε οριακή άνοδο των ποσοστών του (0.3%): είναι μία άνοδος που προήλθε κυρίως από τα δυτικά κρατίδια. Στην ανατολή – το παραδοσιακό της προπύργιο – είχε πτώση. Τα αποτελέσματα θα ήταν δίχως αμφιβολία πολύ καλύτερα αν η ίδια η Die Linke είχε ξεπεράσει τις δικές της διαιρέσεις και αντιφάσεις, που την οδηγούν σε υποτίμηση εκείνων των αναγκαίων για το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα δράσεων, χωρίς να συνεργάζεται δηλαδή με κόμματα φθαρμένα από την άσκηση της αστικής διαχείρισης. Το προσφυγικό είναι ένα απλό παράδειγμα: την ίδια ώρα που η αριστερή πτέρυγα της Die Linke κατέβαινε στους δρόμους ενάντια στο AfD, η δεξιά της πτέρυγα «συμφωνούσε» με τα ΜΜΕ, την Μέρκελ και το ίδιο το AfD ότι οι πρόσφυγες «αποτελούν πρόβλημα» ενώ συμπορεύθηκε με τους Σοσιαλδημοκράτες σε επίπεδο τοπικών κυβερνήσεων με αποτέλεσμα να εισπράττει και η Αριστερά ένα μέρος της φθοράς των κυβερνητικών κομμάτων αλλά και της απογοήτευσης αρκετού μέρους της γερμανικής εργατικής τάξης που προσδοκούσε μια διαφορετική πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι ενώ η Die Linke είχε φτάσει το 2009 κοντά στο 12κατάφερε να χαραμίσει την δυναμική εκείνης της επιτυχίας και σε μεγάλο βαθμό σε πειράματα ενός μελλοντικού “κοκκινο-κόκκινου” κυβερνητικού συνασπισμού. Αυτές όμως οι πολιτικές, όπως αποδεικνύει, η εμπειρία της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, οδηγεί τόσο στην καλλιέργεια αναμονής εντός του κινήματος για τις λύσεις που πρέπει να δοθούν στα προβλήματα του ενώ παράλληλα αυτή η αρνητική πολιτική δυσφημεί το σύνολο της Αριστεράς. Στις εκλογές συμμετείχε επίσης για πρώτη φορά το γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (DKP), συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία – σε ορισμένα κρατίδια, φτάνοντας σ’ ένα μικρό ποσοστό – κάτω από το 0,1%, έχοντας αποσυρθεί πέρσι από παρατηρητής στο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», πληρώνοντας αυτό την  ελάχιστη επαφή με τα προβλήματα της γερμανικής κοινωνίας. Κλείνοντας, θα λέγαμε ότι είναι  ιδιαίτερα ανησυχητικό, που ειδικά στην Γερμανία, η Αριστερά βρίσκεται είτε αδύναμη, είτε προχωράει σε λάθος, το λιγότερο, καταστρεπτικές επιλογές και που βρίσκεται πίσω από τις εξελίξεις μέσα στο κοινωνικό μέτωπο, την ίδια ώρα που υπάρχει ένα αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα που σηκώνει την σημαία της αξιοπρέπειας και του αγώνα, συνδεόμενο με κάθε κομμάτι της γερμανικής κοινωνίας ενώ και στις πρόσφατες διαδηλώσεις ενάντια στην Σύνοδο των G20 στο Αμβούργο φάνηκε ότι σιγά σιγά ξυπνάει κι ένα αντικαπιταλιστικό αίσθημα στους κόλπους της γερμανικής εργατικής τάξης.

Ενωτική δράση χωρίς υπαναχωρήσεις

Το μεγάλο συμπέρασμα αυτών των εκλογών, που δεν μπορεί να επισκιαστεί από την εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς και του AfD, είναι η κρίση μέσα το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι υπαρκτή και δημιουργεί μεγάλες τεκτονικές αλλαγές και ότι η Αριστερά κυρίως αλλά κι όλες οι δημοκρατικές, προοδευτικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό και το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να λειτουργήσουν, παίρνοντας τις κατάλληλες πρωτοβουλίες ενωτικά, με ξεκάθαρη αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων και των διλημμάτων που θέτουν οι πολιτικές της καπιταλιστικής κρίσης (την φτώχεια, τον ρατσισμός και τον κοινωνικό αυτοματισμό) διεθνώς. Το ενωτικό όμως δεν μπορεί να είναι και… ισοπεδωτικό, δηλαδή δεν θα πρέπει να θυσιαστεί στην δημιουργία συμμαχιών που θα σκοπεύουν μόνο να καλύψουν το κοινοβουλευτικό τους συμφέρον αλλά να προκρίνουν από μία… «αριστερότερη» πλευρά τη διαχείριση του συστήματος, αδιαφορώντας παράλληλα για το πραγματικά ζητήματα της περιόδου. Αλλά η ενωτική δράση δεν μπορεί, ούτε πρέπει να διαχωρίσει, τους εργάτες σε «ρεφορμιστές» ή «επαναστάτες», «προχωρημένους» ή «καθυστερημένους» πολιτικά. Οφείλει όμως να έχει ξεκάθαρη στάση απέναντι στους πολιτικούς συμβιβασμούς και στα τακτικά πισωγυρίσματα των ρεφορμιστικών, δηλαδή των διαχειριστικών πολιτικών κι αυτό πριν προλάβουν να γίνουν πραγματικότητα όλα όσα διάφοροι δημοσιολόγοι από δεξιά και «αριστερά» απεχθάνονται αλλά που κατά βάθος στηρίζουν μέσα από τις αναλύσεις τους με ιδιαίτερο ζήλο διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα και αποσιωπώντας ότι η πολιτική αναζήτηση του κόσμου της εργασίας στρέφεται αριστερά και αντιφασιστικά τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε Αγγλία, Γαλλία και φυσικά, στη Γερμανία. Αλλά καθώς δεν είμαστε ακόμα σε αυτή την περίοδο, μπορούμε να πούμε βεβαιότητα πως οι καλύτερες δυνατότητες για την ενίσχυση της εργατικής και αντιφασιστικής αντίστασης, στη Γερμανία και παντού, είναι μπροστά μας: ο πανικός μέσα στα αστικά επιτελεία και η κατάρρευση κάθε βεβαιότητας σε πρόσωπα και θεσμούς δείχνουν ένα σύστημα έτοιμο να υπερασπιστεί τα ανίερα κεκτημένα του αλλά και τον φόβο του μπροστά στο εφικτό της ανατροπής. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα των ημερών μας που τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών έφεραν για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα.