Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Με αφορμή την ταινία με τον Μπαντέρας: «Κομπάρσοι» ή πρωταγωνιστές;

Η ανάπτυξη «έρχεται»… Σημασία έχει βέβαια για ποιον, με τι όρους και τελικά ποιος ωφελείται. Το παράδειγμα της διεθνούς παραγωγής «Barracunda», με πρωταγωνιστή τον Αντόνιο Μπαντέρας, μέρος της οποίας θα γυριστεί στη Θεσσαλονίκη, είναι απόλυτα εύγλωττο ως προς το ποιος θα βγει τελικά κερδισμένος.

Η συγκεκριμένη παραγωγή υλοποιείται μέσω του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ) και θα λάβει το 40% του περίφημου cash rebate (επενδυτικό κίνητρο για τις επιλέξιμες δαπάνες μιας κινηματογραφικής ταινίας που θα γυριστεί στην Ελλάδα). Μιλάμε για εκατομμύρια ευρώ, που προέρχονται από χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων. Και, βέβαια, για να λάβει κανείς την επιστροφή 40% των δαπανών πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η ταινία. Άρα, καταλαβαίνουμε ότι κάτι τέτοιο αφορά αποκλειστικά και μόνο μονοπώλια του χώρου και όχι τον σκηνοθέτη – παραγωγό. Η σύσταση επομένως αυτού του οργανισμού, από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η αξιοποίησή του από τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ πατάνε πάνω στο πρόβλημα της ανυπαρξίας εθνικής κινηματογραφικής παραγωγής, με στόχο τη διευκόλυνση των επιχειρηματικών ομίλων, ελληνικών και ξένων, να διεισδύσουν και να επενδύσουν στον τομέα.

Τα μονοπώλια του οπτικοακουστικού τομέα είναι ξεκάθαρα: Ζητούν χώρες για παραγωγή ταινιών που να έχουν φτηνό και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Έτσι, σύμφωνα με καταγγελίες θα εργαστούν κατά κύριο λόγο εργαζόμενοι τεχνικοί από βαλκανικές χώρες, κυρίως από τα περίφημα βουλγαρικά «Nu Boyana Film Studios», με αμοιβές πολύ χαμηλότερες από αυτές που ισχύουν στη χώρα μας. Γι’ αυτόν τον λόγο χρειάζεται να εξισωθούν άμεσα προς τα κάτω και οι αμοιβές των Ελλήνων τεχνικών.

Οι εργαζόμενοι, οι κινηματογραφιστές, δεν έχουν κανένα συμφέρον από το να γίνουν «κομπάρσοι» στα σχέδια των οπτικοακουστικών «μεγαθηρίων» με τις πλάτες των κυβερνήσεων. Αντίθετα, μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές στον αγώνα για τις δικές τους ανάγκες, δυναμώνοντας την πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για όλους τους εργαζόμενους του χώρου του οπτικοακουστικού. Δυναμώνοντας τον αγώνα για να υπάρχει κρατική μέριμνα και στήριξη στον ανεξάρτητο κινηματογραφιστή.

Πηγή: Ριζοσπάστης / Α. Π.

«Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης», του Νίκου Μόττα