Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Με τον Γκαίμπελς και τον Μεταξά ξεφτίλες «πρώην»

Γρά­φει ο Στέ­λιος Κανά­κης //

Στην αρχή της ζωής τους ήταν με τους κομ­μου­νι­στές, λένε. Δυο, τρία φεγ­γά­ρια, άντε πέντε (μια μούν­τζα). Μετά χαί­ρο­νταν με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ για την πτώ­ση του τεί­χους του Βερο­λί­νου. Με την διά­λυ­ση της Σοβιε­τι­κής Ένω­σης απο­φάν­θη­καν περί του τέλους των… ιδε­ο­λο­γιών. Με το που θεώ­ρη­σαν πως μπά­τα­ρε το καρά­βι πήδη­ξαν ως ποντί­κια στο ΣΥΡΙΖΑ. Τον στη­ρί­ζουν ακό­μη στο ξεπού­λη­μα των πάντων, στην κατα­βα­ρά­θρω­ση κάθε έννοιας αξιο­πρέ­πειας, ήθους και αξιών. Είναι οι «πρώ­ην». Ο πλή­ρης ξεπε­σμός του ανθρώ­πι­νου είδους. Η επι­το­μή της ανα­ξιο­πρέ­πειας και της αήθειας. Τα κωλό­παι­δα των 60 και 70 χρό­νων. Οι άθλιοι! «Ήμουν κι εγώ στην ΚΝΕ» δηλώ­νουν οι ξετσί­πω­τοι. Κι αγκα­λιά με τους ακρο­δε­ξιούς των ΑΝΕΛ τόσα χρό­νια. Και να χορεύ­ει ο υπουρ­γός τους των εξω­τε­ρι­κών στο ΝΑΤΟ, ωσάν ευνου­χι­σμέ­νο γιου­σου­φά­κι, στο ρυθ­μό του «Εμείς είμα­στε ο κόσμος…». Με τον πρέ­σβη της φασι­στι­κο­ποί­η­σης της Ουκρα­νί­ας Πάιατ να αλω­νί­ζει τη χώρα και να δια­φε­ντεύ­ει τις τύχες μας. Με τις αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κές βάσεις να φυτρώ­νουν σαν ραπα­νά­κια. Προ­χθές, ανή­με­ρα της Μεγά­λης Αντι­φα­σι­στι­κής Νίκης, γιόρ­τα­σαν την πτώ­ση του γκαι­μπε­λί­στι­κου «σιδη­ρού παραπετάσματος».

Και σήμε­ρα το προ­ε­κλο­γι­κό σποτ με τον Μετα­ξά! Έτσι είναι: Ο φυσι­κός εκφα­σι­σμός της οπορ­του­νι­στι­κής αλητείας.

Λίγο ακό­μη αν ζήσε­τε αλη­τά­μπου­ρες «πρώ­ην» θα καί­τε βιβλία και θα φουρ­νί­ζε­τε ανθρώπους!

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο