Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Μ. Κομνηνάκα: Η αυξομείωση των ποινών δεν αντιμετωπίζει την εγκληματικότητα

H οριζόντια αύξηση ή μείωση των ποινών δεν αποτελούν δείγμα προόδου ή συντήρησης και δεν δίνουν λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας, τόνισε η βουλευτής του ΚΚΕ, Μαρία Κομνηνάκα, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Ξεσκεπάζοντας την κάλπικη αντιπαράθεση που στήθηκε ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για το ύψος των ποινών, σημείωσε ότι μια ποινή από μόνη της δεν μπορεί να αποτρέψει την αύξηση της εγκληματικότητας και υπάρχουν πολλά παραδείγματα γι’ αυτό και ότι το ύψος των ποινών δεν έχει αποτελέσματα εάν δεν συνδυάζεται με ένα πλέγμα μέτρων πρόληψης, σωφρονισμού, επανένταξης και στήριξής τους στην κοινωνική ζωή και πρέπει να κρίνεται με επιστημονικούς όρους. Η Μ. Κομνηνάκα επισήμανε ότι η ποινή πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά για κάθε αδίκημα και όχι να αυξομειώνεται ανάλογα με την επικαιρότητα.

Μιλώντας για τον χαρακτήρα του Ποινικού Κώδικα, υπογράμμισε ότι μιλάμε για το ισχυρότερο μέσο διατήρησης της κυρίαρχης πολιτικής που δεν διστάζει να ποινικοποιήσει του αγώνες της εργατικής τάξης. Βασικός άξονας του νομοσχεδίου, είναι να σφίξει η θηλιά γύρω από τον λαιμό του εργατικού λαϊκού κινήματος την περίοδο που οξύνεται η αντιλαϊκή επίθεση, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ που νομοθέτησε το ιδιώνυμο κατά των κινητοποιήσεων για τους πλειστηριασμούς.

Ακόμα, η βουλευτής του ΚΚΕ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δημιουργεί μηχανισμό επίσημης κρατικής προβοκάτσιας για να τυλίγετε τον κόσμο σε μια κόλλα χαρτί, με αφορμή διάταξη για κατοχή «εμπρηστικών μηχανισμών σε συναθροίσεις». Όπως είπε η Μαρία Κομνηνάκα, με τη λογική αυτή, εμπρηστικός μηχανισμός μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και ένας αναπτήρας, ακόμα και το αντισηπτικό οινόπνευμα.

Μιλώντας για το άρθρο 191 περί διασποράς ψευδών ειδήσεων για την πανδημία, επισήμανε ότι δίκαια έχει συγκεντρώσει τις αντιδράσεις του νομικού κόσμου και των δημοσιογράφων. Με αφορμή αυτό, όπως τόνισε, με πρόσχημα διάφορες σκοταδιστικές απόψεις φτιάξατε διάταξη – λάστιχο που χωράει τα πάντα από την ασκούμενη πολιτική και την αφήνουν στο απυρόβλητο με το φόβο ποινικής δίωξης, έτσι η κυβέρνηση ξεχειλώνει τα όρια με πολύ επικίνδυνες διαστάσεις για τις λαϊκές ελευθερίες κι επιχειρεί να φιμώσει κάθε κριτική στην ασκούμενη αντιλαϊκή πολιτική για την οικονομία, την άμυνα κ.λπ.

Ακόμα, ανέφερε ότι οι απανωτές αλλαγές της κυβέρνησης της ΝΔ, δεν άγγιξαν τις πιο εμβληματικές ως προς το αντιδραστικό περιεχόμενο διατάξεις, όπως τους αμερικανόπνευστους θεσμούς της ποινικής διαπραγμάτευσης και συνδιαλλαγής, την ποινική διαταγή που συρρικνώνει το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου, θεσμούς αντιδραστικούς και ασύμβατους με θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου, παζάρι για το ύψος της ποινής.

Επίσης, σχετικά με τη διαδικασία λήψης DNA κατά την αυτόφωρη διαδικασία επισήμανε την ανάγκη περιορισμού αυτού του μέσου σε περιστατικά που περιέχουν βία και προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας.

Αναφερόμενη στην αντιπαράθεση γύρω από την αποτελεσματικότητα των ποινών τόνισε ότι αυτή αποκρύπτει το γεγονός ότι η εγκληματικότητα είναι κοινωνικό και όχι φυσικό φαινόμενο και εμφανίζεται στην ταξική κοινωνία όπου επικρατεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Τα τραγικά αδιέξοδα του συστήματος όπως φτώχεια, εξαθλίωση, αμορφωσιά, ο κοινωνικός αποκλεισμός που γεννά ο καπιταλισμός, γεννούν εγκληματικότητα δεν αντιμετωπίζονται με κινήσεις εντυπωσιασμού, σημείωσε η Μ. Κομνηνάκα.

Ακόμα, σχετικά με τις δολοφονίες γυναικών επισήμανε ότι το ΚΚΕ τάσσεται υπέρ αυστηρότερης ποινικής αντιμετώπισης για εγκλήματα κατά γυναικών, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι δεν αρκεί μια αυστηρή ποινή για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της βίας κατά των γυναικών, καθώς υπάρχουν εκείνοι οι οικονομικοί και κοινωνικοί καταναγκασμοί που εκθέτουν γυναίκες σε κακοποιητικό περιβάλλον. Επισήμανε, επίσης, τις διαχρονικές ευθύνες των αστικών κυβερνήσεων για την παντελή έλλειψη κρατικών υποδομών και υποστηρικτικού δικτύου, για να μπορέσουν οι γυναίκες να ξεφύγουν από το κακοποιητικό περιβάλλον που βιώνουν.

Κλείνοντας, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα δημιουργίας μιας κοινωνίας που θα εξασφαλίζει καθολική πρόσβαση σε Υγεία, Παιδεία, στέγαση, Αθλητισμό και Πολιτισμό, απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που θα διαπαιδαγωγεί τα μέλη της με τις αξίες της αλληλεγγύης και θα διαθέτει μια σωφρονιστική διαδικασία που θα διαπαιδαγωγεί ολοκληρωτικά με στόχο να επαναφέρει στην κοινωνική ζωή.

vivlio mpelogiannis