Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Νίκος Ζώκας: «Η νίκη της επανάστασης και η επικράτηση του σοσιαλισμού στην Κούβα διέλυσαν πολλούς μύθους»

Δημοσιεύουμε το κείμενο της ομιλίας του Νίκου Ζώκα, αντιπροέδρου της ΕΕΔΥΕ, στην εκδήλωση για την 60η επέτειο από τον θρίαμβο της Κουβανικής Επανάστασης που έγινε στη Θεσσαλονίκη την 1η Δεκέμβρη 2019:

Τιμώντας σήμερα τα 60 χρόνια της κουβανικής επανάστασης, ένα ερώτημα αναδύεται μπροστά μας:

«Ποια είναι η αξία της σήμερα, για το δικό μας λαό, για τους λαούς όλου του κόσμου; Γιατί συνεχίζει ν’ ακτινοβολεί ασταμάτητα 60 χρόνια τώρα;»

Προφανώς η αξία της για το λαό της Κούβας είναι χειροπιαστή κι αναμφισβήτητη, αναλύθηκε άλλωστε επαρκώς από τους συνομιλητές μου. Προφανώς οι προσωπικότητες των ηγετών αυτής της επανάστασης συνεχίζουν ν’ ακτινοβολούν και σήμερα, ακόμη και μετά το φυσικό θάνατό τους. Είναι όμως μόνο αυτό;

Θα επιχειρήσω να απαντήσω στο ερώτημα με τα λόγια του ίδιου του ηγέτη της επανάστασης, του Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος έλεγε:

«Επανάσταση είναι να έχεις αίσθηση της ιστορικής στιγμής. Είναι να αλλάζεις όλα όσα πρέπει να αλλάξουν. Είναι η πλήρης ισότητα και ελευθερία. Είναι να σου φέρονται και να φέρεσαι στους άλλους σαν ανθρώπινα όντα. Είναι να χειραφετούμαστε για μας τους ίδιους και με τις δικές μας προσπάθειες. Είναι να αψηφούμε ισχυρές κυρίαρχες δυνάμεις μέσα και έξω απ’ το κοινωνικό και εθνικό περιβάλλον. Είναι να υπερασπίζουμε αξίες που πιστεύουμε με τίμημα την οποιαδήποτε θυσία. Είναι η σεμνότητα, η ανιδιοτέλεια, ο αλτρουισμός, η αλληλεγγύη και ο ηρωισμός. Είναι να αγωνιζόμαστε με τόλμη, εξυπνάδα και ρεαλισμό. Είναι να μη λέμε ποτέ ψέματα ούτε να παραβιάζουμε ηθικές αρχές. Είναι η βαθιά πεποίθηση, ότι δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο ικανή να συντρίψει τη δύναμη της αλήθειας και των ιδεών. Επανάσταση σημαίνει ενότητα, ανεξαρτησία, είναι να παλεύουμε για τα όνειρά μας, για τη δικαιοσύνη, για την Κούβα και τον κόσμο, που είναι η βάση του πατριωτισμού μας, του σοσιαλισμού μας και του διεθνισμού μας».

Πράγματι, όσα ακολούθησαν τη νικηφόρα είσοδο των κουβανών επαναστατών την 1η του Γενάρη του 1959 στην Αβάνα επιβεβαιώνουν πλήρως αυτά τα λόγια του Φιντέλ.

Η νέα επαναστατική κυβέρνηση πολύ γρήγορα καταπιάστηκε «ν’ αλλάξει όλα όσα έπρεπε ν’ αλλάξουν». Αφαίρεσε από τους ντόπιους και ξένους πλουτοκράτες το ζαχαροκάλαμο και τη βιομηχανία ζάχαρης, τη γη και την αγροτική παραγωγή, την τηλεφωνία, τον ηλεκτρισμό, τους σιδηροδρόμους, τα μεταλλεία χαλκού, μαγγανίου, νικελίου, την Εθνική Τράπεζα και πολλά άλλα. Τα απέδωσε στο λαό, τα έκανε κτήμα του. Διακήρυξε το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης και των συντελλούμενων αλλαγών. Έφερε νέες σχέσεις στην παραγωγή, στο σχεδιασμό και την οργάνωσή της, στην αξιοποίηση του παραγόμενου πλούτου.

Από την πρώτη μέρα έφερε στο νησί την «πλήρη ισότητα και ελευθερία» των ανθρώπων, ανεξάρτητα από καταγωγή, φύλλο και χρώμα του δέρματος. Έμπρακτα δίδαξε τις αξίες αυτές στους λαούς της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής. Με την απλόχερη βοήθεια που πρόσφερε και προσφέρει – μορφωτική, ιατρική, φαρμακευτική – έδειξε στους ταπεινούς και καταφρονημένους πώς είναι να «φέρεσαι στους άλλους σαν σε ανθρώπινα όντα».

Παράλληλα με την καθημερινή μάχη για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας ο Φιντέλ, ο Τσε, οι σύντροφοί τους έδωσαν μεγάλη σημασία στη θεωρητική προετοιμασία και κατάρτιση, στη συστηματική και μεθοδική μελέτη της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του κομουνισμού. Την προσωπική τους πρώτα με το διάβασμα και την αυτομόρφωση, αλλά και όλων αυτών, που οικοδομούν τη νέα κοινωνία. Γνώριζαν καλά πόση αξία έχει η επιστήμη και η γνώση για να «χειραφετούμαστε για μας τους ίδιους και με τις δικές μας προσπάθειες».

Σε όλη την επαναστατική τους διαδρομή, από την πρώτη, αποτυχημένη επίθεση στο Στρατόπεδο Μονκάδα, μέχρι τη θριαμβευτική είσοδο των επαναστατών στην Αβάνα «αψήφησαν τις ισχυρές κυρίαρχες δυνάμεις μέσα και έξω απ’ το κοινωνικό και εθνικό περιβάλλον», «με οποιοδήποτε τίμημα υπερασπίστηκαν τις αξίες που πιστεύαν». Γιατί πράγματι πίστεψαν, ότι «δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο ικανή να συντρίψει τη δύναμη της αλήθειας και των ιδεών», όπως έλεγε ο Φιντέλ.

Γιατί, μέσα από τη θεωρητική κατάρτιση και γνώση, στηριγμένοι στην πείρα του διεθνούς εργατικού, κομμουνιστικού κι επαναστατικού κινήματος γνώριζαν καλά, ότι η εποχή του ιμπεριαλισμού, του μονοπωλιακού καπιταλισμού δηλαδή, είναι η εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Ότι ο χαρακτήρας μιας επανάστασης προσδιορίζεται από το χαρακτήρα της εποχής. Καθορίζεται από τη βασική αντίθεση, που λύνει η επερχόμενη κοινωνική επανάσταση, από το ποια κοινωνική τάξη δηλαδή έρχεται στο προσκήνιο της ιστορίας.

Με απαράμιλλη «τόλμη, ηρωισμό, εξυπνάδα και ρεαλισμό» οι 12 μόλις επαναστάτες, που επέζησαν κατά την απόβασή τους από το πλοιάριο «Γράνμα», σε δύο χρόνια κατάφεραν να διασχίσουν το Νησί από άκρου εις άκρον και να μπουν νικητές στην Αβάνα. Ο Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ, ο Τσε, ο Καμίλο Σινφουέγκος, ο Χουάν Αλμέιδα κατάφεραν να ξεσηκώσουν το λαό, να γίνουν χιλιάδες. Στηρίχτηκαν στο λαό τους, στους εργάτες και τους αγρότες, στους φοιτητές και τους διανοούμενους.

Στηρίχτηκαν στο Κίνημα της «26ης του Ιούλη» με επικεφαλής τον Φρανκ Πάις, στο Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί τότε το ΚΚ Κούβας, στο Επαναστατικό Διευθυντήριο, στους φλογερούς επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκαν στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δράση των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία.

Αυτή η προετοιμασία και συμμετοχή της εργατικής τάξης και του λαού συνέβαλαν καθοριστικά στη νίκη της επανάστασης. Σε αυτούς στηρίχτηκε η νέα λαϊκή εξουσία, όταν τον Απρίλη του 1962 – μετά την ταπεινωτική ήττα των ΗΠΑ και των μισθοφόρων τους στον Κόλπο των Χοίρων – μπροστά στο δάσος των εκατοντάδων χιλιάδων υψωμένων όπλων των νικητών, του νέου λαϊκού στρατού της Κούβας ο Φιντέλ ανακήρυξε το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης.

Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις, που προχώρησαν το 1965 στην επανασύσταση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, της ηγετικής δύναμης της χώρας. Η δύναμη, που οργάνωσε το λαό. Που τον οδήγησε στις περίλαμπρες νίκες, στα μεγάλα επιτεύγματα στην καθημερινή ζωή, αλλά και στην επιστήμη, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Που του ενέπνευσε το διεθνισμό και την αλληλεγγύη. Είναι η δύναμη που έκανε την Κούβα ν’ ακτινοβολεί 60 χρόνια τώρα.

Από το 1959 μέχρι και σήμερα, η σοσιαλιστική Κούβα δέχτηκε, αλλά και πρόσφερε ολόψυχα και απλόχερα, την πολύτιμη διεθνιστική βοήθεια κι αλληλεγγύη στους λαούς, που είναι θύματα του ιμπεριαλισμού, που αγωνίζονται να αποτινάξουν από πάνω τους το ζυγό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Όπως έλεγε και ο ίδιος ο Φιντέλ «Η διεθνής αλληλεγγύη όλων των κομμουνιστών του κόσμου, των άλλων δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων έπαιξε σημαντικό ρόλο. Εμείς, που βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ξέρουμε τι σημαίνει διεθνισμός, ξέρουμε τι σημαίνει η φιλία με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ειδικά με την ΕΣΣΔ. Σε κόντρα με μια ιστορία αδικιών, επεμβάσεων, επιθετικότητας, απειλών και αποκλεισμού από τον ιμπεριαλισμό, έχουμε μια υπέροχη ιστορία σχέσεων με την ΕΣΣΔ, στήριξης από την πρώτη στιγμή, οικονομικής βοήθειας και υπέροχων εμπορικών σχέσεων ανάμεσα στις χώρες μας. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ την αρχή της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Την αρχή αυτή του μαρξισμού – λενινισμού».

Το παράδειγμά του λαού της Κούβας, στα 60 χρόνια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, είναι ίσως και το πολυτιμότερο που μας έχει προσφέρει.

Έδειξε – ακόμη και στις συνθήκες της σκληρής ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης – τι μπορεί να κάνει ένας λαός, όταν έχει στα δικά του χέρια τα μέσα παραγωγής, τα εργαλεία που παράγουν τον πλούτο. Πως μπορεί να διανείμει αυτόν τον πλούτο προς όφελος των εργαζόμενων κι όχι προς όφελος μιας δράκας εκμεταλλευτών.

Η νίκη της επανάστασης και η επικράτηση του σοσιαλισμού στην Κούβα διέλυσαν πολλούς μύθους. Ίσως όμως ο πιο σημαντικός είναι αυτός, που η αστική τάξη και οι διάφοροι υπηρέτες της καλλιεργούν με ξεχωριστό ζήλο και πονηριά, και εδώ στην πατρίδα μας. Ότι δηλαδή δεν μπορεί ένας λαός μόνος του, κόντρα στη θέληση των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, να αποφασίσει ελεύθερος για την τύχη του, για το δρόμο ανάπτυξης, που θα ακολουθήσει η χώρα του, για το πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά του.

Η σοσιαλιστική Κούβα απέδειξε, ότι ποτέ ένας λαός δεν είναι μόνος. Ότι στον αγώνα του πάντα θα έχει την πολύτιμη συμπαράσταση των εργαζόμενων και των λαών όλου του κόσμου.

Σήμερα αυτό το δίδαγμα είναι πάρα πολύ σπουδαίο και σημαντικό για μας, εδώ στην πατρίδα μας. Κόντρα στην άρχουσα τάξη, στην κυβέρνηση και τους άλλους πολιτικούς της εκφραστές, που εκφοβίζουν το λαό, ότι θα μείνουμε μόνοι και απροστάτευτοι, ότι δε θα έχουμε στηρίγματα και συμμάχους. Κόντρα στη λογική του εφικτοί και το συμβιβασμό.

Γι’ αυτό τάχα και πρέπει να δεχτούμε να είμαστε μαντρωμένοι στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Να δεχόμαστε τη φτώχια και την εξαθλίωση, για να διαθέτουμε τα τεράστια ποσά για τους Νατοϊκούς εξοπλισμούς. Να γίνεται η χώρα μας ορμητήριο ενάντια σε άλλους λαούς και κράτη. Να δεχτούν τα παιδιά μας να χύσουν το αίμα τους πλάι στους Αμερικανούς και Νατοϊκούς ιμπεριαλιστές δολοφόνους, για ξένα κι άνομα συμφέροντα.

Συναγωνιστές και φίλοι,

Η επανάσταση στην Κούβα είναι γνήσιο τέκνο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Απέδειξε στην πράξη τα λόγια του Λένιν «Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε».

Η επανάσταση στην Κούβα απέδειξε αυτή τη νομοτέλεια της κοινωνικής εξέλιξης. Απέδειξε, ότι ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός είναι ο μόνος δρόμος των λαών. Απέδειξε, ότι αυτό θα συμβεί παντού στον πλανήτη. Κόντρα στην πιο λυσσασμένη αντίδραση του παλιού και του σάπιου. Μέσα ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Αυτή είναι η αιτία που η Κουβανική Επανάσταση ακτινοβολεί ασταμάτητα 60 χρόνια τώρα και φωτίζει το δρόμο των λαών!

Ekdilosi Cuba 4