Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Νατάσσα Θάνου: Ο ερχομός…

Από μακριά ήρθε η είδηση τα ΜΜΕ…

Την έφεραν κοντά μας…

Ο ιός χτύπησε όλες τις πόρτες του πλανήτη γη…

Σήμανε τον συναγερμό…

Το κόκκινο σήμα ήχησε παντού..

Τα θύματα αυτού συνεχόμενα…

Η τηλεόραση αναμεταδότης της φρίκης…

Οι άνθρωποι τα θύματα αργοπεθαίνουν…

Η γη δεν αντέχει τον θρήνο, γονατίζει κλαίει μαζί με τον άνθρωπο…

Το κλάμα της πνίγει κάθε συναίσθημα, πλημμυρίζει  με τον θρήνο της το χώμα, τα ερωτήματα πολλά.. Αναπάντητα θα μείνουν , ίσως όταν τελειώσει αυτή η φρίκη να φανερωθεί η αιτία…

Ίσως να φανεί η αλήθεια,  έχουμε βιολογικό πόλεμο  η όχι , το χρήμα η εξουσία θα δείξει τον αληθινό της εαυτό η θα κρύβεται…

Έχουμε πόλεμο φυσικό;

Υπάρχουν κρυμμένα συμφέροντα;

Άραγε ο άνθρωπος θα επιζήσει απ’ τον πόλεμο των συμφερόντων;

Και ο ιός κύριος στις οθόνες δείχνει τα δόντια του…

Σκληρός ύπουλος αόρατος ανελέητος μας κοιτά και πίσω απ’ το βλέμμα του χαμογελά, γνωρίζει ότι έχει νικήσει τον άνθρωπο που έχει φτάσει στην σελήνη , τώρα εδώ πεσμένο στα πόδια του να παρακαλά να μην τον πιάσει αυτός με το ύφος του το ειρωνικό  το πρόσωπο το σκληρό, με τα κοφτερά δόντια του λέει :τώρα εγώ έχω το πάνω χέρι, εσύ πιόνι και σε πηγαίνω όπου θέλω εγώ, σου δίνω μια και σε στέλνω εάν θέλω και  στον μαύρο θάνατο …

Παραμονεύει κάθε ανυποψίαστο, να τον πιάσει, να τον βρει στην πιο αδύνατη στιγμή και να του δώσει και αυτός μια…

Ο άνθρωπος κρυφτό παίζει μαζί του εφοπλίζεται με όπλα μάσκες γάντια αντισηπτικά και τελικά ο εγκλεισμός πόσοι θα αντέξουν ψυχολογικά;

Πόσοι θα συμμορφωθούν με την ιδέα της αόρατης απειλής…

Κάθε χώρα του πλανήτη βιώνει τον δικό του εσωτερικό πόλεμο, εδώ πολλά θύματα , εκεί πιο λίγα, ασύμφορες λίστες θανάτου υπό τα βλέμματα των τηλεθεατών …

Κάθε κυβερνήτης ανάλογα πράττει και θέτει νόμους , περιορίζει τον κόσμο, για το καλό του λαού του…

Άλλος αφήνει στο έλεος τους ανθρώπους , κάνοντας πειράματα…

Κύρια αντιμετώπιση του κορωνοιού ο «ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ»

Κάθε χώρα τον εφαρμόζει ανάλογα…

Η δικιά μας έκανε το ίδιο , κλείσιμο  σχολείων , καταστημάτων , μαγαζιών, τέρμα οι συγκεντρώσεις , οι μαζικές συναθροίσεις κ.λ.π …

Τα παιδιά κλείστηκαν, η τεχνολογία στα μάτια τους ,το μέλλον της οθόνης μπροστά τους…

Η φύση έξω ο ήλιος τα καλεί κοντά …

Αυτά δεν την ακούν …

Αυτός ο ιός σαν γίγαντας παραμονεύει , η φαντασία των παιδιών οργιάζει , άλλα δεν τον φοβούνται και τον αντιμετωπίζουν και άλλα κρύβουν τον φόβο τους μέσα τους …

Τα παιδιά της τεχνολογίας έχουν νικήσει πολλούς εχθρούς μέσα από την οθόνη, αυτός θα τους πειράξει τώρα!!

-Τα παιδιά των παραμυθιών ζουν το δικό τους παραμύθι , μα ξέρουν στο τέλος θα βγουν νικητές, γιατί τα παραμύθια πάντα έχουν ωραίο τέλος!!

Άλλωστε ο κόσμος του παραμυθιού ,βοηθά τα παιδιά να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις!!

Οι γονείς χαμένοι στην εποχή της τεχνολογίας, αλλά έχουν ξεφύγει απ’ το παραμύθι οπότε ο ρεαλισμός της πραγματικότητας τους πνίγει!!

Άραγε πόσοι από αυτούς θα επιβιώσουν σώοι και αβλαβείς;

Δεν κινδυνεύουν απ’ ον ιό αλλά απ’ το τέρας του εαυτού τους, που εάν δεν κοιτάξουν να τον αναγνωρίσουν κινδυνεύουν, λίγοι αυτοί που έχουν το << γνώσι εαυτόν >> …

Οι εργαζόμενοι δεν νιώθουν τον εγκλεισμό , αλλά ζουν την μοναξιά, την αποξένωση, την βουβή πόλη, άλλοι το χαίρονται πηγαίνουν πιο γρήγορα στην δουλειά τους , άλλοι αναρωτιούνται πότε η νεκρική σιωπή θα ηχήσει από τον θόρυβο της πόλης…

Και οι άνθρωποι σαν διέξοδο , έγιναν όλοι αθλητές , φόρεσαν τα αθλητικά και εξόρμηση …

Οι ρομαντικοί απολαμβάνουν την βόλτα , ακούν τους φτερωτούς υμνωδούς  , βλέπουν τα χρώματα της φύσης, τα χρώματα του ουρανού, χαίρονται με τον ήλιο , γεμίζουν την ψυχή τους με φως!!

Οι ηλικιωμένοι άλλοι με τον φόβο υπακούν..

Τι είναι αυτό που απειλεί την ζωή τους έχουν ζήσει πόλεμο μα αυτός είναι χειρότερος…

Ο αόρατος εχθρός…

Κρυμμένος …

Περιμένει…

Και οι άλλοι που δεν φοβούνται παίρνουν το μπαστούνι τους και βγαίνουν με το γάντι στο ένα χέρι με το μπαστούνι στο άλλο και το χαμόγελο στα χείλη..

Ζουν κάθε στιγμή…

Και να και ο κ Λάμπρος περιμένει στην στάση, ντυμένος στην τρίχα πράσινο κοστούμι καφέ ανοιχτή γραβάτα καφέ γυαλισμένα παπούτσια..

-Που πάτε τον ρωτάω…

-Στο Καλαμάκι..

-Μου λέει…

– Δεν φοβόσαστε τον ιό;

– Όχι μου λέει είμαι μόνος…

-Με κυνηγούν…

-Μου λέει …

-Με τα εκφραστικά του πράσινα μάτια που ταιριάζουν με το χρώμα του κοστουμιού…

– Καταλαβαίνω …

Άραγε ποιος θα σταματήσει τον κύριο Λάμπρο που τον κυνηγούν..

Μόνος στο σπίτι…

Και παίρνει τους δρόμους..

Φοβάται αυτούς που τον κυνηγούν όχι τον ιό…

Μα δεν είναι μόνο ο κ. Λάμπρος κάθε ημέρα βλέπω και έναν διαφορετικό ηλικιωμένο …

Και είδα και αυτόν που υπακούοντας,  σαν νομοταγής πολίτης, πήρε   τις προφυλάξεις : φόρεσε την μάσκα του , τα γάντια του , αλλά  ξέχασε να βγάλει την πιζάμα του και βγήκε έξω …

Είναι η εικόνα της κοινωνίας μας, οι μοναχικοί άνθρωποι , που δεν έχουν κάποιον δίπλα τους, που η αρρώστια του αιώνα  τους έχει χτυπήσει την πόρτα τους, το Αλτσχάιμερ  που αγκαλιάζει και ελέγχει τον νου…

Σαν απλός παρατηρητής της ζωής, βλέπω πρόσωπα  με τον φόβο στα μάτια και την κυρία που σαν φοβισμένη φεύγει από κοντά μου…

Στην δουλειά απομακρυνόμαστε, πρέπει να προστατεύσουμε και αυτούς που έχουμε σπίτι!!

Μα ήρθε και η στιγμή και του δικού μου εγκλεισμού, η δουλειά στο Αεροδρόμιο μειωμένη , οπότε ήρθε και η σειρά μου…

Δεν με πείραξε καθόλου , ίσα -ίσα είχαν πολλά πράγματα να ασχοληθώ!!

Το μόνο που με πείραξε , ήταν το κλείσιμο των εκκλησιών , οι λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών…

Το Πάσχα των Χριστιανών Ορθοδόξων στην απαγόρευση οι ιερείς μέσα οι πιστοί έξω , η παρακολούθηση από την οθόνη…

Μα δεν έχει σχέση η γαλήνια αγκαλιά της εκκλησίας , με το γυαλί , όσοι πήγαιναν μόνο για το Χριστός Ανέστη και έφευγαν , δεν τους πείραξε, μα για μένα Πάσχα σημαίνει βίωμα της Σταύρωσης του Χριστού, μέχρι την Ανάσταση του κυρίου…

Ευτυχώς που πρόλαβα πριν κλείσουν οι εκκλησίες να κοινωνήσω, με την αντίθετη γνώμη συγγενών και φίλων, μα δεν κολλάς τίποτα από την θεία κοινωνία, έχει αποδειχθεί ανά τους αιώνες στην Χριστιανική μας ιστορία, η αντιπαράθεσή μου ,γαλήνεψε με την μετάληψη.

Όσοι  το γνώριζαν με απέφευγαν και όταν πέρασαν οι 15 ημέρες σιωπήσαν..

Πλησίασε η μεγάλη εβδομάδα , η ψυχή να μαυρίζει ,την Μεγάλη Παρασκευή  είχα αποφασίσει από καιρό να πάω με φίλη μου αδελφική την Μαρία το βράδυ απ’ έξω από την πόρτα …

Η εκκλησία με κλειστές πόρτες αλλά ανοικτά τα τζάμια ακουγόταν η λειτουργία , νιώσαμε την θλίψη, της ημέρας , ο ιερέας ήρθε και μας πρόσφερε λουλούδια , έπειτα μας μύρωσε τελειώνοντας   φύγαμε και περπατήσαμε τον δρόμο της περιφοράς…

Την Ανάσταση την ζήσαμε το ίδιο , έξω …

Φορώντας την φόρμα εγώ και η φίλη μου πάλι απ’ έξω , κόσμος μετρημένοι ,στα δάχτυλα  όσο πλησίαζε η ώρα της Ανάστασης γινόμασταν πολλοί τηρώντας τις αποστάσεις..

Ο ιερέας φωνάζει: το Χριστός Ανέστη , λέμε το Αληθώς Ανέστη , η ψυχή μας φτερουγίζει από χαρά, μπορεί να είμασταν έξω αλλά ζήσαμε την στιγμή της Ανάστασης…

Όσοι πήραν το Άγιο Φως έφυγαν λίγα άτομα έμειναν μέχρι το τέλος  της Αναστάσιμης νυχτερινής λειτουργίας, ζώντας κάθε στιγμή λέγοντας και το<< Επικράθην>> .

Ευχή μου  ποτέ να μην ξανακλείσουν  οι εκκλησίες ανοιχτές για τους πιστούς…

Νατάσσα Θάνου Δόνα Αμαρυλλίς