Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Να ζητηθούν οι ευθύνες!

Φιλοξενούμενος ο Παναγιώτης Ζαφείρης //

Μέρες τώρα η Ελλάδα είναι στις φλόγες και είμαστε μάρτυρες μίας μεγάλης τραγωδίας. Εικόνες ωστόσο που δεν μας είναι άγνωστες καθώς πολλοί θυμόμαστε τις φωτιές του 2007 όταν καιγόταν σχεδόν ολόκληρη η χώρα και κάποιοι και τους σεισμούς του 1999, όταν οι πολυκατοικίες της Αθήνας έγιναν ερείπια μέσα σε μια μέρα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι συνέπειες ήταν ανεπανόρθωτες καθώς το να χαθούν ανθρώπινες ζωές είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να αλλάξει. Οι θάνατοι αυτοί ωστόσο, αν και είναι οι πιο σοβαρές συνέπειες, δεν είναι οι μόνες. Υπάρχουν άνθρωποι τραυματισμένοι, άνθρωποι που έμειναν άστεγοι και μία τεράστια ζημιά στο οικοσύστημα.

Πριν απ’ όλα καλό είναι να σημειωθεί πόσο συγκινητικό ήταν το ενδιαφέρον του κόσμου που έτρεξε να βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορούσε ο καθένας. Αντίθετα όμως είναι εξοργιστική και η στάση φορέων όπως η κυβέρνηση και η Εκκλησία. Και οι δύο πλευρές εξαντλήθηκαν σε ανόητες δηλώσεις και κροκοδείλια δάκρυα. Δεν μπορούμε να δεχτούμε σε μία τέτοια στιγμή ούτε τις δηλώσεις «ανθρωπισμού» του Πρωθυπουργού, ούτε τις δηλώσεις περί θείας δίκης ενός ρασοφόρου φασίστα όπως είναι ο Αμβρόσιος.

Είναι πολύ γνωστό, ότι τέτοιες φωτιές δεν μπαίνουν τυχαία. Η λαϊκή τάξη θα είναι συνένοχη στο έγκλημα αν επιτρέψει ξανά να γίνουν ανασχηματισμοί στην κυβέρνηση, ολονυχτίες, να βγουν διαφημίσεις κατά του καπνίσματος στο δάσος και γενικά να γίνουν όλα αυτά που δημιουργούν ομίχλη γύρω από το πρόβλημα μέχρι να ανεγερθούν βίλες ή να αρχίσουν διάφορα έργα με σκοπό τις επιχορηγήσεις.

  Το αίσθημα της αλληλεγγύης είναι καλό που υπάρχει ωστόσο δεν μπορούν άνθρωποι που αμείβονται με 400 έως 600 ευρώ το μήνα να λύσουν το πρόβλημα. Οι ευθύνες πρέπει να ζητηθούν από αυτούς που μπορούν να κάνουν κάτι. Δεν θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα λιγότερο από την αποκατάσταση των ανθρώπων που έπαθαν ζημιά από τις φωτιές. Δεν μπορεί να συμβιβαστούμε με συμβολικά επιδόματα, σε μία χώρα που η τάξη που πληρώνει τους φόρους είναι η χαμηλότερη θα πρέπει να είναι και αυτή που θα μπορεί να καρπώνεται τα δημόσια έσοδα όταν είναι ανάγκη. Δε μπορεί ο μισθός του βουλευτή να πλησιάζει τα 10.000 και στους πυροπαθείς να δοθούν επιδόματα όπως 350-400 ευρώ. Ούτε θα πρέπει να επιτραπεί να μπαζώσουν τα μέρη που ήταν τα δάση.

Αυτή τη στιγμή χρειάζεται κάτι παραπάνω από τις μαύρες κορδέλες πάνω στις ελληνικές σημαίες και τις γονυκλισίες για να μας λυπηθεί η Παναγία. Χρειάζεται αγώνας ώστε να ζητηθούν οι πολιτικές ευθύνες και να εμποδίσουμε να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον.