• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

«ΝΑ ΛΥΝΤΣΑΡΟΥΜΕ την 22χρονη παιδοκτόνο» – «Να τιμωρηθεί με την πιο βαριά ποινή για παραδειγματισμό»

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας //

Μια μάνα σκοτώνει το ίδιο της το παιδί. Τι πιο αποκρουστικό, ανίερο, απάνθρωπο, εγκληματικό, μπορεί να κάνει μια γυναίκα;

Ναι. Μιλάω για την νεαρή γυναίκα που γέννησε μόνη το παιδί της και μετά το πέταξε από το μπαλκόνι.

«Αυτή η κακούργα δεν έχει θέση ανάμεσά μας. Να της επιβληθεί η μεγαλύτερη ποινή που υπάρχει. Αν δεν μπορούμε να την σκοτώσουμε εμείς οι ίδιοι, να εγκλειστεί ισόβια στα κάτεργα. Μόνο έτσι θα βάλουν μυαλό κάποιες σαν αυτή, για να μην το επαναλάβουν».

Τέτοιες, ή παρόμοιες απόψεις, ακούστηκαν αρκετές αυτές τις ημέρες. Όλοι αυτοί στεκόντουσαν μόνο σε αυτό καθεαυτό το γεγονός, χωρίς να ψάχνουν πιο βαθιά. Όταν όμως εξετάζεις ένα γεγονός αποσπασματικά, δίχως να ερευνάς τις αιτίες που το δημιούργησαν, τότε είναι φυσιολογικό να καταλήγεις σε τέτοιες λύσεις. «Ποινή και τιμωρία στον παραβάτη».

Μα, όπως έχει αποδείξει η πράξη, ο φόβος της τιμωρίας δεν είναι ικανός να περιορίσει ούτε τις παραβάσεις, ούτε την εγκληματικότητα. Το πρόστιμο δεν αποτρέπει τους παραβάτες από το να παραβαίνουν τους κανόνες, η φυλάκιση δεν αποτρέπει τους κλέφτες από το να κλέβουν, η κάθειρξη δεν αποτρέπει τους λαθρέμπορους από το να κάνουν λαθρεμπόριο. Ακόμα και η θανατική ποινή, δεν μπορεί να αποτρέψει την διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων.

Μα το πρόβλημά μας είναι απλά να τιμωρηθεί ο ένοχος ή το να μην διαπραχθεί κάτι ανάλογο;

Αυτό το μωρό δεν ήταν το μόνο που πετάχτηκε. Πριν λίγες βδομάδες, στην Πετρούπολη, μέσα σε κάδο σκουπιδιών, βρέθηκε κι άλλο μωρό. Και πιο πριν είχε βρεθεί κι άλλα στην Πεντέλη, την Καλαμάτα, την Ηλεία και αλλού. Σύμφωνοι. Ας τιμωρήσουμε τους εγκληματίες. Πώς όμως θα αποτρέψουμε την επανάληψη τέτοιων αποτρόπαιων πράξεων; Πώς θα διορθώσουμε τις αιτίες που οδηγούν σε αυτές;

Εξετάζοντας, όχι μόνο την περίπτωση της 22χρονης, αλλά όλες τις σχετικές περιπτώσεις, θα δούμε ότι πίσω τους βρίσκονται κάποια κοινά στοιχεία. Ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού, ο φόβος της οικογένειας, η οικονομική ανέχεια, η λειψή διαπαιδαγώγηση.

Αν δεν καταπολεμήσουμε τις αιτίες που δημιουργούν ένα φαινόμενο, δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να εκλείψει ούτε να περιοριστεί. Δεν μπορεί να παίρνεις ασπιρίνη για τον πυρετό όταν έχεις πνευμονία. Πρέπει να καταπολεμήσεις την ίδια την πνευμονία και μάλιστα θα πρέπει να πάρεις μέτρα ώστε να μην ξαναπάθεις πνευμονία.

Το να ασχολούμαστε με ένα γεγονός απομονωμένο, ξεκόβοντάς από το περιβάλλον του, είναι η ιδεαλιστική μέθοδος, η φιλοσοφική μέθοδος που χρησιμοποιεί η αστική τάξη.

Με την μέθοδο αυτή, εφόσον στέκεσαι μόνο στα αποτελέσματα, οδηγείσαι στο να αντιμετωπίζεις την φτώχεια και την πείνα με επιδόματα αλληλεγγύης, συσσίτια, φιλανθρωπίες και με το «όλοι μαζί μπορούμε»!

Να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα υγείας μόνος σου, διαβάζοντας συμβουλές σε περιοδικά και τηλεόραση, χωρίς να υπάρχει πραγματική πολιτική πρόληψης (δωρεάν εμβολιασμοί, προληπτικές εξετάσεις, σωστές κατοικίες, κανονική διατροφή κλπ).

Η αστική μεθοδολογία, εφόσον δεν ψάχνει τις αιτίες (επειδή δεν θέλει να τις ψάξει), προσπαθεί να μπαλώνει το πρόβλημα των προσφύγων με εγκλεισμό σε καταυλισμούς, με ένα πιάτο φαί και με δράσεις ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), όπως οι γιατροί δίχως σύνορα. Σε φτάνει στο σημείο να θεωρείς τους μετανάστες υπεύθυνους για την ανεργία και όχι τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

prosfuges1

Η αστική μεθοδολογία δεν θέλει, ούτε μπορεί, να καταπιαστεί με τα αίτια των οικονομικών κρίσεων. Για αυτό, τελείως αντιεπιστημονικά, τις αποδίδει στο κρατικό χρέος, στο ιδιωτικό χρέος, στις μεγάλες δαπάνες για υγεία και συντάξεις, στις υψηλές τιμές του πετρελαίου, στον καζινοκαπιταλισμό, στο «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

Η αστική τάξη αποδέχεται αυτό τον επιφανειακό και αποσπασματικό τρόπο εξέτασης των πραγμάτων, επειδή δεν πρέπει να καταλάβουμε ποια είναι η αιτία των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων, του διαχωρισμού της κοινωνίας σε φτωχούς και πλούσιους. Να μην ανακαλύψουμε γιατί ο κόσμος χωρίστηκε σε κράτη, γιατί υπάρχει καπιταλιστική ιδιοκτησία στα εργοστάσια και στη γη.

sunora

Αντίθετα, η φιλοσοφική μέθοδος της εργατικής τάξης, ο διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός, φτάνει στις ρίζες των αιτίων, αναλύει σε βάθος τους λόγους που τα πράγματα εξελίσσονται με τον τρόπο αυτό και όχι με έναν άλλο. Μπορεί να δώσει απαντήσεις σε όλα τα «γιατί» και να οδηγήσει σε λύσεις για το «πώς» θα αλλάξουμε τις καταστάσεις και θα δημιουργήσουμε ένα διαφορετικό μέλλον.

Θα σου εξηγήσει το γιατί κάποιες μανάδες φτάνουν στο σημείο να πετάνε τα βρέφη τους, γιατί ανεβαίνει η εγκληματικότητα, γιατί αλλάζει ο τρόπος εκπαίδευσης, γιατί η καπιταλιστική ανάπτυξη μετατρέπεται σε καπιταλιστική κρίση, γιατί το σύμπαν είναι απέραντο, γιατί ό,τι αρχίζει έχει και ένα τέλος.

Η μέθοδος του διαλεκτικού υλισμού είναι η μόνη μέθοδος που θα σε βοηθήσει να έχεις μια συνολική εικόνα για όλο τον κόσμο και να πάρεις και τις αντίστοιχες αποφάσεις για την ζωή σου και την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Όποιος δεν έχει μελετήσει τον διαλεκτικό υλισμό, δεν μπορεί να έχει ολοκληρωμένη και σφαιρική άποψη. Θα είναι έρμαιο στα χέρια της αστικής ιδεολογίας και στο τέλος θα φτάσει στο σημείο να μετατραπεί σε όχλο και να κραυγάσει:
«ΝΑ ΛΥΝΤΣΑΡΟΥΜΕ την 22χρονη παιδοκτόνο»

dialektiki

________________________________________________________________________________________________

Ο Γιάννης Γιάννης Βεντούρας είναι οικονομολόγος – συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959 και σπούδασε στο οικονομικό τμήμα της σχολής ΝΟΕ του ΑΠΘ. Εργάσθηκε σαν οικονομικός διευθυντής και οικονομικός σύμβουλος σε εταιρείες του ιδιωτικού τομέα, μελετώντας από τα «μέσα» το καπιταλιστικό σύστημα. Συμμετέχει ενεργά στο λαϊκό κίνημα.
Είναι εκλεγμένος τοπικός σύμβουλος στον Δήμο Αχαρνών. Διδάσκει δωρεάν Πολιτική Οικονομία στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο «Δημήτρης Γληνός».