Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Νεκτάριος Μπέσης: Το ανθισμένο σονέτο της φθαρμένης γης

Έχει περά­σει τόσος καιρός,
όμως ένα σπουρ­γί­τι ακό­μα τραγουδάει,
μέσα στην ψυχή της φαλα­κρής γης,
στο μικρο­σκο­πι­κό κόκ­κι­νο δάσος.
Ένα πλη­γω­μέ­νο ηλιο­βα­σί­λε­μα ανθίζει,
κομ­ψοί καβα­λά­ρη­δες με αιμα­το­βαμ­μέ­νες στολές,
γλυ­κό τρα­γού­δι του δέντρου με τα πελώ­ρια φύλλα,
οι γει­το­νιές της μου­σι­κής και του έρωτα,
χρυ­σά χωρά­φια που τα θερί­ζει ο θάνατος.
Μία ετοι­μο­θά­να­τη παπα­ρού­να τινά­ζει τα πέτα­λα της,
ο ήλιος μια θλιμ­μέ­νη τρύ­πα στους καπνούς,
αόρα­τες εκρή­ξεις στο λιβάδι,
ένα ξερι­ζω­μέ­νο σύννεφο
και μια υπέ­ρο­χη σιωπή.

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο