Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

«Ξύλινη γλώσσα» και «δευτέρα παρουσία»

«ΣΥΜΦΩΝΙΑ…» (The Independent, 14/7/2015)

«ΣΥΜΦΩΝΙΑ…» (The Independent, 14/7/2015)

Γρά­φει ο Οικο­δό­μος //

Ποιοι μιλούν με «ξύλι­νη γλώσ­σα» στο λαό; Αυτοί που μέχρι χτες δια­χώ­ρι­ζαν τις πολι­τι­κές δυνά­μεις σε «μνη­μο­νια­κές» και «αντι­μνη­μο­νια­κές» και σήμε­ρα επι­κα­λού­νται το δήθεν συμ­φέ­ρον της πατρί­δας· που συστη­μα­τι­κά και με έντε­χνο τρό­πο απο­κρύ­πτουν από το λαό την αλήθεια.

Ποιοι υπό­σχο­νται στο λαό καλύ­τε­ρες μέρες, σε αυτήν την Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση; Τα κόμ­μα­τα που μέχρι χτες τσά­κι­ζαν το λαό με βάρ­βα­ρα μνη­μό­νια… για να τον βγά­λουν από την κρί­ση. Το Ποτά­μι που πλα­σά­ρε­ται ως φορέ­ας του «νέου», κόντρα δήθεν στον «παλαιο­κομ­μα­τι­σμό» και σε ρόλο «βασι­λι­κό­τε­ρου του βασι­λέ­ως» αδη­μο­νεί να ψηφί­σει τα απάν­θρω­πα μέτρα της νέας συμ­φω­νί­ας. Οι εταί­ροι του κυβερ­νη­τι­κού συνα­σπι­σμού και πρώ­τα και κύρια ο ΣΥΡΙΖΑ που εξα­πα­τά το λαό φορ­τώ­νο­ντάς τον με αυτα­πά­τες ότι η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση μπο­ρεί να γίνει φιλο­λαϊ­κή και δημο­κρα­τι­κή (…σε μια άλλη ζωή;).

Μας έφε­ραν μέχρι εδώ τα αδιέ­ξο­δα της ίδιας πολι­τι­κής, που εφάρ­μο­σαν όλες οι προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις και συνε­χί­ζει η σημε­ρι­νή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντι­πο­λί­τευ­ση, πριν τις εκλο­γές, κορόι­δε­ψε το λαό ότι θα καταρ­γού­σε τα μνη­μό­νια με «έναν νόμο-ένα άρθρο». Ως κυβέρ­νη­ση, πριν από το δημο­ψή­φι­σμα, κορόι­δε­ψε το λαό ότι θα έφερ­νε μια δίκαιη συμ­φω­νία και φέρ­νει τρί­το μνη­μό­νιο, ακό­μα χει­ρό­τε­ρο από τα προη­γού­με­να, ενώ προ­ε­τοι­μά­ζει το «πέρα­σμά» του από τη Βου­λή με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Συνε­χί­ζει και σήμε­ρα να κοροϊ­δεύ­ει το λαό ότι η συμ­φω­νία ήταν ανα­γκαία για να στα­θεί η χώρα στα πόδια της. Και αυτοί ακο­λου­θούν την ίδια πολι­τι­κή με τους προη­γού­με­νους· χρη­σι­μο­ποιούν για επι­χει­ρή­μα­τα την ίδια «ξύλι­νη γλώσ­σα» με τους προ­κα­τό­χους τους.

Κανέ­να «μίγ­μα» πολι­τι­κής, καμιά κυβερ­νη­τι­κή δια­χεί­ρι­ση ―ούτε η δήθεν αρι­στε­ρή― εντός των τει­χών της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης δεν μπο­ρεί να δώσει λύσεις στα προ­βλή­μα­τα και να καλύ­ψει τις ανά­γκες και τα δικαιώ­μα­τα των εργα­ζο­μέ­νων και του λαού· κυριο­λε­κτι­κά ούτε …στη «δευ­τέ­ρα παρου­σία». Ο δρό­μος της ελπί­δας, ο μόνος δρό­μος που οδη­γεί στις καλύ­τε­ρες μέρες είναι αυτός της ρήξης με την λυκο­συμ­μα­χία της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, της αλη­θι­νής ρήξης με την εξου­σία των μονο­πω­λί­ων και την ανα­τρο­πή της, ΣΗΜΕΡΑ. Για το σήμε­ρα και το αύριο.

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο