Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Οι ζευγάδες φεύγουν…!

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

(15 χρόνια από τότε, ένα μικρό αφιέρωμα στον σύντροφο Χαρίλαο)

Εύκολο ήταν από την Καρδίτσα να ακολουθήσεις το δρόμο προς τα Αγραφιώτικα Λημέρια, τον δρόμο για τη Ραχούλα. Κόκκινες σημαίες δεξιά πάνω στους στύλους σαν φωτεινοί σηματοδότες, σε κατατόπιζαν.

Απλό, φιλοσοφημένο, ανθρώπινο το απόσταγμα, μέσα από το λόγο και τη σκέψη του Σ. Χαρίλαο «Οι ζευγάδες φεύγουν μωρέ…».

Αλλά η σπορά μένει. Και φουντώνει, και μεγαλώνει και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη…που από γενιά σε γενιά θα γίνονται καλύτεροι. Τα νιάτα θα αποδεχθούν καλύτερα από την γενιά των πατεράδων και των παππούδων τους.

Και θα σηκώσουν την σημαία του μέχρι τον ήλιο…! Μέχρι ψηλά στο ήλιο.

Εμπρός λοιπόν σύντροφοι, να βάλουμε μαζί ένα χεράκι…

Έπεσε καταχνιά και κορονοϊός και λάσπη και βούλιαξαν οι ρόδες…

Εμπρός και είναι βαρύς και ασήκωτος ο ήλιος!

Μεγάλη η κληρονομιά στη πλάτη του Άτλαντα λαού. Εσύ όρθωσες το ανάστημα, τον λόγο, την δράση και την θυσία… εσύ συνεχιστής των μεγάλων και ιστορικών ζευγάδων που άφησαν πέλματα ματωμένα και οριοθέτησαν μακρινούς και φωτισμένους ορίζοντες.

Οι κομμουνιστές δεν έχουνε ανάγκη να δημιουργήσουν μύθους. Στο πρόσωπο και την πράξη χιλιάδων κομμουνιστών ξεπεράστηκε κάθε μύθος με την προσφορά σε κάθε φάση και στιγμή της ταξικής πόλης! Όλη η ιστορία των 102 χρόνων του κόμματος είναι πράξη ανδρείας, πίστης και αφοσίωσης στο μεγάλο ιδανικό του σοσιαλισμού στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο…!

Παράνομοι σε χρόνους χαλεπούς, όταν στα σταυροδρόμια του κόσμου φυσούσε λίβας καυτός, φύτρα της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής και του καημού.

Ατελείωτοι και σκληροί αγώνες συνθλιμμένοι από αδικίες και κοινωνικές ανισότητες. Κυνηγημένοι και περιθωριοποιημένοι από εξουσίες.