Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

«Οι μεγάλοι κλασσικοί διώκονται από τις πατρίδες των και βρίσκουν άσυλο στη Ρωσία» (Μία απρόσμενη παραδοχή-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Σε άρθρο του , κάτω από την ενότητα «Ο πολιτισμός του κνούτου» και με τίτλο «Ακόμη μια κομμουνιστή «αλήθεια». «Οι μεγάλοι κλασσικοί διώκονται από τις πατρίδες των και βρίσκουν άσυλο στη Ρωσία» στο περιοδικό «Πίσω από το Παραπέτασμα (Μάρτιος-Απρίλιο 1952, αριθμ. Φύλλο 4- Επανέκδοση από εφημερίδα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ) διαβάζουμε:

«Τα ιωβηλαία των μεγάλων φυσιογνωμιών της διανοουμένης ανθρωπότητας, που συνέπεσαν τον τελευταίο χρόνο, υπήρξαν για την κομμουνιστική ηγέτες του Παραπετάσματος, αφορμές για νέες παραπλανητικές εκστρατείες στον τομέα της λογοτεχνίας, της ιστορίας και των καλών τεχνών.

Ο Μπαλζάκ, ο Ουγκώ, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο Γκόγκολ, ο Σαλτικώφ-Σιοντρίν και ο Μπετόβεν…διώκονται σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και έχουν για μοναδικό τους άσυλο την «κομμουνιστική πατρίδα!

Κανένας από τους μεγάλους αυτούς ανθρωπιστές δεν ανέχθηκε και δεν ήταν δυνατό να ανεχθή την σοφιστική αρχή των σκοπών που αγιάζουν τα μέσα. Όλο τους το έργο, όπως και ο πολιτισμός ολόκληρος, είναι η κατηγορηματική άρνησις της αρχής αυτής, που καταστρέφει την ίδια την έννοια του ανθρωπισμού. Οι ήρωες, όμως, των απειράριθμων και πρωτοφανών στη ιστορία εγκλημάτων γενοκτονίας, που έγιναν και γίνονται εν ονόματι του «σοσιαλισμού» εμφανίζονται ως οι μοναδικοί νόμιμοι κληρονόμοι των μεγάλων τους ιδανικών.

Το παρακάτω σκίτσο παρμένο από το βουλγαρικό περιοδικό «ΣΤΑΡΣΕΛ» δίδει μία ιδέα της παραπλανήσεως αυτού του είδους»

skitso mar twen

Και ο σχολιασμός μας

Πρόκειται για ένα περιοδικό- αδρά χρηματοδοτούμενο από το μεταεμφυλιακό καθεστώς-που διακρίθηκε για τον ωμό αντικομουνισμό- αντισοβιετισμό  του, που αναπαρήγαγε ότι αντικομουνιστικό κατασκεύασμα κυκλοφορούσε την περίοδο αυτή, από τις κάθε είδους «υπηρεσίες» της Ελλάδας αλλά και των «Δυτικών συμμάχων μας». Βρίθει από ανακρίβειες και κυρίως τερατώδη ψέματα, αλλά και από πλήθος «μαργαριταριών» που η σημερινή τους ανάγνωση προκαλεί θυμηδία.

Επιλέξαμε το εν λόγω σχόλιο που ουσιαστικά βγάζει παράπονο για τη στάση Δυτικών καπιταλιστικών Χωρών απέναντι σε σημαντικές προσωπικότητες (Λογοτέχνες και γενικότερα πνευματικούς ανθρώπους), κάνει λόγο μάλιστα για «διωγμό» τους, σε αντίθεση φυσικά με τις σοσιαλιστικές χώρες που τιμούσαν πολύμορφα (και αξιοποιούσαν) ότι προοδευτικό είχε γεννηθεί στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας. Δείγμα και αυτό της ανωτερότητας του νέου κοινωνικού συστήματος και στους τομείς του Πολιτισμού!