• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Οκτώ ποιήματα του Κωνσταντίν Γκέγκα

Μοναχικές Νύχτες

Ξανά μόνος σ’ αυτό το γυμνό κρεβάτι

να αναπολώ την ανάμνηση σου.

Σαν όνειρο παρηγορητικό.

Σαν εφιάλτη ανησυχητικό.

Στου καθρέπτη την σιωπηλή αλήθεια σε αναζητώ.

Στων σεντονιών την μυρωδιά σε ποθώ.

Έρως, σε βρήκα στων ματιών σου της ποίησης.

Και στων χειλιών σου της δροσιάς γεύσεις γεύτηκα εμπειρίες.

Οι στιγμές μας ένα προσποιητό χαμόγελο.

Στα λευκά σεντόνια να χαϊδεύω τα μαλλιά σου.

Και με το φιλί μου το κορμί σου γυμνό να παραδίδεται στην αγκαλιά μου.

Καθώς τα μάτια φωτογραφίζουν την γύμνια σου.

Και η ζεστασιά του κορμιού σου αγκαλιάζει την δικιά μου.

 

Αν απόψε χαθώ πες μου ένα τραγούδι

Αναζήτησα πολλά πράγματα μα όλα χάθηκαν ξαφνικά.

Σαν ένα αιχμάλωτο πουλί αφήνοντας το να δραπετεύσει.

Μεγάλωσα ξαφνικά σ’ έναν κόσμο όπου η αίσθηση της θλίψης αγκαλιάζει ένα παιδί.

Όπου η διαφθορά παραμονεύει σε κάθε σοκάκι της γης.

Ένα όνειρο ονόματι ζωή , η εικόνα του μάγεψε τα μάτια μου , μα η ψυχή μου ψυχρό αεράκι βροντώντας την στο παραθύρι.

Χρόνε φίλε/εχθρέ μου κάστρα στην άμμο διαλύθηκαν από ανεξέλεγκτα κύματα και ξανά από την αρχή.

Χάθηκα εκεί που πίστεψα, εκεί που πρόσμενα , σε μία λέξη , σε μία μελωδία , σε μία αρχή δίχως.

Μα του κόσμου η σιωπή μου έδωσε την απάντηση.

 

Αν απόψε χαθώ πες μου ένα τραγούδι , μία γλυκιά κουβέντα να διαλύσει το σκληρό αντίο της τελευταίας στιγμής.

Πριν τα μάτια μας κλείσουμε και αφεθούμε ελεύθεροι σ’ αυτήν την ζωή.

 

Βλέπω έναν κόσμο ατάραχο μα διψασμένο τα βήματά τους σιωπηλά κατεύθυνονται προς την μυρωδιά της ντροπής.

Βλέπω γυναίκες , μελαγχολικά τριαντάφυλλα να μαράζουν στης βροχής το ξέσπασμα.

Τα πρόσωπά τους , ένας αγγελικός θάνατος που χαμογελά στης θλίψης του ποτηριού.

Στην μυρωδιά σας που σβήνω στα αφίλητα μου χείλη.

 

Γ’ αυτό

Αν απόψε χαθώ πες μου ένα τραγούδι

Με τα δύο σου χείλη τα ξερά.

Τα δύο σου μάτια τα πικρά.

Τα δύο σου χέρια τα ψυχρά.

Και την άστεγη σου την καρδιά.

 

Ο ΧΟΡΟΣ

Θέλω να αγγίξω αυτό το θανάσιμο κορμί με μία μου κίνηση να το κάνω να ζεσταθεί ξανά

Θέλω να αυτό το σώμα το οποίο φιλιέται από ένα άγνωστο κοινό, από ένα κενό τοπίο.

Έλα μαζί στον άγνωστο αυτό κόσμο να μείνουμε κάτω από ένα ειρηνικό δέντρο, όλα μας τα μυστικά μέσω ενός ατελείωτου φιλιού.

Μαζί θα ταξιδέψουμε προς την άκρη του ουρανού.

Και οι καρποί αυτού του έρωτα θα ταξιδέψουν προς τον ουρανό για να φωτίσουν τον δρόμο των αστεριών.

Χόρεψε μαζί μέχρι να βγει ο ήλιος και να φωτίσει τα γυμνά αυτά αθώα πρόσωπα που κρυώνουν κατά την καλοκαιρινή βροχή.

Δείξε μου σιγά και καθαρά τι χρωστάω σ’ αυτήν την ζωή.

Ελπίζω τα δύο σου μάτια να είναι η τελευταία μου πληγή.

 

ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Απόψε η ψυχή μου

σιγοτραγουδά στης βροχής

τον ανέμελο χορό.

Θυμίζουν τα δάκρυα

της νιότη.

Σαν κόρη σιωπηλή

το νυφικό υφαίνει

προς της νυχτιάς

το βωμό.

 

Αυγή, αμίλητη μάνα

τον κόσμο γεννάς.

Τις ποδιάς σου

το αιώνιο μονοπάτι

διαβαίνω.

Σαν χαθώ κοράκι

σε διαφορετικό

μέρος μελαγχολώ.

 

Ουράνια σιωπή

άκου την οδύνη μου.

Στις τελευταίας αναπνοής

το δειλινό.

Φλέγεται σαν ένα

απαρνημένο όνειρο.

 

Φίλησε με στο μέτωπο

και ξάπλωσε δίπλα μου.

Καθώς κλείνω τα μάτια

να έχω κάποιον

να με αγκαλιάζει.

 

ΚΑΘΕ ΣΚΕΨΗ

Κάθε σου σκέψη είναι και ένα αιώνιο κελί

Γεννημένο να απαρνηθεί της ζωής το φιλί.

Κάθε σου σκέψη είναι ένα δάκρυ βροχής.

Που ξεσπά στης αποψινής θλίψης την σιωπή.

Κάθε σου σκέψη είναι και ένα μικρό παιδί

Που στο πέρασμα του χρόνου κάτι καρτερεί.

Κάθε σου σκέψη είναι μια νυχτιά

Που σ’ έχει δει να κλαις σε κάποιου την ματιά.

 

Κάθε σου σκέψη μια αρχή

ανθηρή.

Μα το τέλος θυμίζει

χειμωνιάτικη βροχή.

Που ξεσπά ξανά

Στις πόλης

τα στενά.

 

ΣΟΝΕΤΟ 1

Απόψε ηχώ στης νύχτας το αγέρι

σαν λευκό νυφικό η κόρη μαράζι.

Στης γης τα άνθη

η βροχή το πρώτο φιλί χαράζει.

Και των βημάτων σου τη σιωπή

η αυγή αγκαλιάζει.

 

ΣΟΝΕΤΟ 2

Στης γης το διψασμένο χώμα

τα φιλιά τους καρτερώ.

Σαν άνθη ροδιάς

σαν τριαντάφυλλα που διψούν

για της βροχής το δροσερό φιλί.

 

ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Καλημέρα παιδί μου

Η λάμψη των ματιών σου

θυμίζει φάρο που διαλύει

το σκοτεινό πέπλο

της νυχτιάς.

 

Στη φτωχιά τη γειτονιά

ηχούν τα μικρά παιδιά.

Το μαράζι στα μάτια

τους μας χαιρετά.

Τρέχουν καμαρωτά

στης μητέρας τους την αγκαλιά.

Και το φιλί στο μάγουλο

τους παρηγοριά.

Χάνονται στης ελεύθερης

σκέψεις τα ταξίδια.

Σαν αποδημητικά πουλιά

στο απέραντο του ουρανού

όλα μαζί μία αγκαλιά.

 

Καληνύχτησε το παιδί

φιλώντας το στο μέτωπο.

Ο αέρας έμπαζε από το

παράθυρο.

Καθώς το παιδί

έκλεινε τα ματιά του.

Και ελεύθερος αφέθηκε

στα όνειρά του.

____________________________________________________________________________________________

Ονομάζομαι Κωνσταντίν Γκέγκα και είμαι φοιτητής ειδικής αγωγής. Ο στόχος μου είναι να βοηθήσω όσα περισσότερα παιδιά να ενσωματωθούν στο κοινωνικό σύνολο, να αναπτύξουν δεξιότητες. Αγαπώ την τέχνη γιατί απλούστατα με κάνει να αισθάνομαι.