• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ο άγιος Σάββας και η καρπερή… φοινικιά

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Ο άγιος Σάββας ήταν βλαμμένος από τα μικράτα του. Πιτσιρικάς ακόμη, μπήκε σ’ έναν κλίβανο, αλλά με τη βοήθεια του θεού βγήκε αβλαβής. Δεν γνωρίζουμε κάτι για την τύχη της φωτιάς. Θα συνιστούσα, όχι πάντως πρόθυμα, στους απανταχού χριστιανούς, να μην δοκιμάσουν κάτι τέτοιο, όσο κι αν έχουν τον θεό τους. Να είναι σίγουροι πως η φλόγα και η φυσικοχημεία, εν γένει, δεν τον έχουν.

Πάντως, μετά τη φωτιά απόγινε κι όταν τον ρώταγαν τι θα γίνεις παιδάκι μου σαν θα μεγαλώσεις, αυτό απαντούσε… «ογκολόγος και θα ‘χω στην Αθήνα δικό μου νοσοκομείο».

Μέχρι όμως να περάσουν οι αιώνες και να στοιχειοθετηθεί η ειδικότητα του ογκολόγου, έχτισε ένα μοναστήρι και φύτεψε μια φοινικιά απ’ έξω, θαυματουργή. Με τα φύλλα της έμεναν έγκυες οι γυναίκες (μόνο οι πολύ πιστές), αλλά δυστυχώς, δεν καθορίζεται ο τρόπος βέλτιστης χρήση τους κι ο κόσμος αυτοσχεδίαζε. Μια γυναίκα που πήγε να πάρει φύλλα για την κόρη της και τα έβρασε για να τα πιεί, έπαθε διάρροια και κόντεψαν να τη χάσουν. Τελικά έμεινε έγκυος η μάνα της. Μια άλλη που χρησιμοποίησε το υγρό για πλύσεις, έπαθε εγκαύματα το πουλί του άντρα της και αφού της εξέφρασε την διόλου κολακευτική γνώμη του για τον άγιό της, λεκτικώς και κιναισθητικώς, την παράτησε. Τελικά αυτή, έμεινε έγκυος με τον επόμενο, πίνοντας… μαντζουράνα. Μια τρίτη που φόρεσε τα φύλλα στο κεφάλι σαν ινδιάνα, που να την ζυγώσει άντρας σ’ αυτά τα χάλια. Έγκυος δεν κατέστη επ’ ουδενί.

Μάλιστα, το υπουργείο Υγείας σκέφτηκε… πολλάκις να προχωρήσει σε εισαγωγές φύλλων της φοινικιάς για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας, αλλά φοβούμενο πληθυσμιακή έκρηξη διστάζει.

Στα δέκα οχτώ του ο Σάββας, συνάντησε τον Μέγα Ευθύμιο (θα μας απασχολήσει στις 20 Ιανουαρίου), ο οποίος τον έχωσε στο κοινόβιο του όσιου Θεόκτιστου (αργούμε ακόμη – 3 Σεπτεμβρίου).

Στο κοινόβιο ο Σάββας τα είδε και ενδεχομένως τα ένιωσε όλα. Άρχισε να λάμπει και από χαρακτήρος. Λόγω και των αρετών του, προσαγορεύτηκε και… παιδαριογέροντας (κάπου πάει το μυαλό μου, αλλά μην το κάνουμε και ζήτημα).

Μεγαλώνοντας κι άλλο, έμαθε την τέχνη του θαυματοποιού ή θαυματουργού που την άσκησε στην πλάτη διαφόρων φτωχών κι ανήμπορων (να αντιδράσουν). Άρχισε και τα πάρε δώσε με τον βασιλιά Αναστάσιο (;) και τον Ιουστινιανό που είχε την εξώλης Θεοδώρα, που αργότερα την κάναμε «μεγάλη».

Αργότερα πήγε να βρει τον θεό του. Πενήντα χρόνια στον τάφο δεν έλεγε να λιώσει με τίποτα ο σκατόγερος και τον έβγαλαν «αδιάφθορο». Με το που τον ξέθαψαν (για να ταφεί ο ηγούμενος Κασσιανός), τον άρχισαν στις βόλτες. Στην αρχή τον πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, μετά στην Βενετία και στη συνέχεια στο πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Ό,τι απόμεινε βέβαια από αυτόν, γιατί κόψε ο ένας, πάρε ο άλλος ένα σουβενίρ – δεν ήταν και πρώτο μπόι ο Σάββας, δεν φτούρησε. Ένα δαχτυλάκι έχουν στο Κιλκίς κι ένα απότμημα στα Καλάβρυτα. Χώρια τι θα ‘χουν τσεπώσει οι διάφοροι μεγαλοπαπάδες. Φημολογείται πως γνωστός μητροπολίτης έχει κάνει αμπαζούρ με το δέρμα του.

Στον 21ο αιώνα, για όσους το αγνοούν πως βρισκόμαστε σ’ αυτόν, του έχουμε αφιερώσει το αντικαρκινικό νοσοκομείο της χώρας και καλά που έχουμε τον Σάββα αλλιώς…

_______________________________________________________________________________________________________

Στέλιος Κανάκης Διδάσκει στην επαγγελματική εκπαίδευση και παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο του βιβλίου. Έχει γράψει, υπό μορφή ημερολογίων τα «Με τη μουσική του κόσμου», «Οι μουσικοί του κόσμου» και «Δώδεκα μήνες συνθέτες».  Επίσης το «Ιερές Βλακείες» Εμπειρία Εκδοτική 1η και 2η έκδοση – Εκδόσεις Εντύποις 3η και 4η και το «Η Αγρία Γραφή» Εκδόσεις ΚΨΜ.
stelioskanakis@yahoo.gr Facebook: Stelios Kanakis /ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ