Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο κορoνοϊός και το… Soul Makossa (Μία μικρή ιστορία)

 Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Η είδηση που διάβασα πριν λίγες ώρες έγραφε: «Πέθανε ο θρυλικός σαξοφωνίστας της jazz, Manu Dibango σε ηλικία 86 ετών! Σύμφωνα με τα όσα έγραψαν οι συγγενείς του στην επίσημη σελίδα του στο facebook, ο διάσημος μουσικός από το Καμερούν έφυγε από τη ζωή από κορονοϊο. Το 2015 μάλιστα είχε έρθει και στη χώρα μας. Είχε ζήσει σε περισσότερες από έξι χώρες, ανάμεσα στις οποίες το Παρίσι, η Τζαμάικα και η Νέα Υόρκη, ενώ είχε  πειραματιστεί με την τζαζ, την ρέγκε, το χιπ χοπ, ακόμα και την ηλεκτρονική μουσική.»

Το μυαλό μου πήγε πολλές δεκαετίες πίσω. Στα χρόνια της εφηβείας των μεταπολιτευτικών χρόνων. Τότε που οι ντισκοτέκ ήταν οι τόποι γνωριμίας, φυγής από τα στενά πλαίσια της σχολικής ζωής και των ερώτων μας.
Τότε  που στα 1976-’77  στις ντισκοτέκ της περιοχής  ένα από τα «σουξέ» χορευτικά κομμάτια ήταν το δικό του (που τον έκανε παγκόσμια γνωστό και είχε κυκλοφορήσει στα 1972) Soul Makossa.

Πόσες πρόβες είχαμε κάνει σπίτι για να εμφανιστούμε άψογοι και να κάνουμε “φιγούρα” στο “ασθενές φίλο”. Αλλά και πόσο ιδρώτα είχαμε ρίξει στις πίστες με τις ..υποψήφιες αγαπημένες μας. Αλλά και πόση χαρά ένοιωσα όταν κέρδισα το πρώτο βραβείο , τότε σε διαγωνισμό χορού (γίνονταν πολλοί την εποχή εκείνη…) σε ντίσκο της περιοχής.

Το βραβείο –δίσκος βινύλιου- το πρόσφερα στην ντάμα μου. Ελπίζω να το έχει ακόμη για να με θυμάται.

Πάντως δεν ξέρω πώς θα είναι το μέλλον με τον κορονοϊο, ήδη όμως «σκότωσε» κομμάτι από το παρελθόν  μου!