Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο Κόκκινος Στρατός στη Βιέννη: 75 χρόνια από την απελευθέρωση της αυστριακής πρωτεύουσας

Εβδομήντα-πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 13 Απρίλη, από τη μέρα που η σημαία με το σφυροδρέπανο ανέμισε στο κέντρο της Βιέννης, καθώς ο ηρωϊκός Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε την πόλη από το ναζιστικό ζυγό.

Στις αρχές του Απρίλη του 1945 άρχισαν και οι επιχειρήσεις του Σοβιετικού Στρατού για την απελευθέρωση της Αυστρίας. Στις επιχειρήσεις αυτές συμμετείχαν οι στρατιές του 2ου και του 3ου Ουκρανικού Μετώπου. Η προέλασή τους ήταν ορμητική και στις 6 του Απρίλη άρχισαν οι μάχες για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Εκεί συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από τα ναζιστικά στρατεύματα. Λυσσώδεις οδομαχίες συνεχίζονταν ως τις 13 του Απρίλη, οπότε οι Σοβιετικοί πολεμιστές ξεκαθάρισαν τελείως τη Βιέννη από τον αντίπαλο.

Ταυτόχρονα με την επιχείρηση της Βιέννης και συνέχεια ως το τέλος της, μονάδες του 3ου Ουκρανικού Μετώπου μάχονταν, για να απελευθερώσουν ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της χώρας και στις αρχές Μαΐου έφτασαν στη γραμμή Λιντς – Κλάγκενφουρτ.

Με την απελευθέρωση των ανατολικών περιοχών της Αυστρίας έγινε δυνατόν να αποκατασταθεί η κρατική της υπόσταση. Στη διάρκεια ακόμη των μαχών για τη Βιέννη, η σοβιετική κυβέρνηση, σε ειδική δήλωσή της για την Αυστρία, τόνιζε ότι «δεν επιδιώκει να αποκτήσει κανένα τμήμα του αυστριακού εδάφους, ή να μεταβάλει το κοινωνικό σύστημα της Αυστρίας, ότι θα βοηθήσει να καταργηθεί το καθεστώς που είχαν επιβάλει οι γερμανοφασίστες κατακτητές και να αποκατασταθούν στην Αυστρία οι δημοκρατικοί θεσμοί».

Αμέσως μόλις διώχτηκαν οι γερμανοφασίστες κατακτητές σχηματίστηκαν στις πόλεις και τα χωριά της Ανατολικής Αυστρίας τοπικά όργανα εξουσίας, ξανάρχισαν τη δράση τους τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Στις 27 Απρίλη σχηματίστηκε η προσωρινή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον σοσιαλιστή Κ. Ρένερ. Στην κυβέρνηση πήραν μέρος εκπρόσωποι του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού και του Λαϊκού Κόμματος. Την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε δήλωση για την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος.

Χάρη στις νίκες των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Αυστρία απέκτησε την κρατική της ανεξαρτησία.

Το κίνημα Αντίστασης στην Αυστρία δεν εξελίχτηκε σε κίνημα μαζικό. Ωστόσο, τα θύματα από το λαό ήταν πολλά. Από το 1938 έως τον Απρίλη του 1945, σύμφωνα με ελλιπή στοιχεία, καταδικάστηκαν σε θάνατο από δικαστήρια για συμμετοχή στην Αντίσταση 2.700 αυστριακοί, πάνω από 32.000 θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις φυλακές της Γερμανίας και των γερμανοκρατούμενων χωρών.

Σε ανακοίνωση του με αφορμή την 75η επέτειο της απελευθέρωσης της Βιέννης από τους μαχητές και της μαχήτριες του Σοβετικού Στρατού, το Κόμμα Εργασίας της Αυστρίας (Partei der Arbeit) κάνει εκτενή αναφορά στα γεγονότα των ημερών εκείνων και συμπληρώνει μεταξύ άλλων:

«Η απελευθέρωση της Βιέννης και βασικών περιοχών της Αυστρίας αποτελεί ηρωϊκό κατόρθωμα του Κόκκινου Στρατού, του λαού και της πολιτικής ηγεσίας της ΕΣΣΔ. Έδωσε τέλος στην φασιστική κυριαρχία του τρόμου, των διώξεων και των μαζικών δολοφονιών από τους Ναζί, με πολλούς αυστριακούς να είναι όχι μόνο θύματα, αλλά επίσης θύτες και συνεργάτες. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί αυστριακοί ήταν ενεργοί στην αντι-φασιστική αντίσταση, ιδιαίτερα οι κομμουνιστές. Δικαιούνται και αυτοί την ευγνωμοσύνη και τιμή στη μνήμη τους, όπως ο δοξασμένος Κόκκινος Στρατός και η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση».