• [Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί/με μάτι αριστερό το βλέπω./Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί,/οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι (Κ. Βάρναλης)]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο Λιμός της Ουκρανίας 1932-1933, θέμα διαχρονικής μαύρης προπαγάνδας ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν (Τελευταίο)

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

Επίλογος

Είμαστε πενήντα ή εκατό χρόνια πίσω από τις προηγμένες χώρες. Πρέπει να διανύσουμε αυτή την απόσταση σε δέκα χρόνια. Ή θα το κάνουμε, ή αυτοί θα μας συντρίψουν…

– Ιωσήφ Στάλιν, 1931 [12]

Η σειρά των αναρτήσεων που βασίζονται σε ιστορικές αναδρομές και έρευνες στοιχείων, φιλοδοξούν να φωτίσουν με λεπτομέρεια την κατάσταση που επικρατούσε στην Σοβιετική Ένωση εκείνη την εποχή. Ιδιαίτερα στην οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, τα στοιχεία της φύσης και τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, τον ρόλο των κουλάκων, τον ρόλο της μαύρης προπαγάνδας των φασιστών και της ηγεσίας των Ναζί καθώς και την μεγαλειώδη προσπάθεια της Σοβιετικής κυβέρνησης να σώσει την παραγωγή και τους ανθρώπους μέσα από την κολλεκτιβοποίηση και την εκβιομηχάνηση.

Μια σημαντική φυσιογνωμία σε αυτή την εκστρατεία προπαγάνδας ψυχρού πολέμου ήταν ο Robert Conquest. Ο Conquest εργαζόταν στο παρελθόν στη βρετανική μυστική υπηρεσία στον τομές παραπληροφόρησης, με βασική απασχόληση στο τμήμα έρευνας πληροφοριών. Ο Robert Conquest δημοσίευσε ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία στον καπιταλισμό για την πείνα-γενοκτονία, «Η συγκομιδή της θλίψης.»

Το βιβλίο χρησιμοποιεί τις ίδιες δυσφημιστικές πηγές των Ουκρανών εθνικιστών, τύπου Hearst και της ναζιστικής Γερμανίας. 13 αναφορές γίνονται για ένα μυθιστόρημα φαντασίας γραμμένο από τον Vasily Grossman. Ο Conquest στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε φήμες, φήμες και ανέκδοτα.

Και όπως ο ίδιος λέει: σε πολιτικά θέματα βασικά το καλύτερο, αν και δεν είναι μια αλάνθαστη πηγή είναι οι φήμες [1]

Ιστορικοί σαν τον J. Arch Getty επέκριναν τον Conquest και το βιβλίο του, και παρατήρησαν ότι για καμία άλλη περίοδο ή για άλλο αντικείμενο, εκτός από τη μελέτη της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1930, υπάρχουν «ιστορικοί που ήταν τόσο πρόθυμοι να γράψουν και να αποδεχθούν την ιστορία μέσα από ανέκδοτα». Ο Conquest αργότερα υπαναχώρησε από την αρχική του θέση ότι ο λιμός ήταν εσκεμμένος, εξηγώντας το 2003 ότι δεν έχει την άποψη ότι ο Στάλιν προκάλεσε εσκεμμένα την πείνα του 1933.

Θα εξακολουθεί όμως να προωθείται το «Holodomor» ως προπαγάνδα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και πολλά βιβλία κ.λπ., θα δημοσιεύονται με τις ίδιες παραποιήσεις.

Θα χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, του Στάλιν και του κομμουνισμού, αλλά και σαν άλλοθι της επιθυμίας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να διευρύνει την επιρροή της πέρα από την σημερινή Ουκρανία.

Είναι αρκετά απλό να δούμε ότι ο λιμός που παρουσιάστηκε δεν ήταν σκόπιμος ή κατασκευασμένος από τους ηγέτες της σοβιετική εποχής και βασικά τον Στάλιν. Ο λιμός πήγε εντελώς ενάντια στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν ένα σκληρό χτύπημα κατά της χώρας.

Ο λιμός πέρα από την δυστυχία και την καταστροφή που προκάλεσε, έθεσε τη δύναμη του Σοσιαλισμού σε κίνδυνο, σε μεγάλο βαθμό έβλαψε την πρόοδο της εκβιομηχάνισης, δημιούργησε μια αφορμή για μαύρη προπαγάνδα από τις καπιταλιστικές χώρες ώστε να επιτίθενται στον Στάλιν και τους άλλους Σοβιετικούς ηγέτες και τις πολιτικές τους και να προσπαθούν να αποδυναμώσουν τη χώρα κάτω από την απειλή της ξένης εισβολής.

Έδωσε όμως και την ευκαρία στους Μπολσεβίκους να αντεπιτεθούν, να πάρουν μέτρα με τις εμπειρίες που πήραν, να οργανώσουν την παραγωγή με διαφορετικό τρόπο.

Όλα αυτά τα πράγματα παρουσιάστηκαν στην ΕΣΣΔ όταν η χώρα προσπαθούσε για την εκβιομηχάνιση, την ίδια στιγμή που η χώρα είχε νέες απειλές να αντινετωπίσει από την ιαπωνική εισβολή στην Μαντζουρία και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία της Γερμανίας. Ο λιμός σαφώς δεν στρεφόταν κατά της Ουκρανίας επειδή πολλές άλλες περιοχές υπέστησαν επίσης λιμό και η ενίσχυση δόθηκε στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν κατά κύριο λόγο περιβαλλοντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των ανέμων, τις ασθένειες των φυτών και τα παράσιτα που προκαλούν τις αποτυχίες των καλλιεργειών και μια κακή σοδειά. Οι λοιμώδεις επιδημίες ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν και τα σαμποτάζ των κουλάκων εναντίον της κολλεκτιβοποίησης που τους στερούσε τα προνόμια εκμετάλλευσης των φτωχών αγροτών αλλά και την υφαρπαγή των κρατικών βοηθημάτων.

Ήταν ταυτόχρονα και μια απόδειξη πως η αγροτική οικονομία δεν μπορούσε να στηριχτεί στους κουλάκους και στους μικρούς παραγωγούς αλλά στην κολλεκτιβοποίηση και στον Σοσιαλισμό.

Έτσι η ΕΣΣΔ με άμεσα μέτρα του κόμματος και με επιμονή στην δημιουργία Σοβχόζ ήταν σε θέση να ξεπεράσει την πείνα με μια πολύ καλύτερη συγκομιδή το 1933.

Ο μεγάλος κύκλος των λιμών έγιναν ένα συμβάν του παρελθόντος μετά την εκβιομηχάνιση και την κολλεκτιβοποίηση.

Sources

  • Fraud, Famine and Fascism by Douglas Tottle
  • Stalin, Soviet Agriculture and Collectivization by Mark Tauger
  • Natural Disaster and Human Actions in the Soviet Famine of 1931-33 by Mark Tauger
  • The 1932 Harvest and the Famine of 1933 by Mark Tauger
  • Grain Crisis or Famine by Mark Tauger
  • Famine in Russian History by Mark Tauger
  • Soviet Peasants and Collectivization, 1930–39 by Mark Tauger
  • Another View of Stalin by Ludo Martens
  • Blood Lies by Grover Furr
  • Who Organised the Famine in the USSR in 1932-1933? by Nikolay Starikov
  • «Настоящий герой Украины»: как история жизни Сидора Ковпака помогает развеять мифы националистов by Aleksandr Kolpakidi [translation]
  • The Tasks of Business Executives (Speech Delivered at the First All-Union Conference of Managers of Socialist Industry, February 4,1931) by Joseph Stalin

 

  1. Review of Anne Applebaum’s “Red Famine: Stalin’s War on Ukraine” by Mark Tauger