Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο Μεταξάς πλαστογράφος της ιστορίας

metaxas2

Ο Μεταξάς πολλές φορές μίλησε στην ελληνική νεολαία και ιδιαίτερα στους φοιτητές για τις εθνικές παραδόσεις και την αρχαία ελληνική ιστορία. Και όχι χωρίς λόγο. Για να δικαιολογήσει τα εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λαού προσπαθεί να βρει στήριγμα στην ιστορία με ψεύτικες «θεωρίες» να παρασύρει τη νεολαία. Κι όπως συνήθως κάνουν οι διχτάτορες, πλαστογραφεί την ιστορία. Γιατί η πραγματική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας είναι γεμάτη από παραδείγματα ηρωικής πάλη για τη λευτεριά. «Εκείνην την ημέραν τη Ελλάδι άρχει της ελευθερίας» έλεγαν οι υπόδουλοι ελληνικοί λαοί τη μέρα που σπάσαν τα δεσμά τους.

Ο τύραννος Μεταξάς δήλωσε επίσης πολλές φορές ότι απ’ τα δύο αρχαία ελληνικά πολιτεύματα προτιμά το πολίτευμα της Σπάρτης που το θεωρεί σαν πρότυπο του χιτλερικού καθεστώτος που εγκαθίδρυσε στην Ελλάδα. Τι ήταν το πολίτευμα της Σπάρτης το ξέρουν πολύ καλά οι Έλληνες φοιτητές. Ο αστός ιστορικός Παπαρρηγόπουλος δίνει τον σωστό χαρακτηρισμό του: «Η Σπαρτιατική κοινωνία ήταν μάλλον στρατόπεδο παρά συνηθισμένη ανθρώπινη κοινωνία» (Ιστορία του τόμος Ι σελ. 209). Και αλλού: «Αν και θαυμάζομε τις πολεμικές και μερικές άλλες αρετές της Σπάρτης, δεν αισθανόμαστε καμιά συμπάθεια για το πολίτευμά της» (Στον ίδιο τόμο σλ. 212).

Κι απ’ το πολίτευμα της Σπάρτης ο Μεταξάς ζηλεύει εκείνα που ο Παπαρρηγόπουλος ονομάζει εθνικά ανοσιουργήματα. Τη μεγάλη καταπίεση και τις δολοφονίες των ειλώτων. Μήπως για είλωτες δεν περνά τον ελληνικό λαό ο9 Μεταξάς. Αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα σκληρής συμπεριφοράς της Σπάρτης απέναντι των ειλώτων. Στον 8ο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν οι είλωτες διακρίθηκαν στη μάχη υπέρ της Σπάρτης οι έφοροι τους έστησαν – για ανταμοιβή φαίνεται – την εξής ενέδρα: Δήλωσαν πως όσοι αποδείχτηκαν άριστοι στον πόλεμο, μπορούν νάρθουν στην Σπάρτη και ν’ απελευθερωθούν. Ήρθαν περίπου δύο χιλιάδες είλωτες που στεφανώθηκαν και γυρνούσαν λευτερωμένοι στην πόλη. Μα τα στεφάνια τους τους κοσμούσαν κεφαλές θυμάτων γιατί σε λίγο οι άνδρες αυτοί εξαφανίστηκαν χωρίς να μάθει ποτέ κανείς πώς σκοτώθηκαν. Αυτό το απαίσιο γεγονός το αναφέρει ο ιστορικός Θουκυδίδης. Κι ο Παπαρρηγόπουλος συμπληρώνει: «Είναι αναμφισβήτητο ότι πολλές φορές παρασκευάζονταν κι εκτελούνταν με καταχθόνιο πράγματι μέσα, δολοφονίες χιλιάδων ειλώτων» (σελ. 204).

Να λοιπόν τι ζηλεύει ο Μεταξάς Και τα διδάγματα αυτά τα εφαρμόζει δολοφονώντας τα καλύτερα παιδιά του ελληνικού λαού. Ο Μαρουκάκης σκοτώθηκε, ο Στρίγγος τρελάθηκε απ’ το ξύλο. Οι εξόριστοι πεθαίνουν της πείνας στα ξερονήσια. Και για να τελειώνουμε αναφέρουμε πάλι τα λόγια του αστού ιστορικού Παπαρρηγόπουλου: Ας φανταστούμε πόσο ήθελε αμαυρωθεί η μνήμη του ελληνικού ονόματος, πόσο θα ζημίωνε όλη η ανθρωπότης αν ελείπαν αι Αθήναι. Ενώ αν έλειπεν η Σπάρτη το αστέρι του ελληνισμού θα έλαμπε πιο φωτεινό στο στερέωμα της ιστορίας μας (Τομ. Ι σελ. 214)

 

Από την εφημερίδα της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας) Νεολαία, 22/2/1937