Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο Πάπας Ιωάννης – Παύλος ο Β (κατά κόσμον Κάρολος Ιωσήφ Βοϊτίλα), η συμβολή του στην ανατροπή του σοσιαλισμού και οι αυταπάτες…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Στις 16/10/1978 με προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες στα πλαίσια της διαπάλης ιμπεριαλισμού-σοσιαλισμού, ο καρδινάλιος της Πολωνίας Κάρολος Βοϊτίλα εκλέγεται Πάπας και παίρνει το όνομα Ιωάννης – Παύλος ο 2ος. Είναι ο πρώτος μη Ιταλός Πάπας σε διάστημα 456 χρόνων.

Ο ρόλος του στην ανατροπή του σοσιαλισμού στην Α. Ευρώπη εξαιρετικά σημαντικός. Άλλωστε το Βατικανό στη εποχή του αναδείχτηκε «αλληλέγγυος» καθοδηγητής των δυνάμεων που έδρασαν κατά του σοσιαλισμού (πρώτιστα Πολωνία που ήταν τότε ο αδύνατος κρίκος) και μέγας χρηματοδότης τους, γι’αυτό και τα δάκρυα του Γκορμπατσόφ και του Βαλέσα, που δήλωσαν στη κηδεία τους ότι «χωρίς αυτόν δε θα είχε υπάρξει το τέλος του κομμουνισμού.

Όμως παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή για όσους έβλεπαν την ουσία του γεγονότος που ήταν (ή θα γινόταν) ένας “νόμιμος” και σημαντικός μοχλός παρέμβασης από το εξωτερικό στις εσωτερικές εξελίξεις της Πολωνίας αλλά και ευρύτερα , υπήρξαν αυταπάτες. Δηλαδή πολύ απλά ο ιμπεριαλισμός εκτιμώντας σωστά για τα συμφέροντά του τις κοινωνικοοικονομικές δυσκολίες της Πολωνίας φρόντισε το φθινόπωρο του 1978 να εκλεγεί Πολωνός πάπας, αναβιώνοντας πιο πολύ τις εθνικιστικές τάσεις μέσα στην Πολωνία, δυναμώνοντας ταυτόχρονα το ρόλο της Εκκλησίας και των καθολικών διανοούμενων στο εσωτερικό της κοινωνίας της.

Όμως οι αυταπάτες από την πλευρά της κυβέρνησης της Λ.Δ της Πολωνίας υπαρκτές και εκφράζονται από την πρώτη της ανακοίνωση (που υπάρχει στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ 18/10): «ΒΑΡΣΟΒΙΑ 17. Η πολωνική κυβέρνηση με την εκλογή του νέου πάπα που όπως είναι γνωστό είναι Πολωνός τονίζει ότι η εκλογή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Για πρώτη φορά εκλέγεται πάπας ένας Πολωνός πολίτης ενός έθνους που πέρασε από την κόλαση ενός πολέμου, πραγματοποίησε αξιοσημείωτες αλλαγές στη χώρα και συνεχίζει την ανοδική πορεία μας πολύπλευρης ανάπτυξης πράγμα που είναι γενικά παραδεκτό. Οι Πολωνοί τονίζεται στην ανακοίνωση, δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε κάθε τι που εξυπηρετεί την παγκόσμια ειρήνη, για το καλό όλης της ανθρωπότητας και κάτω από το πρίσμα αυτό κρίνουν σαν ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός την εκλογή του πάπα Ιωάννη Παύλου Β’».

Φυσικά ο πάπας «ανταποδίδει» (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/10/1978): «ΒΑΡΣΟΒΙΑ 20. Ο πολωνικός Τύπος δημοσιεύει σήμερα τηλεγράφημα του νέου πάπα Ιωάννη- Παύλου Β’ στην ηγεσία της Λ.Δ στο οποίο τονίζονται οι θερμές ευχαριστίες για τις ευχές και τα συγχαρητήρια που του έστειλε η ηγεσία της Λ.Δ Πολωνία για την εκλογής του…ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ (Ιδ. Υπηρεσία). Ο νέος πάπας Ιωάννης- Πάυλος β’ μίλησε σήμερα για πρώτη φορά στο διπλωματικό σώμα εκφράζοντας, ανάμεσα στ’ άλλα την πρόθεσή του να συνάψει το Βατικανό διπλωματικές σχέσεις ακόμα και με τα καθεστώτα εκείνα που δεν εγκρίνει η Αγία Έδρα».

Δυστυχώς οι υπάρχουσες αυταπάτες πληρώθηκαν ακριβά λίγους μήνες αργότερα, αλλά ήταν πλέον αργά…

Ακόμα και μετά το 1990, όταν οι εξελίξεις με την ανατροπή του σοσιαλισμού μείωσαν το ειδικό πολιτικό του βάρος στη συνέχεια ότι ήταν από τους πρώτους που έθεσε το θέμα της «Μεγάλης Αλβανίας» το 1990 όταν ο πάπας στη δοξολογία του προς τιμήν της Παναγίας του Σκουτάρι (προστάτιδας της Αλβανίας), παρουσία των Αλβανών επισήμων, προσευχήθηκε λέγοντας: «Μητέρα της ελπίδας δώρισέ μας την ημέρα που αυτός ο γενναιόδωρος λαός θα είναι ενωμένος». Λίγο αργότερα εγκαινιάζει κατά την επίσημη επίσκεψή του στα Τίρανα το μνημείο που αφιερώνεται στη «Μεγάλη Αλβανία» και τάσσεται υπέρ της «υπόθεσης των αλβανοφώνων του Κοσσόβου»…Ή το 1991 το Βατικανό και ο πάπας Ιωάννης – Παύλος ο Β΄ θέτουν το …Θεό στην υπηρεσία της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Οι αποσχιστικές τάσεις της Κροατίας αναφέρονται από τον πάπα σαν «νόμιμες επιθυμίες του λαού της Κροατίας» .Το Βατικανό είναι το πρώτο κράτος που αναγνωρίζει διπλωματικά την Κροατία, στις 13 του Γενάρη 1992. Ο πάπας δεν έμεινε «αδιάφορος» ούτε στην επέκταση του πολέμου στη Βοσνία. Παραμονές της προβοκάτσιας του Σαράγεβο, ο πάπας έχει φροντίσει να ευλογήσει προκαταβολικά τη ΝΑΤΟική επιδρομή του 1995, ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα να πράξει το «αναγκαίο» (σ.σ.: βομβαρδισμούς) για να τιμωρηθούν οι «επιτιθέμενοι» (σ.σ.: Σέρβοι…). Και φυσικά πολλά άλλα…