• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ο Σκαμνάκης ψάχνει… σκαμνάκι;

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

(Και η κατ’ αυτού «αμφιλεγομενότητα του ΚΚΕ)

Το τι λέει κάποιος, έστω και όπως κι αν το λέει, είναι το ένα. Το άλλο είναι ποιος το λέει, ποια η πορεία του, προς ποια κατεύθυνση, η συνέπειά του ως προς αυτά που λέει κλπ.

Υπό αυτή την έννοια βεβαίως και δικαιούται κανείς να λέει ότι του κατέβη –άλλωστε «δημοκρατία» έχουμε- σίγουρα όμως κρίνεται από αυτό, αλλά πολύ περισσότερο από την στάση του μέχρι σήμερα. Διάβασα το κείμενο δυο φορές και δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω τους τρικυμιώδεις, ασύνδετους, αλληλοαναιρούμενους και νεφελώδεις τουλάχιστον, συλλογισμούς του κου Σκαμνάκη. Ειδικά εκείνα τα οπορτουνιστικά και σεχταριστικά περάσματα του λόγου του, τα περί λειψής αυτοκριτικής και ημιτελούς… πλεύσης, αναρωτήθηκα σοβαρά, αν τα έγραφε σε καθρέφτη. Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά. Θα το πράξουν άλλοι, φαντάζομαι, καλύτερα από μένα. Μα κι η ίδια η ζωή δεν του στέκεται αρωγός. Είπαμε: Ότι θέλει γράφει ο καθένας. Κι ας πούμε μέχρι εδώ καλά. Αλλά να αποκαλεί το ΚΚΕ το «πλέον αμφιλεγόμενο κόμμα της χώρας», εις εκ των κατ’ εξοχήν αμφιλεγόμενων για τον πολιτικό ρόλο τους την τελευταία τριακονταετία, πάει πολύ. Όπου και δεν μας αποσαφηνίζει που έγκειται η «αμφιλεγομενότητα» του ΚΚΕ. Στον τύπο οργάνωσής του; Στην στρατηγική του; Στην δικαίωση των αναλύσεών του; Στην συνεπή στάση του; Ή μήπως στο ότι πολλοί πέρασαν αλλά δεν… ακούμπησαν;

Ας θυμηθούμε όμως ορισμένα πράγματα:

Οι γενναίοι του… Μπρανκαλεόνε1 διέσπασαν το ΚΚΕ το 1989, για να μην το διασπάσουν οι άλλοι οπορτουνιστές, που όμως το διέσπασαν αργότερα, απαιτώντας, μεταξύ άλλων η ΚΝΕ να είναι ανεξάρτητη απ’ το Κόμμα της και ενίοτε (δηλαδή για κατά κανόνα το πήγαιναν) εναντίον του. Βεβαίως δεν δήλωναν τότε από ποιους ήθελαν να είναι εξαρτημένη. Μετ’ ου πολύ, κάποιοι από αυτούς εντάχθηκαν στον Σύριζα (Κοτζιάς-Βαλαβάνη) και διέπρεψαν στην εξαπάτηση και στο ξεπούλημα του λαού και οι υπόλοιποι παρέμειναν ντροπαλή συνιστώσα του. Όπου οι μεν δύο πρώτοι κάηκαν ως καιροσκοπικά προσανάμματα στα αναχωματικά τερτίπια της αστικής τάξης, οι δε υπόλοιποι σιγοκαίγονταν ως αντί… και χαίρονταν για τη νίκη της… αριστεράς (δηλαδή του Σύριζα) υποφωτιζόμενοι ως δορυφόροι του. Επ’ αυτού σας θυμίζω απόσπασμα από την Απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις εκλογές του ’122 και σχετικό άρθρο του Δελαστίκ3 και πρώην διευθυντή του «ΠΡΙΝ».

Ξεχνάει ο κος Σκαμνάκης, πως πολλά στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ήταν και υποψήφιοί της, υποστήριζαν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα την ανάγκη μιας… αριστερής κυβέρνησης με τον Σύριζα (Γιώργος Δελαστίκ, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Σπύρος Μαρκέτος, Λεωνίδας Βατικιώτης, Αλέκος Αναγνωστάκης, Παναγιώτης Σωτήρης κ.ά.). Άλλοι έφτασαν να υμνούν τον Καμμένο (π.χ. Δελαστίκ). Να θυμίσω και το καλοκαίρι του ’15, όταν μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σκαρφαλωμένα στο περιστύλιο της Βουλής, κατά τη διάρκεια φιλοκυβερνητικής συγκέντρωσης, φώναζαν: «Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: Έξω η Ελλάδα από την Ευρωζώνη». Να ανατρέξουμε, επίσης, στις κοινές παρατάξεις με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πάνω από 250 σωματεία του Δημοσίου, την από κοινού στήριξη σε δημοτικές αρχές όπως στο Χαλάνδρι, το σφιχταγκάλιασμα στα Πανεπιστήμια των ΕΑΑΚ (όταν δεν παίζουν ξύλο μεταξύ τους) με τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και το παράδειγμα των εκλογών του Εργατικού Κέντρου Έβρου όπου οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέβασαν κοινό ψηφοδέλτιο με την ΠΑΣΚΕ. Δεν συνεργάζονταν, για χρόνια και σε πολλούς χώρους με τον ΣΥΡΙΖΑ; Συναγωνιστής του κου Σκαμνάκη δεν είναι ο πολύς Κωνσταντίνου (και ως φαίνεται διόλου αμφιλεγόμενος) που χειροκροτούσε την… Αραβική άνοιξη, έξω απ’ τα Προπύλαια καλώντας την ΕΕ να ανατρέψει την κυβέρνηση Άσσαντ; Το, επίσης διόλου αμφιλεγόμενο «ΟΧΙ» με… αστερίσκο, στο περιβόητο δημοψήφισμα, φαντάζομαι, το θυμάστε. Η συνεχής, επίμονη και άκρως δηλωτική του ρόλου τους γειτνίαση και συμπόρευση με τους εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ φαίνεται πως για τον κο Σκαμνάκη δεν είναι ούτε καν αμφιλεγόμενες.

Σε όλα αυτά και πολλά άλλα απουσίαζε ο… αντιαμφιλεγόμενος κος Σκαμνάκης; Ο οποίος και λίαν προσφάτως αγκυροβόλησε στο Kommon κουνώντας μαντίλι, ως φαίνεται – για μια ακόμη φορά, σε πρώην συντρόφους του.

Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι σύνηθες να θαυμάζει κανείς τον ίσκιο του στο δείλι. Αλλά να τον μετράει ως μπόι – διόλου φρόνιμο.

________________

Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε είναι κωμωδία παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Βιτόριο Γκάσμαν, Κατρίν Σπάακ και Τζαν Μαρία Βολοντέ.
Απόσπασμα από την Απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί μια σημαντική νίκη του λαού που επιφύλαξε μια συντριπτική ήττα στο “μαύρο μέτωπο” του Μνημονίου και στράφηκε κατά κύριο λόγο προς την Αριστερά…». «Η ενίσχυση της Αριστεράς, η μεγαλύτερη από το 1958,είναι καρπός της συσσωρευμένης οργής και αγανάκτησης από τις πολιτικές των μνημονίων, των αγώνων που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα… Το μήνυμα της κάλπης δίνει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους και όλο το λαό για να κλιμακώσουν τους αγώνες τους».
Αριστερή Διέξοδος 22/1/15

_______________________________________________________________________________________________________

Στέλιος Κανάκης Διδάσκει στην επαγγελματική εκπαίδευση και παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο του βιβλίου. Έχει γράψει, υπό μορφή ημερολογίων τα «Με τη μουσική του κόσμου», «Οι μουσικοί του κόσμου» και «Δώδεκα μήνες συνθέτες».  Επίσης το «Ιερές Βλακείες» Εμπειρία Εκδοτική 1η και 2η έκδοση – Εκδόσεις Εντύποις 3η και 4η και το «Η Αγρία Γραφή» Εκδόσεις ΚΨΜ.
stelioskanakis@yahoo.gr Facebook: Stelios Kanakis /ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ