Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ο Τσιάρτας… ξαναχτυπά!

Φιλοξενούμενος ο Παναγιώτης Μελάς //
Συνταξιούχος ναυτεργάτης (Α’ μηχανικός)

Ο Βασίλης Τσάρτας ξαναχτυπά! Με ξεδιάντροπο ως και εμετικό τρόπο επανεμφανίζεται μέσα από το γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης, το Facebook. Το οποίο πάντως με ευχαρίστηση τον φιλοξενεί, προκειμένου να χύνει το αντικομμουνιστικό και φασιστικό του δηλητήριο. Και τι μας λέει με ύφος σύγχρονου Ζαγοριανάκου:

Να μαζέψει, λέει, η κυβέρνηση τους διαδηλωτές της Πρωτομαγιάς, που τόλμησαν, άκουσον – άκουσον, εν μέσω απαγορευτικών μέτρων, να εκφράσουν την αγωνία τους για το μέλλον της τάξης τους και συνολικά των συνανθρώπων μας και ανεμίσουν ψηλά τις σημαίες του ταξικού αγώνα. Κατακεραυνώνει μάλιστα τα ΜΜΕ που τόλμησαν να δείξουν και τις εικόνες της συγκέντρωσης. Και την άλλη στιγμή, με νεότερη ανάρτησή του, φροντίζει να τα ευχαριστήσει (αλίμονο, θα το ξέχναγε; ) που αναδημοσίευσαν τον φασιστικό του οχετό.

Τρία σχόλια μόνο για τον εν λόγω “κύριο”:

1. Εκ μέρους του δεν περιμέναμε και διαφορετική συμπεριφορά. Άλλωστε, είχαν πριν λίγες μέρες φροντίσει οι ίδιοι οι οπαδοί της πρώην ομάδας του, αυτοί που τον χειροκροτούσαν για τα ποδοσφαιρικά του επιτεύγματα, να τον βάλουν στη θέση του. Ο πρώην ποδοσφαιριστής φαντάζεται ότι η εικόνα που έχτισε όταν κλώτσαγε τη μπάλα, του δίνει το δικαίωμα να έχει άποψη – και μάλιστα την πιο αντιδραστική – για όλα τα κοινωνικά ζητήματα, περίπου ως γνώστης των πάντων. Και είναι βέβαια σαφές πως θεωρεί ότι η άποψή του έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτήν που εκφράζουν συλλογικά οι συνδικαλιστικοί φορείς των εργαζομένων.

2. Διαχρονικά, σε ολόκληρη την πορεία ανάπτυξης και ενηλικίωσης του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα (και αλλού στον κόσμο), υπήρχαν πάντα κάποιοι “Τσιάρτες” να παίξουν το ρόλο του σιχαμερού ερπετού των μεγιστάνων της άρχουσας τάξης. Ρόλο υβριστού, εχθρού και ενίοτε και βασανιστή της εργατικής τάξης και των πιο πρωτοπόρων παιδιών της. Για τον συγκεκριμένο μόνο μια κουβέντα: Άξιος ο μισθός του!

3. Ωστόσο, δε μπορώ να μη σκεφτώ και μιαν άλλη εκδοχή. Αυτή που η λαϊκή σοφία έχει συμπυκνώσει σε μια παροιμία-λαϊκή ρήση: Θέλει η [email protected]@ να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει! Και το τελευταίο το γράφω μετά λόγου γνώσεως ότι πρόκειται για αθυροστομία (γι’ αυτό και η παράθεση περίεργων χαρακτήρων στην επίμαχη λέξη), αλλά σίγουρα κομμάτι της αλάνθαστης λαϊκής σοφίας.

Τελειώνοντας θα του συστήσω κάτι επίσης λαϊκό:
Ξυδάκι!