Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Πέντε ποιήματα της Δέσποινας Κουτούφαρη με αφορμή την πανδημία του κορωναϊού

Ο θρήνος μαζί με τους δαίμονες χορεύει

Και ξαφνικά, όλο το φως της Γης έγινε μαύρο
Κι όλα τα δεδομένα της ζωής μας ανατράπηκαν
Και ένας θρήνος μέσα στις αίθουσες αναμονής
Χορεύει μαζί με τους δαίμονες που περιμένουν στο κενό.

Ήρθε ο θάνατος μας λένε να πάρει είσπραξη
Όλα τα όνειρα κι οι σκέψεις μας αδειάσανε
Μόνο οι δαίμονές μας μείναν να κοιτάζουνε
Μέσα στο βλέμμα μας να δούνε τι θ’ αρπάξουνε.

Στάσου ακίνητος για λίγο και μην πλανιέσαι
Μες στα αδιέξοδα του νου δεν θα βρεις άκρη
Αυτοί οι δαίμονες δεν ήρθαν εδώ μόνο για σένα
Μα ο φόβος όλων πρόσκληση τους έκανε και να ’τοι.

Είναι ωραία η ζωή, μην τη χαρίζεις
Έτσι απλόχερα σ’ αυτούς και μην αφήνεις
Το βλέμμα σου τους φόβους να κοιτά
Μα να θυμάσαι , πως ένας ήλιος περιμένει πάντα
Να σε κρατήσει αγκαλιά.

 

Φωνή μες στην ομίχλη

Μην περιμένεις άλλο
Αυτό το πλοίο δεν θα σε πάει πουθενά
Μία ψευδαίσθηση είναι που αιωρείται
Πάνω απ’ της θάλασσας τα γαλάζια κύματα.

Να κολυμπήσεις πρέπει και να καταδυθείς
Σε άγνωστες αβύσσους
Αν θέλεις πάλι την ελευθερία σου να βρεις.

Το ξέρω, δεν μπορούν να φωνάξουν όλοι εκείνοι
Που παλεύουν τον εχθρό
Μέσα στ’ αδύναμα πνευμόνια τους.

Ήξερε εκείνος που να πάει να κατοικήσει
Για να σωπάσει όλους αυτούς
Που την κραυγή τους με την βία την σιωπούν.

Μες στην ομίχλη να κρυφτείς, να μην σε δούνε
Και ν’ αναπνέεις απ’ τον αέρα της ψυχής
Και τη φωνή σου σαν τον βοριά να την σκορπίσεις
Για να σ’ ακούσουν όλοι αυτοί
Που να φωνάξουν δεν μπορούν.

Ναυαγοί της σκιάς

Ναυάγησαν οι μέρες μας σε άδειες πόλεις
Πέρασαν οι μνήμες και το φορτίο τους
Άδειασαν σε σκοτεινά δωμάτια
Μείναμε μόνοι και μαζί να πολεμάμε
Αόρατους εχθρούς
Σαν ναυαγοί μες στη σκιά της νύχτας.

Μάχεται ο νους μέσα στο σώμα φόβους
Που σπείρανε οι συνεργοί του σκοταδιού.
Θα περπατήσουμε μαζί αυτό το δρόμο αδελφέ
Κι όταν εσύ λυγίζεις, σαν στήριγμά σου
Θα ’ρθω να σταθώ.

Μα μη δακρύσεις και νομίσει ο εχθρός
Πως παραδόθηκες, ούτε τους ψίθυρους
Στ’ αυτιά σου να πιστέψεις
Γιατί η αλήθεια ξέρει να κρύβεται καλά
Μας βλέπει όλους , μα εμείς την προσπερνάμε.

 

Ημέρες και νύχτες εντός μας

Σε ποια αλήθεια και ποιο ψέμα να πιστέψεις
Μόνο μπορείς να υποθέσεις
Ποιος κρύβεται πίσω από τις πράξεις και τις λέξεις
Αυτών που τον κόσμο κυβερνούν.

Με ποιο σκοπό στα χείλη
Να ψελλίσεις ένα τραγούδι
Όταν στης άνοιξης τους κάμπους
Μια μοναξιά μόνο έχει μείνει
Και μας κοιτάει με τα μάτια της θολά.

Σε ποιον αγέρα τη φωνή σου να σκορπίσεις
Όλη η Γη ν’ ακούσει τις αλήθειες πριν να δύσει
Ο Ήλιος εκείνος που τη φλόγα της ψυχής κρατά γερά.

Έλα μαζί μας

Φορέσαμε τα χρώματα της άνοιξης
Και περπατήσαμε σ’ αγκάθινους αγρούς.
Κανένας ήλιος δεν θα σώσει τη σοδιά μας
Αυτή που σπείραμε με αίμα
Απ’ τις όχθες τ’ ουρανού.

Έλα μαζί μας στο τραγούδι μας
Της Γης φαντάσματα να κρύψουν τη σκιά τους
Μήπως στο φως και κολυμπήσουμε
Μακριά απ’ τη στεριά τους.

Πίκρες που βάρυναν πολύ τη ζυγαριά του νου
Άστες μακριά να φύγουνε, να κατοικήσουν αλλού.
Δύο μπουμπούκια άνθησαν, δεν βλέπεις;
Είναι κοντά, πολύ κοντά η άνοιξη που θέλεις.