• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Πέτρος Φυσσούν: Η δύναμη της καλλιτεχνικής του ποιότητας θα τον κρατάει ζωντανό στη μνήμη μας για πάντα

Πέτρος Φυσσούν, πολυβραβευμένος ηθοποιός, σημαντική μορφή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Υποδύθηκε μια ευρεία γκάμα ρόλων και διακρίθηκε σε όλα τα είδη του θέατρου αλλά και στον Κινηματογράφο και την Τηλεόραση. Υπήρξε σκηνοθέτης και θιασάρχης και διακρίθηκε με πολλά βραβεία στην μακρόχρονη, σημαντική καλλιτεχνική του πορεία την οποία διάνυσε με ήθος και σεμνότητα.

O Πέτρος Φυσσούν γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1933 στο Αγρίνιο . Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης το 1954. Μέχρι το 1956 συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Υπήρξε πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου στο χρονικό διάστημα 1961 – 1965 και στη συνέχεια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος 1976 – 1978. Στη θεατρική σκηνή ερμήνευσε όλα σχεδόν τα είδη θεάτρου, δράμα, κωμωδία, τραγωδία, αλλά και επιθεώρηση.

Είχε συμμετάσχει στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (1965), Μόσχας και Λένινγκραντ (1966), Αθηνών, Φιλίππων, αλλά και στα Επιδαύρια. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία, όπως Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου το 1963 και το 1964, Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου Ιθάκης το 1975.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: «Οι Παράνομοι» (1958), «Μια λατέρνα, μια ζωή» (1958), «Οι Υπερήφανοι» (1962), «Ο αδελφός Αννα» (1963), «Προδοσία» (1964), «Διωγμός» (1964), «Αυτή η γη είναι δική μας» (1967), «Ο Αλύγιστος» (1968), «Οι γενναίοι του Βορρά» (1970), «Μαντώ Μαυρογένους» (1971), «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980), «Rosmarinus Officinalis» (2008) κ.ά.

Στην τηλεόραση έπαιξε σε πολλές σειρές («Άγγιγμα Ψυχής», «Κίτρινος Φάκελλος», «Ακριβή μου Σοφία», «Τα Ψάθινα Καπέλλα») και ξεχώρισε για το ρόλο του συνταγματάρχη Λιάπκιν, στη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση, από τον Βασίλη Γεωργιάδη το 1979.
Ο Πέτρος Φυσσούν πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2016, σε ηλικία 83 ετών. Η πολύχρονη παρουσία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο άφησε το ίχνος της καλλιτεχνικής του ποιότητας.