Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά 

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

– Πώς μου κατέβηκε τώρα στο μυαλό το πασίγνωστο αυτό τραγούδι του πολέμου με την αξέχαστη Σοφία Βέμπο;

«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά. Στα κατσάβραχα της χιονισμένης Πίνδου και τα άγρια μέρη της Αλβανίας».

-Τώρα τα παιδιά, της Ελλάδος τα παιδιά, πολεμάνε-όχι με όπλα- αλλά μεταμφυεσμένοι σε φαντάσματα με μάσκες –γάντια και κουκούλες. Πολεμάνε στα Νοσοκομεία, στις ΜΕΘ, τις Κλινικές , Τα Κέντρα Υγείας, τις Δομές!

-Και όχι μόνο πολεμάνε, αλλά δίνουνε σκληρή μάχη και πολεμούν έναν σχεδόν αόρατο, ύπουλο και πολύ επικίνδυνο εχθρό.

-Υπάρχει πράγματι ένας τέτοιος κόσμος από επιστήμονες ειδικούς γιατρούς, υγειονομικούς, νοσηλευτές-τριες που παίζουν κορόνα γράμματα την ίδια τους τη ζωή.

Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι οι εκατοντάδες εργαζόμενοι, οι μεταφορείς, το ΕΚΑΒ, οι καθαρίστριες και πολλοί άλλοι.

– Δεν παύουμε ακόμη να τιμούμε και όλους αυτούς που από κάθε πόστο δίνουν «το νυν επί πάντων αγών».

-Δυστυχώς η καμπύλη δεν μας έχει πείσει για τη κάμψη της προς τα κάτω. Αλλού μπορεί να είναι ανοδική κι αλλού μπορεί να είναι στάσιμη.

-Οι αρχές προσπαθούν να αναχαιτίσουν το κακό αλλά εις μάτιν προς το παρόν.

-Και πολλές φορές  την πληρώνουν αθώοι άνθρωποι με πρόστιμα, που είναι αναγκασμένοι να τρέχουνε στις επείγουσες δουλειές τους. Αυτό είναι απαράδεκτο.

-Κανένας-δεν νομίζω- ότι κυκλοφορεί στον δρόμο έτσι για πλάκα ή έτσι για το κέφι του, να απολαμβάνει τον πόνο, τις αγωνίες και τις προσπάθειες των άλλων.

-Πολεμάμε κι εμείς με τον τρόπο μας που είμαστε αναγκασμένοι να μένουμε στα σπίτια μας εδώ κι έναν μήνα.

-Λένε πως η ελπίδα είναι αυτή που πεθαίνει τελευταία. Ας ελπίσουμε λοιπόν σ’ αυτήν!!!