Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Παλιές συλλαβές, καινούργια ανάγνωση

Γράφει η Ζωή Δικταίου //

Είχε περάσει η σταχτιά καταχνιά
εκείνης της νύχτας
αφήνοντας υγρές πνοές στο πρόσωπο
τώρα, στα αδιάφορα μεσημέρια
ένιωθε να μοιράζεται
τον ουρανό με τη θάλασσα,
θαρρείς κι όλο το χτες
στις άκριες των δαχτύλων παραμόνευε.Χέρια... Παλιές συλλαβές καινούργια ανάγνωση

Το ήξερε καλά, όταν τα χέρια υψώνονται
λίγες λέξεις μόνο είναι αρκετές
να ξεσηκώσουν ικέτιδες σκέψεις
κι ύστερα τα χείλη συλλαβίζοντας αλμύρα και όνειρα
πάνω στη λευκή ανταύγεια τού νερού,
στο αποκορύφωμα τού γοήτρου μιας θύμησης,
να γυρέψουν φιλί σε εικόνες φιλόξενες.

Βασάνιζε το μυαλό της, να διώξει τ’ αγκάθια,
αυτές οι έντιμες αναμνήσεις που είχε αφήσει πίσω της,
αυτές την καλούσαν,
παλιές συλλαβές, καινούργια ανάγνωση,
στις εγκαταλειμμένες αλυκές,
στο Σκάλωμα τής φευγαλέας ευτυχίας,
συχνά στη γραμμή των συνόρων,
εκεί που τα δέντρα γέρνουν ακόμη αναποφάσιστα
διαβάζοντας το αίμα,
πότε από τη μια και πότε από την άλλη πλευρά.

Έκλεισε τα μάτια,
στο Στροβίλι τού ανεκπλήρωτου πόθου
και στο Φτελιά των δισταγμών,
σε ποτάμια και γέφυρες,
στις δασωμένες ρεματιές με την αμφιβολία τής λυγαριάς
κι εκεί, στο αρχαίο θέατρο της Γιτάνης
διαβάζοντας το αίμα,
εγχάρακτες επιγραφές και ονόματα
κι από μακριά το κλαρίνο…

«Να ’χα, μωρέ, να ’χα τον ουρανό χαρτί, και τη θάλασσα μελάνι,
και ακόμα δε με φτάνει.
Να κα-, μωρέ, να κάθομουν και να ’γραφα, όλα τα παράπονά μου,
τα μαράζια της καρδιάς μου.»

Ανάβουν οι σκέψεις,
γιορταστική πυρά τής αγάπης,
ώρα πού ζωντανεύουν οι μύθοι με την πανσέληνο
και τ’ άστρα κρέμονται στη Γλούστα
σαν ο άνεμος στο πέρασμά του
κάνει τα πεσμένα φύλλα πουλιά,
και συνέχιζε να βασανίζει το μυαλό της
σπρωγμένη από τη μάταιη ελπίδα τής νέας συγκίνησης
με την ανάσα τού παιδιού, ανάσα αγιόκλημα.

Αυτές οι έντιμες αναμνήσεις που είχε αφήσει πίσω της,
αυτές την καλούσαν,
σε μια εποχή γεμάτη σφάλματα, δικά της,
αυτά που ακόμη άφηνε
να γητεύουν τούς όρκους της
να γοητεύουν τη μοναξιά της,
αναμνήσεις σε ερασιτέχνες καιρούς, παραδέχτηκε,
αλήθειες λανθάνουσες όπως σε όλες τις καρδιές
και στη δική της.Παλιές συλλαβές καινούργια ανάγνωση 1

«Φύλαξε ο χρόνος τα στοιχειά,
να σε συντροφεύουν
τώρα που ο κόσμος γέμισε απουσία και άρνηση»,
ορκιζόταν πως στην ανορθόγραφη ζωή της,
το είχε ακούσει πολλές φορές,
έτσι συμβαίνει
όταν η μνήμη λεηλατεί τη σιωπή,
και τα θαλασσοπούλια ραμφίζουν μαύρα φύκια,
στη σκουριά ο πόθος,
αλύτρωτοι μεταπράτες τής Όστριας,
ζητιανιά η λαχτάρα,
έκπτωτοι άγγελοι μ’ εβένινα μαλλιά πιάνουν το μοιρολόι,
στα αδιάφορα μεσημέρια.

«Αύριο,» ο ψίθυρος στην πλώρη
Αύριο,
η σκέψη σου, στη σκέψη μου τρισύλλαβο φεγγάρι,
ένα ολόφωτο τού Αυγούστου,
ονειρεύτηκε αγγίζοντας την ασημένια παραμάνα στο στήθος,
και συνέχισε να ρεμβάζει τη λυμένη ρότα στη θάλασσα,
αύριο, στο Δέλτα τού Καλαμά,
παλιές συλλαβές καινούργια ανάγνωση.

🔹  Αύριο, εν ονόματι της αγάπης
Ζωή Δικταίου – Κέρκυρα 16 Ιουνίου 2021


Χαρούλα Βερίγου Ζωή Δικταίου Bio Βιογ

Χαρούλα Βερίγου [Ζωή Δικταίου]

🔹  Γεννήθηκα στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης το 1962 και μεγάλωσα στο Τζερμιάδων του Οροπεδίου Λασιθίου. Εκεί έμαθα τα πρώτα μου γράμματα. Δεν έγινα δασκάλα όπως ονειρευόμουν. Η ζωή με έφερε στην Κέρκυρα, όπου για τριάντα τρία χρόνια εργάστηκα ως Διοικητικός Υπάλληλος στη Σχολή Τουριστικής Εκπαίδευσης.

🔹  Με γοητεύουν τα γιασεμιά, τα φεγγάρια, τα βλέμματα, τα δακρυσμένα μάτια, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης, οι ξεχασμένοι δρόμοι, τα βουνά, τα ξέφτια από τις δαντέλες του παλιού καιρού. Όπως αναπνέω, μιλάω, ονειρεύομαι, συμφιλιώνομαι με τη ζωή και τον θάνατο, έτσι και γράφω. Ακουμπώ στο παρελθόν κι όμως η λέξη που με ορίζει είναι το «Αύριο». Πιστεύω στην αγάπη.

🔹  Αγαπώ τον πεζό λόγο κι ας επιστρέφω πάντοτε στην ποίηση. Ως «Χαρούλα Βερίγου» γοητεύομαι από τη μνήμη της Όστριας και την περηφάνια της Κρήτης. Ως «Ζωή Δικταίου» επιστρέφω την ευγνωμοσύνη μου στο Ιόνιο φως και στη βροχή.

Στίχοι μου έχουν μελοποιηθεί από τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Γιώργη Κοντογιάννη, τον Ανδρέα Ζιάκα, τον Γιάννη Νικολάου, τον Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη και τον Θοδωρή Καστρινό.

Ζωή Δικταίου FaceBook

Εργογραφία

  • Λασίθι, Τόπος Μέγας – Η κούπα των θεών, Αφήγημα, Δεκέμβριος 2020
  • Αύριο, αφή αλμύρας οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Νοέμβριος 2020
  • Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα, Διηγήματα, Νοέμβριος 2019
  • Αύριο στάχυα οι λέξεις, Ποιητική συλλογή, Σεπτέμβριος 2018
  • Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα, Διηγήματα, Φεβρουάριος 2018
  • Μια κούρσα για τη Χαριγένεια, Μυθιστόρημα, Μάιος 2017
  • Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο, Μυθιστόρημα, Ιούνιος 2015
  • Ιστορίες για φεγγάρια, Παιδική Λογοτεχνία, Εκδόσεις: Έψιλον, 1996, Αθήνα

Ζωή Δικταίου Να χα μια χούφτα θάλασσα σ΄ένα γυαλί κλεισμένηΣυμμετοχές σε συλλογικά έργα

  • «Γράμματα της ποίησης», Ποιητική ανθολογία – 2020, Αθήνα
    Εκδόσεις: Ατέχνως
  • «Μονόλογοι», Ποιητική ανθολογία, Εκδόσεις: το βιβλίο, 2017, Αθήνα
  • Αύριο, αφή αλμύρας οι λέξεις, Ποιητική συλλογή- Νοέμβριος 2020,

facebook logo click