Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας: Δεν δίνουν το πτυχίο σε φοιτητή που δεν πλήρωσε το χαράτσι για διαμονή στις Εστίες!!

«Είναι εξω­φρε­νι­κό, αλλά με βάση τον κανο­νι­σμό, οι φοι­τη­τές που δεν πλη­ρώ­νουν το “χαρά­τσι” της φοι­τη­τι­κής μέρι­μνας απα­γο­ρεύ­ε­ται να ορκι­στούν και να πάρουν το πτυ­χίο τους ακό­μα και αν είναι έχουν ολο­κλη­ρώ­σει το πρό­γραμ­μα σπου­δών τους».

Τα παρα­πά­νω λόγια περιέ­χο­νται στην επι­στο­λή του Λαυ­ρέ­ντη Κου­ρε­λά, τελειό­φοι­του φοι­τη­τή του τμή­μα­τος Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών του πρώ­ην ΤΕΙ Λάρι­σας, προς τον τον Πρύ­τα­νη του Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λί­ας, όπου τον καλεί να πάρει θέση για το γεγο­νός ότι δεν μπο­ρεί να πάρει το πτυ­χίο του, με την αιτιο­λο­γία ότι χρω­στά­ει χρή­μα­τα στο Πανε­πι­στή­μιο, καθώς δεν πλή­ρω­σε το χαρά­τσι για τη δια­μο­νή στις Εστίες.

Αξί­ζει να σημειω­θεί ότι ο εν λόγω φοι­τη­τής, είναι προ­στά­της οικο­γέ­νειας αφού έχα­σε κατά τη διάρ­κεια των σπου­δών του τον πατέ­ρα του, ενώ και η μητέ­ρα του νοση­λεύ­ε­ται εδώ και μήνες σε πολύ δύσκο­λη κατά­στα­ση με πιθα­νό­τη­τα ανα­πη­ρί­ας για το υπό­λοι­πο της ζωής της ύστε­ρα από εργα­τι­κό ατύ­χη­μα στον χώρο εργα­σί­ας της.

Για το δικαί­ω­μα στη δωρε­άν στέ­γα­ση όλων των φοι­τη­τών, ο Σύλ­λο­γος Εστια­κών φοι­τη­τών Λάρι­σας σε συντο­νι­σμό με τους υπό­λοι­πους φοι­τη­τι­κούς συλ­λό­γους της πόλης έχουν πραγ­μα­το­ποι­ή­σει στο παρελ­θόν πολ­λές κινη­το­ποι­ή­σεις, ζητώ­ντας να αλλά­ξει ο αντι­δρα­στι­κός κανο­νι­σμός των εστιών και να καταρ­γη­θεί το χαρά­τσι που ανα­γκά­ζο­νται να πλη­ρώ­σουν όσοι μένουν στις εστί­ες. Στο ίδιο πλαί­σιο καλούν σε νέα κινη­το­ποί­η­ση τη Δευ­τέ­ρα 28 Νοέμ­βρη, στις 12:30 στο κτή­ριο της Πρυ­τα­νεί­ας στο Βόλο.

Η επιστολή του φοιτητή

Ονο­μά­ζο­μαι Λαυ­ρέ­ντης Κου­ρε­λάς του Τρια­ντα­φύλ­λου και της Μαρί­ας Κράβ­βα­ρη με κατα­γω­γή από την Ζαγο­ρά Πηλί­ου και ιδιό­τη­τα αγρότες.

Με την παρού­σα επι­στο­λή μου επι­στο­λή προς τον Πρύ­τα­νη του Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λί­ας εκφρά­ζω την αγα­νά­κτη­ση μου για­τί εδώ και δύο εξά­μη­να ο εσω­τε­ρι­κός κανο­νι­σμός λει­τουρ­γί­ας των εστιών με εμπο­δί­ζει να πάρω το πτυ­χίο μου.

Είναι εξω­φρε­νι­κό, αλλά με βάση τον κανο­νι­σμό, οι φοι­τη­τές που δεν πλη­ρώ­νουν το «χαρά­τσι» της φοι­τη­τι­κής μέρι­μνας απα­γο­ρεύ­ε­ται να ορκι­στούν και να πάρουν το πτυ­χίο τους ακό­μα και αν είναι έχουν ολο­κλη­ρώ­σει το πρό­γραμ­μα σπου­δών τους.

Με όλο τον σεβα­σμό, σας ρωτώ κύριε πρύ­τα­νη για­τί εσείς, που όπως ισχυ­ρί­ζε­στε είστε δίπλα στους φοι­τη­τές ασκώ­ντας «κοι­νω­νι­κή πολι­τι­κή», επι­τρέ­πε­τε την ύπαρ­ξη αυτού του απα­ρά­δε­κτου όρου, που μάλι­στα απο­τε­λεί πανελ­λα­δι­κή αρνη­τι­κή πρωτοτυπία.

Σας ρωτώ κύριε πρύ­τα­νη, πως σκέ­φτε­στε να αντι­με­τω­πί­σε­τε στο μέλ­λον τις εκα­το­ντά­δες περι­πτώ­σεις που θα προ­κύ­ψουν σαν την δική μου, ειδι­κά σε μια συν­θή­κη σαν την τωρι­νή που τα πράγ­μα­τα δυσκο­λεύ­ουν ακό­μη περισ­σό­τε­ρο για οικο­γέ­νειες σαν την δικιά μου.

Σας ρωτώ κύριε πρύ­τα­νη, τι σκο­πεύ­ε­τε να κάνε­τε με ακό­μα πιο «ειδι­κές κατη­γο­ρί­ες – ευά­λω­τες ομά­δες» φοι­τη­τών που βρί­σκο­νται σε ακό­μα πιο δει­νή θέση καθώς είτε απο­τε­λούν προ­στά­τες οικο­γέ­νειας όπως εγώ, είτε άτο­μα του οικο­γε­νεια­κού τους περί­γυ­ρου βρί­σκο­νται σε ανή­μπο­ρη κατά­στα­ση, όπως εγώ που είχα την ατυ­χία να πλη­ρώ και αυτές τις δύο δρα­μα­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις καθώς και τον πατέ­ρα μου έχα­σα κατά την διάρ­κεια των σπου­δών μου και η μητέ­ρα μου νοση­λεύ­ε­ται εδώ και μήνες σε πολύ δύσκο­λη κατά­στα­ση με πιθα­νό­τη­τα ανα­πη­ρί­ας για το υπό­λοι­πο της ζωής της ύστε­ρα από εργα­τι­κό ατύ­χη­μα στον χώρο εργα­σί­ας της.

Είμαι βέβαιος κύριε πρύ­τα­νη ότι το θεσμι­κό σας αξί­ω­μα ως πρύ­τα­νης σε ένα από τα μεγα­λύ­τε­ρα ιδρύ­μα­τα της χώρας αλλά και η κοι­νω­νι­κή σας πεί­ρα σας κάνει να γνω­ρί­ζε­ται πολύ καλά ότι οι φοι­τη­τές που μένουν στις εστί­ες προ­έρ­χο­νται από οικο­γέ­νειες που δύσκο­λα τα βγά­ζουν πέρα, που οι ίδιοι εργά­ζο­νται πολ­λές φορές για να μπο­ρέ­σουν να επι­βιώ­σουν. Κανέ­νας φοι­τη­τής δεν θα επέ­λε­γε να μην πλη­ρώ­σει τα όποια χρω­στού­με­να αν μπο­ρού­σε να κάνει αλλιώς όμως δεν μπορούμε.

Γι’ αυτό και με συνέ­πεια αγω­νί­στη­κα όλα τα χρό­νια των σπου­δών μου για να έχου­με δικαιώ­μα­τα οι εστια­κοί φοι­τη­τές , μπή­κα μπρο­στά σε αυτό τον αγώ­να μαζί με δεκά­δες άλλους , μέσα από τις οργα­νω­μέ­νες δομές των εστια­κών φοι­τη­τών είτε ως πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του συλ­λό­γου εστια­κών φοι­τη­τών είτε ως μέλος της διοί­κη­σης του φοι­τη­τι­κού συλ­λό­γου, με κάθε μου ιδιότητα.

Και πρώ­τα απ’ όλα με την ιδιό­τη­τα μου ως άνθρω­πος που παλεύ­ει να ζει με αξιο­πρέ­πεια, που παλεύ­ει για τις σπου­δές και τη ζωή του. Για­τί γνω­ρί­ζε­τε και γνω­ρί­ζω και εγώ καλά ότι ούτε εσείς θα ήσα­σταν πρύ­τα­νης ούτε εγώ φοι­τη­τής αν αυτά τα ιδρύ­μα­τα δεν είχαν χτι­στεί μέσα από τη φορο­λο­γία των Ελλή­νων πολι­τών μετα­ξύ των οποί­ων οι γονείς μου και χιλιά­δες άλλου λαού.

Το πρό­βλη­μα δεν αφο­ρά μόνο εμέ­να αλλά όλους τους συνα­δέλ­φους μου που δεν μπο­ρούν να τα βγά­λουν πέρα. Γι’ αυτό και ζητώ η εξευ­τε­λι­στι­κή αυτή διά­τα­ξη του εν λόγω κανο­νι­σμού να καταρ­γη­θεί στην πρά­ξη απο­δει­κνύ­ο­ντας έμπρα­κτα εσείς ο ίδιος ότι πραγ­μα­τι­κά η «κοι­νω­νι­κή σας πολι­τι­κή» όπως λέτε έχει στό­χο και περιε­χό­με­νο , δεν είναι δηλα­δή κενές φλυα­ρί­ες , που από αυτές έχου­με χορ­τά­σει. Σας ζητώ να δια­γρα­φούν όλα τα χρέη όλων των εστια­κών φοι­τη­τών, να εγγυ­η­θεί το Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λί­ας ότι οι φοι­τη­τές που αδυ­να­τούν να πλη­ρώ­σουν για το δωμά­τιο ότι δεν θα έχουν προ­βλή­μα­τα με την από­κτη­ση πτυ­χί­ου. Η από­φα­ση μου να απευ­θυν­θώ σε εσάς και το ενδε­χό­με­νο να δημο­σιο­ποι­ή­σω στην κοι­νω­νία της Λάρι­σας το πρό­βλη­μα μου αφο­ρά τα δικά μου άμε­σα δικαιώ­μα­τα στην αγο­ρά εργα­σί­ας όπως και όλων όσων ακο­λου­θούν στην δική ή σε παρό­μοιες θέσεις. Περι­μέ­νω άμε­ση απά­ντη­ση σας.

Με εκτί­μη­ση,

Λαυ­ρέ­ντης Κουρελάς,

τελειό­φοι­τος φοι­τη­τής του τμήματος

Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών του πρώ­ην ΤΕΙ Λάρισας,

εργα­ζό­με­νος ως βοη­θός ηλε­κτρο­λό­γου και στέ­λε­χος της ΚΝΕ

902.gr

«Ναι, αλλά ο Στά­λιν…», του Νίκου Μόττα

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο