• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Περί «κέντρου» και πάλι ο λόγος

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Να που για διάφορους πολιτικούς χώρους ο όρος «κέντρο» γίνεται και πάλι της μόδας, μετατρέπεται ως η περιζήτητη «νύφη» που «στην ποδιά της σφάζονται παλικάρια». Οι μεν (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) θέλουν δήθεν να την τραβήξουν προ το μέρος για την κάνουν… «κεντροαριστερά». Οι δε (Ν.Δ) για να την κάνουν … «κεντροδεξιά» Η συζήτηση εντάθηκε με αφορμή τις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές για τον νέο πολιτικό φορέα, αλλά και λόγω των επόμενων βουλευτικών εκλογών και την ανάγκη δημιουργίας πολιτικών συμμαχιών για την μακροημέρευση του συστήματος πάντοτε και όχι για το καλό του λαού ,ας μην ξεχνιόμαστε!

Αλά τελικά ποιο είναι αυτό το περίφημο «κέντρο» ; Κάποιοι κάνουν λόγο για την περίφημη «μέση οδό» που θα πρέπει να ακολουθούμε στη ζωή μας. Μα , αν δεν κάνουμε λάθος όταν κάποιος περπατά στη μέση του δρόμου κινδυνεύει να τον πατήσουν τα αυτοκίνητα ή ακόμη και να τον φορέσουν ζουρλομανδύα!

Έναν πολιτικό χώρο «ενάντια στα άκρα» που όμως έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να μετεωρίζεται πού καιρό και καταλήγει συνήθως στη «ζεστή αγκαλιά» του «δεξιού άκρου».

Κάποιοι άλλοι το βαφτίζουν ως «ριζοσπαστικό» και ως «αντίδοτο προς το λαϊκισμό». Όμως ξεχνούν να πουν ότι πέρα από τον…γεωγραφικό όρο το πρόγραμμα του δεν είναι φιλολαϊκό, είναι βαθύτατα ταξικό υπέρ των οικονομικά ισχυρών έστω και διαφορετικό «πολιτικό μείγμα» από τους αμιγώς νεοφιλελευθέρους!

Κάποιοι συνδέουν μάλιστα το «κέντρο» με τις μεταρρυθμιστικές τομές που θα πρέπει να γίνουν , με την επιδίωξη να πορευτεί ο τόπος μακριά από «ακρότητες», «υπερβολές» και «υπεραπλουστεύσεις». Όταν όμως γίνονται πιο συγκεκριμένοι, τότε αποκαλύπτεται ότι κανείς δεν μπορεί να κινείται πολιτικά και να εκφράζει ταξικά, διαφορετικά τα συμφέροντα είναι δηλαδή και με τον εργοδότη και με τον εργάτη. Να είναι και «με τον αστυφύλακα και με το χωροφύλακα».

Αναφερόμενοι στο «κέντρο» κάνουν λόγο για έναν πολιτικό – κοινωνικό χώρο που  χαρακτηρίζεται από «ριζοσπαστισμό στις επιδιώξεις αλλά μετριοπάθεια στον τρόπο, στον τόνο, στο ύφος του πολιτεύεσθαι. Και αυτό γιατί «χωρίς μετριασμό των παθών, τα παθήματα και τα ‘πάθη του έθνους’ θα συνεχιστούν».

Όμως η ιστορία του τόπου μας έχει αποδείξει ότι οι «κυβερνήσεις του κέντρου» ήταν αυτές που έκαναν την «βρώμικη δουλειά» για το σύστημα με τις μικρότερες αντιδράσεις που θα προκαλούσαν σίγουρα αντίστοιχες κυβερνήσεις της «δεξιάς», «κεντρώος» ο Γ. Παπανδρέου των «Δεκεμβριανών», «κεντρώος» και ο Πλαστήρας της εκτέλεσης του Μπελογιάννη και των συντρόφων του. Να υπογραμμίσουμε ότι π.χ η περίφημη Ένωση Κέντρου , λοιπόν φτιάχτηκε για να στηρίξει το αστικό μετεμφυλιακό καθεστώς και όχι για να το αλλάξει. Φτιάχτηκε για να μπορέσει να περπατήσει ένα δικομματικό πολιτικό σύστημα που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κατεστημένου και όχι για να τ’ αμφισβητήσει. Κι ανταποκρίθηκε σ’ αυτό της το ρόλο με μέγιστη επάρκεια.

Και ερχόμαστε στο «ζουμί» της σημερινής πολιτικής συγκυρίας. Άλλωστε γράφτηκε κιόλας: «Το πολιτικό κέντρο μπορεί να λειτουργήσει, και άρα να έχει ζωτικό λόγο πολιτικής ύπαρξης, ως ‘σταθεροποιητής’ κυβερνήσεων συνεργασίας. Αν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα είναι σαν δύο άλογα (πραγματικά ‘ά-λογα’ πολιτικά όντα, δηλαδή σχηματισμοί όπου πολλές φορές δεν επικρατεί η λογική), τότε το πολιτικό κέντρο, συμμετέχοντας σε κυβέρνηση συνεργασίας με το ένα ή το άλλο «μεγάλο» κόμμα, θα είναι αντιστοίχως σαν την (Σωκρατική) αλογόμυγα ή σαν το χαλινάρι. Από τη μια εγγυάται ότι, σαν αλογόμυγα, θα «κεντρίζει», θα τσιγκλάει τη Νέα Δημοκρατία, θα την τραβάει απ’ το μανίκι, ώστε να γίνονται πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όχι ‘copy-paste΄ χιλιάδων προαπαιτούμενων της τρόικας χωρίς πραγματική εφαρμογή. Από την άλλη εγγυάται ότι, σαν χαλινάρι, θα μετριάζει τις ακραίες διαθέσεις μελών του Σύριζα, θα κρατάει σταθερά την Ελλάδα στον «κόσμο των σοβαρών κρατών», στη χορεία των συγχρόνων ‘δυτικού τύπου’ δημοκρατιών.»

Προφανώς και πρόκειται για συνεργασίες εντός του στρατοπέδου του αστικού πολιτικού συστήματος, που έχουν ως στόχο την μακροημέρευση του, την περαιτέρω σταθεροποίηση του. Συνεργασίες που στοχεύουν στην λαϊκή πολιτική παραπλάνηση, που επιδιώκουν να βάλουν «χαλινάρι» στο λαό και τις σύγχρονες ανάγκες του!

Άλλωστε δεν κρύβονται όταν τους ρωτά κανείς τι πραγματικά τους ενοχλεί και …αποτάσσονται: «….Όταν μας ρωτήσουνε, «αποτάσσομαι»: Αποτάσσομαι τον κοτζαμπασισμό των Μαυρομιχαλαίων και τον θλιβερό λαϊκισμό του Δηλιγιάννη, αποτάσσομαι τον Μελιγαλά αλλά και τον Αϊ-Στράτη, αποτάσσομαι τη Μακρόνησο αλλά και το Ζαχαριάδη.»

Εμείς προτείνουμε να ακολουθήσει ο  λαός την πραγματική «μέση λογική οδό» όπως  έγραφε ο Μ. Μπρεχτ:

«…Ο κομμουνισμός είναι όντως το ελάχιστο αίτημα,

είναι αυτό που βρίσκεται απ’ όλα πιο κοντά μας,

είναι η μέση λογική οδός.

Όποιος του πάει κόντρα, όχι, δεν σκέφτεται αλλιώτικα –

όποιος του πάει κόντρα δεν σκέφτεται καθόλου

ή σκέφτεται απλώς και μόνο το τομάρι του»

κομμουνισμός είναι όντως το ελάχιστο αίτημα,
είναι αυτό που βρίσκεται απ’ όλα πιο κοντά μας,
είναι η μέση…»

 

_________________________________________________________________________________________________

Αλέκος Α. Χατζηκώστας  Δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Η Άλλη Άποψη της Ημαθίας» και του alli-apopsi.gr. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά και site εδώ και δεκαετίες, ενώ έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις σε μια σειρά ιστορικά συνέδρια και ημερίδες. Έχει εκδώσει 6 βιβλία και συμμετέχει σε συλλογικούς τόμους.