Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Πλευρές της μητρότητας στην Κούβα

Όπως ήδη ανα­φερ­θή­κα­με σε προη­γού­με­νη ανάρ­τη­ση, ανα­φο­ρι­κά με τη το ρόλο της μάνας  στο νησί της επα­νά­στα­σης η γυναί­κα χει­ρα­φε­τεί­ται και χει­ρα­φε­τεί _βλ Κού­βα: το ουσια­στι­κό τοπίο της μάνας και της μητρό­τη­τας ως ριζω­μέ­νη επα­να­στα­τι­κή οντό­τη­τα. Σε αντί­θε­ση με τα υπο­κρι­τι­κά πεθα­μέ­να λου­λού­δια των χιλιά­δων αφιε­ρώ­σε­ων στη ζού­γκλα του καπι­τα­λι­σμού (και στη χώρα μας φυσι­κά), εκεί, στο μαλα­κό υπο­γά­στρια των ΗΠΑ έχου­με μια καθη­με­ρι­νή μάχη –ένα βήμα μπρος δύο πίσω _ένα μπρος … (παρα­φρά­ζο­ντας τον Λένιν). Παρα­θέ­του­με κάποιες πλευ­ρές (αντι­γρά­ψα­με από τη granma, όργα­νο του ΚΚ Κούβας

Οι κουβανικές αρχές συγχαίρουν
αγωνιστικά τις μητέρες για την ημέρα τους

Ο πρώ­τος γραμ­μα­τέ­ας της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Κού­βας και Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τί­ας Miguel Díaz-Canel και άλλα επί­ση­μα χεί­λη ανα­φέρ­θη­καν στην «καρ­διά» των Κου­βα­νών μητέ­ρων και στην ημέ­ρα που είναι «όλη δική τους» (και δική μας), μέσα από μια παρά­δο­ση που εδώ ξεπερ­νά τον αιώ­να και χει­ρα­φε­τεί­ται καθη­με­ρι­νά μέσα στην επανάσταση

Ο πρό­ε­δρος τόνι­σε την ικα­νό­τη­τα των μητέ­ρων της χώρας του να συντη­ρούν και να μετα­μορ­φώ­νουν την πιο δύσκο­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με ευαι­σθη­σία, θάρ­ρος και ομορ­φιά, έγρα­ψε στην πλατ­φόρ­μα X.

Στις Κου­βα­νές μητέ­ρες, Συγ­χα­ρη­τή­ρια! Να μας ζήσε­τε!, ενώ από την πλευ­ρά του, ο πρω­θυ­πουρ­γός Μανου­έλ Μαρέ­ρο τις απο­κά­λε­σε ηρω­ί­δες, oμοί­ως, ο πρό­ε­δρος της Εθνο­συ­νέ­λευ­σης της Λαϊ­κής Εξου­σί­ας (κοι­νο­βού­λιο), Εστε­μπάν Λάζο, ανα­φέρ­θη­κε τον Εθνι­κό Ήρωα της Κού­βας, Χοσέ Μαρ­τί, ο οποί­ος είπε για τις μητέ­ρες: «είναι αγά­πη, εξαι­ρε­τι­κή ευαι­σθη­σία και στή­ριγ­μα της ζωής μας».

Στην Κού­βα σήμε­ρα κυριαρ­χεί μια ατμό­σφαι­ρα οικο­γε­νεια­κής γιορ­τής και χαράς πριν από μια γιορ­τή που, μετά από περισ­σό­τε­ρο από έναν αιώ­να, γίνε­ται εδώ απα­ραί­τη­τη κάθε δεύ­τε­ρη Κυρια­κή του Μαΐου.

(από συντά­κτη της granma)

🇨🇺  Η μάνα στο παιδί της

Χθες το βρά­δυ σκέ­φτη­κα ότι, όπως κάθε χρό­νο, κάποιος θα πρέ­πει να ετοι­μά­σει κάτι και να το στεί­λει  στην σύντα­ξη, ως δώρο της εφη­με­ρί­δας μας σε όλες τις μαμά­δες αυτή την ξεχω­ρι­στή μέρα που τους αφιερώνεται.
Να! τα παίρ­νω… τα αφή­νω, εδώ είναι, κοντά στους παλ­μούς που είμα­στε όλοι ικα­νοί να νιώ­σου­με: μητέ­ρες, παι­διά, πατέ­ρες, αδέρ­φια, παπ­πού­δες, για­γιά­δες, γεί­το­νες _ευγνώμονες, με λίγα λόγια, όπως διαβάζουμε…

__Τι συμβαίνει μαμά;

Δεν πει­ρά­ζει, αγά­πη μου, πρέ­πει να νιώ­σω τους χτύ­πους της καρ­διάς σου, θα σου πω κάτι που δεν θα κατα­λά­βεις τώρα, αλλά όταν μεγα­λώ­σεις και το δια­βά­σεις, ίσως τότε να με κατα­λά­βεις καλά.

__Πες μου μαμά.

  • Όταν η ζωή περι­πλέ­κε­ται, όταν κάνεις λάθος, όταν δια­λέ­γεις λάθος δρό­μο, ακό­μα κι εκεί­νες τις στιγ­μές, θα είμαι εδώ.
  • Όταν κάποια άνοι­ξη σε μια από τις πολ­λές σου δεν δεις τον ήλιο να ανα­τέλ­λει, όταν λαχτα­ράς τη ζεστα­σιά μου, θα είμαι εδώ.
  • Όταν νιώ­θεις δια­φο­ρε­τι­κός, περί­ερ­γος ή όταν κάποιος σε απορ­ρί­πτει επει­δή είσαι εξαι­ρε­τέ­ος _δήθεν ή πραγ­μα­τι­κά, όταν θέλεις να βρεις κατα­φύ­γιο, όταν τα πόδια σου κου­ρα­στούν από το περ­πά­τη­μα και χρειά­ζε­σαι αγκα­λί­τσες, θα είμαι εδώ.
  • Όπο­τε θέλεις συντρο­φιά στο ταξί­δι, θα είμαι εδώ.
  • Όταν η μνή­μη σου σε πάει πίσω στα παι­δι­κά σου χρό­νια και θες να θυμη­θείς πόσο ξεχωριστός_ή ήσουν για μένα, θα είμαι εδώ.
  • Όταν φύγω, κλεί­σε τα μάτια σου και σκέ­ψου με. Όπου κι αν βρί­σκο­μαι: θα είμαι εδώ, πάντα!». 

Η γέννηση ενός ονείρου

Μια ιστο­ρία θυσί­ας και αφο­σί­ω­σης, ως φόρος τιμής στις μητέ­ρες, σε όσες έχουν ήδη γεν­νη­θεί και σε αυτές που μια μέρα θα γεν­νη­θούν. Ξέρω μια γυναί­κα που πολέ­μη­σε ενά­ντια στη φύση, σπα­θί ενά­ντια σε σπα­θί και κέρ­δι­σε. Αγα­πού­σε ένα γιγά­ντιο όνει­ρο, τόσο τερά­στιο, τόσο πει­σμα­τά­ρι­κο, που δεν θα εγκα­τέ­λει­πε ποτέ τη μάχη για να το πετύχει.

Σημεί­ω­σε τις γόνι­μες μέρες στο αλμα­νάκ. Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν εκα­το­ντά­δες υπέ­ρη­χοι και εξε­τά­σεις _στο κρα­τι­κό νοσο­κο­μείο της Αβά­νας και στο κέντρο υγεί­ας του χωριού της (μου).
Έκλα­ψε κι εκεί­νη, απα­ρη­γό­ρη­τη, μπρο­στά στο αρνη­τι­κό τεστ εγκυ­μο­σύ­νης, μια σκη­νή που επα­να­λάμ­βα­νε, μήνα με τον μήνα, σε έναν κύκλο που έμοια­ζε ατελείωτος.

Κρά­τη­σε την ανα­πνοή της κατά τη διάρ­κεια αυτής της επώ­δυ­νης και επεμ­βα­τι­κής εξέ­τα­σης στην οποία πίστευε ότι θα έχα­νε την ζωή της, αλλά πήρε μια βαθιά ανά­σα και δια­βε­βαί­ω­σε τη νοσο­κό­μα ότι ήταν μια χαρά, τέλεια, ασυ­να­γώ­νι­στη. Πήρε (πήρα) πολ­λά χάπια _η πατρί­δα μας παρέ­χει ό,τι χρεια­ζό­μα­στε. Δεν της άρε­σε να μιλά­ει γι’ αυτό. Πονού­σε πάρα πολύ. Το κρά­τη­σε σε μια γωνιά του μονό­λο­γου της, ανά­με­σα σε βελού­δι­νες κου­βέρ­τες, προ­τί­μη­σε να μεί­νει σιω­πη­λή. Έζη­σε πάνω από μια δεκα­ε­τία θυσί­ας, ανά­παυ­σης, πόδια ψηλά, λαχτά­ρας για τη δεύ­τε­ρη γραμ­μή των μαλλιών.

Δεν ήταν τόσο νέα όσο όταν ξεκί­νη­σε την περι­πέ­τεια να μεγα­λώ­σει την οικο­γέ­νεια. Τίπο­τα όμως δεν την στα­μά­τη­σε, ούτε καν οι ιδιο­τρο­πί­ες της γενε­τι­κής, πολύ λιγό­τε­ρο η ηλι­κία. Ξέρω μια γυναί­κα που είχε ένα όνει­ρο και πάλε­ψε τόσο σκλη­ρά για αυτό που η μοί­ρα, ντρο­πια­σμέ­νη μπρο­στά της, ανα­γκά­στη­κε να κατε­βά­σει το κεφά­λι της.

Και όταν ο COVID-19 γονά­τι­σε τον κόσμο, εκεί­νη, που δεν ήταν δια­τε­θει­μέ­νη να τα παρα­τή­σει ούτε λίγο, πόντα­ρε τα πάντα σε αυτό που πίστευαν οι άλλοι ότι ήταν ουτοπία.
Ξέρω μια γυναί­κα που αυτή τη στιγ­μή ζει 🌀 ανε­μο­στρό­βι­λο, που έχει την πρώ­τη θέση στον κόσμο στο καθά­ρι­σμα μύξας και …, που δου­λεύ­ει για να κερ­δί­σει τον χαμέ­νο χρό­νο και κυνη­γά­ει με τα μάτια της τα δύο άτα­κτα ξωτι­κά της. Ξέρω μια γυναί­κα που σχε­δόν δεν κοι­μά­ται, που γρά­φει, δου­λεύ­ει και μαγει­ρεύ­ει κάνει τα πάντα με την ίδια ένταση.

Που δεν παρα­πο­νιέ­ται ποτέ, για­τί η χαρά εμφα­νί­ζε­ται σε ένα ζευ­γά­ρι εξα­ντλη­μέ­να μάτια. Όλοι τη θαυ­μά­ζουν. Άλλοι, στη θέση τους, θα είχαν απο­φα­σί­σει να πάρουν το πιο άνε­το μονο­πά­τι: πετά­γο­ντας την πετσέ­τα, κρε­μώ­ντας εκεί­νη την παλιά λαχτά­ρα με απο­γο­ή­τευ­ση. Ξέρω μια γυναί­κα που δεν τα παρα­τά­ει ποτέ. Μια γεν­ναία γυναί­κα, που ήταν πρό­θυ­μη να κάνει τα πάντα, ακό­μα και να προ­σφέ­ρει τη ζωή της, για να κυνη­γή­σει το όνει­ρο της μητρότητας.

🇨🇺  Μια γυναίκα από την Κούβα!!

Ακολουθήστε το Ατέχνως σε
Google News, Facebook _ Twitter

 

 

 

 

 

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο