Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ποίημα για το πώς θα πεθαίνουμε ήσυχοι

στη Ν.Κ.

Έτσι κι αλλιώς, το ξέρουμε καλά,
στον καπιταλισμό, οι περισσότεροι
δεν θα πεθάνουμε ήσυχα στο κρεβάτι μας.

Ωραία θα ήταν, το ξέρεις,
ένα πρωί, την ώρα που θα χτυπάει
το ξυπνητήρι για δουλειά
οι δικοί μας να μας βρουν
ακόμα στο κρεβάτι
γλυκά να ονειρευόμαστε
για πάντα.

Αλλά, για την ώρα, αυτό αναβάλλεται!
Όχι, ούτε να πεθάνουμε ήσυχοι
δεν μας επιτρέπουν,
όπως δεν μας αφήνουν
ούτε και να ζήσουμε.

Γνωρίζουμε καλά, λοιπόν, ότι
στα κλειστά σύνορα της απάνθρωπης πολιτείας
στην παγωμένη γη του Έβρου
στα πολυτραγουδισμένα νερά του Αιγαίου
σ’ ένα κέντρο κλειστής κράτησης προσφύγων
σε κάποια κλίνη νοσοκομείου αναφοράς
στην ουρά του συσσιτίου
σε μια γωνιά του δρόμου
ύστερα από κάποιο τροχαίο
στο ΚΑΠΗ
με μια πενιχρή, ιδιωτικοποιημένη
σύνταξη στα 72,
εκεί θα πεθάνουμε

μόνοι, φοβισμένοι, ανήσυχοι
κρέας στα κανόνια τους
και ως πειραματόζωο φαρμακευτικής εταιρείας.

Γι’ αυτό σου λέω, αγαπημένη
άλλος δρόμος δεν υπάρχει
αν είναι να πεθάνουμε
τουλάχιστον ας πεθάνουμε μαχόμενοι
για την αξιοπρέπεια, την υγεία και την ελευθερία
όλων των ανθρώπων
μαζί με όλους τους ανθρώπους!

Μόνο με αυτό τον τρόπο
δώσε προσοχή, θα πετύχουμε
ήσυχα να πεθαίνουμε στο κρεβάτι μας
έχοντας κάνει
τα όνειρα και τις ανάγκες μας
πραγματικότητα!

Ειρηναίος Μαράκης

ξημερώματα Σαββάτου 7/3
Αμπελόκηποι, Αθήνα