• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Πώς μπορεί…;

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Τρελό φεγγάρι
φόρεσες το κόκκινο
φουστάνι
βαδίζοντας στον θάνατο
σου
Β.Λ

Πώς μπορεί και διατηρεί αυτό το μειλίχιο ύφος με το αθώο- το μάλλον αφελή- πειστικό πρόσωπο και δεν διεγείρεται μέσα του από ντροπή για τα τεράστια ψέματα που ξεφουρνίζει; Πώς μπορεί να δείχνει πως δεν αυταπατάται και πως η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι αυτή που παραποιεί και την φέρνει στα μέτρα του; Πώς μπορεί να αιωρείται στις φαντασιώσεις του πιστεύοντας –ή έστω κάνοντας ότι πιστεύει- πως αυτό που κάνει είναι το σωστό, έστω κι αν από μέσα του πονάει- όπως αυτοεξομολογείται χωρίς να ντρέπεται;

Αυτός που πονάει, δεν τροχίζει την μάχαιρα, ιππεύοντας αφ’ υψηλού στο άλογο της εξουσίας, παίρνοντας κεφάλια και ψυχές ανθρώπων…Κατανοεί, ομονοεί και συμπορεύεται!

Αυτός που πονάει έχει καρδιά, έχει αισθήματα,έχει ευαισθησία και δεν στηλιτεύει το δίκιο του φτωχού εργαζόμενου με αρλούμπες και παρλαπίπες.
……….
Πώς μπορεί να ξερνοβολάει, μπροστά σε ομογάλακτο αστικό κοινό που χειροκροτεί ικανοποιημένο ή προσποιούμενο για το βρώμικο έργο αναλήθειας και αναισχυντίας, εάν το ταλέντο της υποκρισίας και της απανθρωπιάς δεν ήτανε τόσο αναπτυγμένο και πρόστυχο;

Το 35% τον ψηφίζει και το υπόλοιπο 65% αποδέχεται με κατανόηση και σύνεση τα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα που πήρε.
Κάτι τέτοια κάθεται και λέει χωρίς να ντρέπεται , χωρίς καν να κοκκινίζει . Τέτοια η διαστροφή…

Και τα εκατομμύρια των εργαζομένων και πληγωμένων από τα μέτρα ανθρώπων που απανωτά απεργούν και διαδηλώνουν, που πονάνε και κοκκινίζουν από οργή και αγανάκτηση σε όλες τις πόλεις και τα χωριά, αυτοί δεν υπολογίζονται; Δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν, αυτή είναι αμελητέα ποσότητα; Αυτοί συναινούν;

Πώς τολμά να μιλά για πράγματα προσυμφωνημένα και προαποφασισμένα και να βγάζει τόση χυδαιότητα, αποστροφή και συκοφαντία στην ιερότητα της αλήθειας;
…………
Πώς τολμά να επαίρεται και επιχαίρει για τον όλεθρο και την καταστροφή που προετοιμάζει και που βυθίζει τον Λαό στην φτώχεια και την αθλιότητα;

Πωώς τολμά να υποτιμά την νοημοσύνη για τόσο καιρό, τόσων και τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς τον τρόμο της ηλιακής έκρηξης;

Ο τηλέπαθος-σαν άλλος Διγενής- ανατριχιά και η Γη τον ετρομάζει… Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σειέται ο απάνω κόσμος και ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια…!

Άμποτες νάρθει η Άνοιξη νάρθει το καλοκαίρι, ν’ αναστηθεί ο Διγενής να πάρει το ντουφέκι…!

_________________________________________________________________________________________________________

Ο Βασίλης Λιόγκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες, εργάτες, πολυφαμελίτες. Έζησε στα πρώτα παιδικά του χρόνια τη λαίλαπα της κατοχής και μεταφέρει τις τραυματικές αυτές εμπειρίες στα γραφτά του. Σπούδασε θέατρο και για ένα διάστημα δούλεψε σ’ αυτό. Αργότερα απορροφήθηκε από την παραγωγική διαδικασία όπου εργάστηκε σε διάφορες βιομηχανίες. Ο Βασίλης Λιόγκαρης είναι συγγραφέας της γενιάς και της τάξης του. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.