• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ρόζα, δεν αστοχούσε σχεδόν ποτέ όταν από τη διόπτρα έβλεπε χιτλερικό

Πεθαίνει έπειτα από θανάσιμο τραυματισμό στο πεδίο της μάχης η 20χρονη επιλοχίας του Κόκκινου Στρατού Ρόζα Σανίνα.

Η Ρ. Σανίνα υπήρξε μια από τους καλύτερους ελεύθερους σκοπευτές του Κόκκινου Στρατού, που έγινε θρύλος, τόσο για τις ικανότητες όσο και για τον ηρωισμό της.

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1924. Ο πατέρας της Γεγκόρ Σάνιν ήταν ξυλοκόπος και η μητέρα της Άννα Αλεξέγεβνα ήταν αρμέχτρα αγελάδων. Το ζευγάρι εκτός από τη Ρόζα, που πήρε το όνομά της από τη γερμανοπολωνίδα επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, είχε ακόμα έξι παιδιά, πέντε αγόρια κι ένα κορίτσι.

Η Ρόζα ήταν ένα ζωηρό και δυναμικό κορίτσι, με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια.

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο σοβιετικός στρατός θα δεχόταν και γυναίκες στρατιώτες, η Σανίνα, μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας (Κομσομόλ), έσπευσε να καταταχτεί.

Το αίτημά της έγινε δεκτό στις 22 Ιουνίου . Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της και οι επιδόσεις της ήταν τέτοιες που οι ανώτεροί της, την όρισαν αρχηγό διμοιρίας. Η ειδικότητά της ήταν «ελεύθερος σκοπευτής»….

roza1

Μετά την αποφοίτησή της τής προσφέρθηκε η θέση της εκπαιδεύτριας. Αυτή όμως αρνήθηκε κι επιζητούσε όσο τίποτα τη δράση στα πεδία των μαχών.

Στις 2 Απριλίου 1944 κατατάχθηκε στην 1η διμοιρία ελεύθερων σκοπευτών της 184ης Μεραρχίας Πεζικού με το βαθμό του λοχία και τρεις ημέρες αργότερα είχε την πρώτη της επιτυχία, σκοτώνοντας ένα γερμανό στρατιώτη κοντά στην πόλη Βιτέμπσκ της Λευκορρωσίας. To τυφέκιο που χρησιμοποιούσε ήταν τύπου Μοσίν-Ναγκάντ M91/30.

Στο ημερολόγιό της έγραψε, ότι τα πόδια της λύγισαν όταν συνειδητοποίησε ότι ο άντρας ήταν νεκρός. Οι συμπολεμίστριές της τη διαβεβαίωσαν ότι έκανε το καθήκον της. Μέσα σε ένα μήνα, είχε σκοτώσει άλλους 16 και παρασημοφορήθηκε για τη δράση της….

Το επόμενο χρονικό διάστημα η φήμη της άρχισε να εξαπλώνεται και ο αριθμός των θυμάτων της να αυξάνεται. Ήταν ικανή και το κατάφερε επανειλημμένα να πετυχαίνει δύο διαφορετικούς στόχους με δύο διαδοχικές βολές.

Δεν αστοχούσε σχεδόν ποτέ και ήταν διατεθειμένη να υποστεί τρομαχτικές κακουχίες, για να σιγουρευτεί ότι θα πετύχαινε τον εχθρό. Υπήρχαν στιγμές που φοβόταν, όπως ομολόγησε στα κείμενά της, αλλά κάτι μέσα της την ωθούσε προς τον κίνδυνο. Ρώσικες και καναδέζικες εφημερίδες έγραφαν συχνά για την ατρόμητη σκοπεύτρια που έσπερνε τον τρόμο στην ανατολική Πρωσία, αλλά η ίδια αντιμετώπιζε τα δημοσιεύματα με μετριοφροσύνη. Έγραφε: «Τι έχω κάνει; Τίποτα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Σοβιετικό, που υπερασπίζεται την πατρίδα. Η δική μου ευτυχία είναι να πολεμώ για την ευτυχία των άλλων. Τι περίεργο που η λέξη ευτυχία δεν έχει πληθυντικό. Είναι αντίθετο απ’ το νόημά της. Αν είναι αναγκαίο να πεθάνω για το κοινό καλό, είμαι έτοιμη να το κάνω»….

Σκότωσε, επιβεβαιωμένα, 54 χιτλερικούς, συμπεριλαμβανομένων 12 ελεύθερων σκοπευτών.

Τον Αύγουστο του 1944 ακολούθησε τη μονάδα της στην προέλαση του «Κόκκινου Στρατού» μέσα σε γερμανικά εδάφη και συγκεκριμένα στην Ανατολική Πρωσία.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1944, όμως, τραυματίστηκε στον δεξί ώμο από ένα γερμανό «συνάδελφό» της και χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μικρό διάστημα. Επανήλθε στην ενεργό δράση.

Τον Ιανουάριο του 1945, η Σανίνα έγραψε σε επιστολή της, ότι φοβόταν πως τα τέλος πλησίαζε. Η διμοιρία της αποτελούνταν από 78 άτομα και είχαν σκοτωθεί οι 72. Στις 27 Ιανουαρίου, τραυματίστηκε σοβαρά, καθώς προφύλασσε έναν πληγωμένο αξιωματικό. Οι σφαίρες την πέτυχαν στο στήθος και στο στομάχι. Όταν την εντόπισαν οι σοβιετικοί, ήταν ετοιμοθάνατη. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών να την επαναφέρουν, η Σανίνα ξεψύχησε την επόμενη μέρα, στις 28 Ιανουαρίου. Ήταν μόλις 20 ετών.

Τιμήθηκε μετά θάνατον, έλαβε βραβεία και παράσημα, αλλά δεν είδε ποτέ το τέλος του πολέμου, ούτε έγινε διευθύντρια ορφανοτροφείου, όπως ονειρευόταν.

Η Ρόζα Σάνινα πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1945, σε ηλικία μόλις 20 ετών. Από τα 5 αδέλφια της οι 4 σκοτώθηκαν στη μάχη ενάντια στους ναζί.

Ο μοναδικός επιζών αδερφός της, Μαράτ, έγραψε, ότι όταν η μητέρα τους έλαβε την ειδοποίηση του θανάτου της, δεν έκλαψε καθόλου. Απλώς επανέλαβε: «Αυτό ήταν όλο, αυτό ήταν όλο»…