Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Σαν σήμερα 22 Νοεμβρίου 1963: Η δολοφονία του Προέδρου Τζον Κένεντι

Στις 22 Νοέμ­βρη 1963, δολο­φο­νεί­ται στο Ντά­λας του Τέξας ο Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, Τζον Κένε­ντι. Η δολο­φο­νι­κή από­πει­ρα έγι­νε στις 12.30 τοπι­κή ώρα, τη στιγ­μή που η αυτο­κι­νη­το­πο­μπή, με επι­κε­φα­λής την ανοι­χτή προ­ε­δρι­κή λιμου­ζί­να, περ­νού­σε τη δια­σταύ­ρω­ση της οδού Ελμ. Ο Κένε­ντι δέχτη­κε δυο σφαί­ρες, τη δεύ­τε­ρη στο κεφά­λι. Μια ώρα αργό­τε­ρα, παρά τις απε­γνω­σμέ­νες προ­σπά­θειες των για­τρών του νοσο­κο­μεί­ου «Πάρ­κλαντ Μεμό­ριαλ», ανα­κοι­νώ­νε­ται επι­σή­μως ότι ο Πρό­ε­δρος Κένε­ντι είναι νεκρός. Στις 3 το από­γευ­μα, μέσα στο προ­ε­δρι­κό αερο­σκά­φος που μετα­φέ­ρει τη σορό του Κένε­ντι στην Ουά­σιγ­κτον, ο αντι­πρό­ε­δρος Λίντον Τζόν­σον ορκί­ζε­ται 36ος Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ.

Λίγα λεπτά μετά τη δολο­φο­νία, η αστυ­νο­μία περι­κυ­κλώ­νει το κτί­ριο του Απο­θε­τη­ρί­ου Σχο­λι­κών Βιβλί­ων. Στον έκτο όρο­φο, οι αστυ­νο­μι­κοί ανα­κα­λύ­πτουν μια απαρ­χαιω­μέ­νη καρα­μπί­να και τρεις κάλυ­κες. Αρχί­ζει ανθρω­πο­κυ­νη­γη­τό για τη σύλ­λη­ψη του Λι Χάρ­βεϊ Οσβαλντ. Αμέ­σως μετά τη σύλ­λη­ψη, μέσα σε έναν κινη­μα­το­γρά­φο, ο Οσβαλντ χαρα­κτη­ρί­ζε­ται «ύπο­πτος υπ’ αριθ­μόν 1».

Πέρα­σαν δυο μέρες εξου­θε­νω­τι­κών ανα­κρί­σε­ων, το περιε­χό­με­νο των οποί­ων δεν απο­κα­λύ­φθη­κε ποτέ. Κατά τη μετα­φο­ρά του κρα­του­μέ­νου στις φυλα­κές, μέσα στο αρχη­γείο της αστυ­νο­μί­ας, ένας βρα­χύ­σω­μος άνδρας δια­περ­νά τον κλοιό και μπρο­στά σε εκα­τομ­μύ­ρια τηλε­θε­α­τές πυρο­βο­λεί εξ επα­φής τον Οσβαλντ στο στο­μά­χι. Ο Οσβαλντ πεθαί­νει σε λίγες ώρες. Δρά­στης της επί­θε­σης ήταν ο Τζακ Ρού­μπι, ακρο­δε­ξιός, ιδιο­κτή­της κακό­φη­μου νυκτε­ρι­νού κέντρου και πασί­γνω­στος συνερ­γά­της και πλη­ρο­φο­ριο­δό­της της αστυ­νο­μί­ας. Τα ερω­τή­μα­τα άρχι­σαν να γίνο­νται πολύ περισ­σό­τε­ρα από τις απα­ντή­σεις που έδι­νε η αστυνομία.

Ο Οσβαλντ, όπως έγι­νε γνω­στό, αρνή­θη­κε σθε­να­ρά την ενο­χή του, ενώ οι «απο­δεί­ξεις» γρή­γο­ρα μετα­τρά­πη­καν σε απλές «ενδεί­ξεις». Για την αστυ­νο­μία, πάντως, ο φάκε­λος Κένε­ντι έκλει­σε με τη δολο­φο­νία του Οσβαλντ.

Ο Πρό­ε­δρος Τζόν­σον διέ­τα­ξε το σχη­μα­τι­σμό ειδι­κής επι­τρο­πής υπό τον πρό­ε­δρο του Ανω­τά­του Δικα­στη­ρί­ου, Ερλ Γουό­ρεν, για την έρευ­να της υπό­θε­σης. Μετά από ένα χρό­νο, το πόρι­σμα της «Επι­τρο­πής Γουό­ρεν» δεν ικα­νο­ποί­η­σε κανέναν.

Οι θεω­ρί­ες ποι­κίλ­λουν, για το ποιος κρυ­βό­ταν πίσω από το δολο­φο­νη­μέ­νο Οσβαλντ, ο οποί­ος δήλω­νε «μαρ­ξι­στής, αλλά όχι κομ­μου­νι­στής» και πολ­λοί υπο­πτεύ­ο­νταν ότι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν πρά­κτο­ρας των αμε­ρι­κα­νι­κών μυστι­κών υπη­ρε­σιών. Μήπως η ίδια η CIA, η οποία ενδε­χο­μέ­νως θα ήθε­λε να απαλ­λα­γεί από τον Κένε­ντι που της είχε κηρύ­ξει τον πόλε­μο, μετά το φιά­σκο του Κόλ­που των Χοί­ρων στην Κού­βα; Μήπως ήταν οι ακρο­δε­ξιοί Κου­βα­νοί εξό­ρι­στοι; ‘Η, μήπως, ήταν έργο της Μαφίας;

Πηγή: Ριζο­σπά­στης

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο