Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με πλήθος κόσμου το τελευταίο αντίο στον Κώστα Καζάκο (ΦΩΤΟ)

Σε κλί­μα βαθιάς συγκί­νη­σης, με πλή­θος κόσμου να κατα­κλύ­ζει το αίθριο στην έδρα της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΚΚΕ, έγι­νε η τελε­τή απο­χαι­ρε­τι­σμού του σπου­δαί­ου ηθο­ποιού Κώστα Καζάκου.

Η εκδή­λω­ση άνοι­ξε με τη φωνή του Κ. Καζά­κου να απαγ­γέλ­λει το «Mal du depart» του Νίκου Καβ­βα­δία και τον «Ανθρω­πο με το Ταμπούρ­λο» του Τάσου Λει­βα­δί­τη και ολο­κλη­ρώ­θη­κε με ένα από­σπα­σμα από την τελευ­ταία παρά­στα­ση που συμ­με­τεί­χε, το «Πώς να σωπά­σω» της Τζέ­νης Κόλ­λια και του ίδιου.

Το «παρών» στην εκδή­λω­ση έδω­σε και ο γ.γ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημή­τρης Κουτσούμπας.

«Με βαθειά θλί­ψη, Κώστα, σε απο­χαι­ρε­τά η ΚΕ, τα μέλη, οι φίλοι του Κόμ­μα­τος, ο λαϊ­κός κόσμος που τον αγά­πη­σες πολύ. Σε απο­χαι­ρε­τά­με ως τον σπου­δαίο κομ­μου­νι­στή καλ­λι­τέ­χνη, τον αγα­πη­μέ­νο, τον πολύ­τι­μο σύντρο­φό μας στα μικρά και τα μεγά­λα, στα εύκο­λα και τα δύσκο­λα, στις χαρές και τις πίκρες της ζωής και του αγώ­να. Απο­χαι­ρε­τά­με, μα δεν θα ξεχά­σου­με εσέ­να τον προι­κι­σμέ­νο ηθο­ποιό, σκη­νο­θέ­τη και μετα­φρα­στή θεα­τρι­κών έργων» τόνι­σε η Αλέ­κα Παπα­ρή­γα στην ομι­λία απο­χαι­ρε­τι­σμού εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Η προ­σφο­ρά σου θα συνε­χί­σει για πολ­λά — πολ­λά χρό­νια, θα επη­ρε­ά­ζεις, θα πεί­θεις, θα προ­βλη­μα­τί­ζεις, θα προ­κα­λείς δημιουρ­γι­κό διά­λο­γο, με το ίδιο σου το έργο, ανά­με­σα σ’ αυτούς που θα γεν­νη­θούν αύριο και πολύ μετά» πρόσθεσε.

Η κ. Παπα­ρή­γα ανα­φέρ­θη­κε στα οικο­γε­νεια­κά βιώ­μα­τα του Κώστα Καζά­κου τα οποία συνέ­βα­λαν και αυτά στο να επι­λε­ξει «το δικό του βασι­κό αγω­νι­στι­κό μετε­ρί­ζι της τέχνης, του πολι­τι­σμού» και συμπλή­ρω­σε: «Εκτός από τα οικο­γε­νεια­κά εφό­δια και τις υπο­κει­με­νι­κές δυνα­τό­τη­τες που ανέ­πτυ­ξε, ο Κώστας Καζά­κος πέρα­σε σε νέα φάση ωρί­μαν­σης, όταν η αγω­νι­στι­κό­τη­τά του τον οδή­γη­σε στη συνά­ντη­ση με το ΚΚΕ, με τους αγώ­νες και την ιδε­ο­λο­γία του, την ιστο­ρι­κή επι­και­ρό­τη­τα και ανα­γκαιό­τη­τα περά­σμα­τος από τον καπι­τα­λι­σμό στο σοσια­λι­σμό — κομμουνισμό».

«Αγα­πη­μέ­νε σύντρο­φε Κώστα, υπη­ρέ­τη­σες με πίστη και πάθος την προ­ο­δευ­τι­κή δρα­μα­τι­κή τέχνη, με πυρή­να τη βαθιά εκτί­μη­ση για τη δια­παι­δα­γω­γη­τι­κή δύνα­μή της, την άπο­ψή σου ότι το θέα­τρο «παρέ­χει παι­δεία και είναι η πιο λαϊ­κή, επί­και­ρη, άμε­σα κατα­νοη­τή και ζωντα­νή τέχνη», την πεποί­θη­σή σου ότι «το θέα­τρο σίγου­ρα δεν μπο­ρεί να αλλά­ξει τον κόσμο, μπο­ρεί όμως να αλλά­ζει τους ανθρώ­πους» έτσι έλε­γες. Γι’ αυτό η επι­λο­γή των έργων σου, ως θια­σάρ­χης και σκη­νο­θέ­της, δεν ήταν καθό­λου τυχαία» ανέ­φε­ρε ακό­μα η Αλέ­κα Παπα­ρή­γα. Η ίδια μίλη­σε για την αντι­δι­κτα­το­ρι­κή δρά­ση του Κ. Καζά­κου και την σύλ­λη­ψή του μαζί με την Τζέ­νη Καρέ­ζη εξαι­τί­ας εξαι­τί­ας «της παρά­στα­σης ‘Το Μεγά­λο μας Τσίρ­κο’, το 1973, αφού κάθε παρά­στα­ση μετα­τρέ­πο­νταν σε λαϊ­κή δια­δή­λω­ση». Ανα­φέρ­θη­κε επί­σης στην αγω­νι­στι­κή στά­ση του Κ. Καζά­κου και όλα τα επό­με­να χρόνια.

«Η ενό­τη­τα των λόγων και των έργων σου, είναι μεγά­λος τίτλος τιμής που επά­ξια κατέκτησες.

Συμ­με­ρι­ζό­μα­στε τη θλί­ψη της οικο­γέ­νειας, της Τζέ­νης, του Αλέ­ξαν­δρου, της Ηλέ­κτρας και της Μάγιας, του Κων­στα­ντί­νου, όλων των συγ­γε­νών και των καρ­δια­κών φίλων. Θα έλθουν στιγ­μές, που η θλί­ψη θα εναλ­λάσ­σε­ται με την ευχά­ρι­στη ανά­μνη­ση της κοι­νής ζωής σας, με την ανά­μνη­ση ακό­μα και γεγο­νό­των που σας έκα­ναν να γελά­σα­τε με την καρ­διά σας. Θα σας παρη­γο­ρεί ότι το έργο που άφη­σες θα καρ­πί­σει σίγου­ρα, ότι μαζί με εσάς χιλιά­δες, εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες θα τον θυμό­μα­στε, θα ανα­πο­λού­με τις στιγ­μές που ζήσα­με μαζί του στο θέα­τρο, στον κινη­μα­το­γρά­φο, στα ντο­κι­μα­ντέρ, με την βρο­ντώ­δη θερ­μή φωνή του, στον κοι­νό μας αγώνα.

Αντίο αγα­πη­μέ­νε σύντρο­φε, θα συνε­χί­σου­με κου­βα­λώ­ντας στους ώμους μας την ανά­μνη­ση και ό,τι κερ­δί­σα­με και απο­λαύ­σα­με από την προ­σφο­ρά σου» κατέ­λη­ξε στην ομι­λία της η Α. Παπαρήγα.

(Η ομι­λία της ΕΔΩ).

«Εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ και με βαθιά θλί­ψη απο­χαι­ρε­τά­με τον σπου­δαίο σκη­νο­θέ­τη και ηθο­ποιό, τον αγα­πη­μέ­νο μας σύντρο­φο, Κώστα Καζά­κο. Πάντα ο σύντρο­φος Κώστας ήταν εκεί, στο πλάι της ΚΝΕ, με ένα γνή­σιο, αυθε­ντι­κό και εγκάρ­διο νοιά­ξι­μο» τόνι­σε στην ομι­λία του ο γραμ­μα­τέ­ας του Κεντρι­κού Συμ­βου­λί­ου της ΚΝΕ, Νίκος Αμπα­τιέ­λος. «Σύντρο­φε Κώστα, σήμε­ρα βάζου­με ψηλά τον πήχη, ώστε η δου­λειά της ΚΝΕ στον Πολι­τι­σμό, για την οποία τόσο νοια­ζό­σουν, να μετρά συνε­χώς νέα, ποιο­τι­κά βήμα­τα. Θα σε απο­χαι­ρε­τή­σου­με όπως σου πρέ­πει, στις εκδη­λώ­σεις του Φεστι­βάλ της ΚΝΕ και του ‘Οδη­γη­τή’ στην Αθή­να, αφιε­ρώ­νο­ντας την πρώ­τη μέρα στην πολύ­τι­μη προ­σφο­ρά και το έργο σου» σημεί­ω­σε σε άλλο σημείο της ομι­λί­ας του ο Ν. Αμπατιέλος.

«Θα ήταν αδύ­να­το να μπο­ρέ­σου­με ποτέ να εξη­γή­σου­με τη ζωή που μοι­ρα­στή­κα­με μαζί του για τον λόγο ότι ξεπερ­νά­ει τα ανθρώ­πι­να και αγγί­ζει τα θεϊ­κά. Σε αυτό το σπί­τι κάθε μέρα ήταν γιορ­τή», είπε η κόρη του Κώστα Καζά­κου, Ηλέ­κτρα, που τον απο­χαι­ρέ­τη­σε εκ μέρους της οικογένειας.

Τον Κώστα Καζά­κο απο­χαι­ρέ­τη­σαν επί­σης, ο Θεο­δό­σης Πελε­γρί­νης, πρώ­ην πρύ­τα­νης του Πανε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, ο Γερά­σι­μος Δ. Σιά­σος, πρό­ε­δρος της Ιατρι­κής Σχο­λής Αθη­νών, ο Σπύ­ρος Χαλ­βα­τζής, πρό­ε­δρος του Συν­δέ­σμου Φυλα­κι­σθέ­ντων και Εξο­ρι­σθέ­ντων Αντι­στα­σια­κών 1967–1974, ο ηθο­ποιός Άγγε­λος Αντω­νό­που­λος, ο Βασί­λης Που­λά­κος εκ μέρους των απο­φοί­των της Σχο­λής Υπο­κρι­τι­κής «Κώστας Καζά­κος», η Μαριά­να Κάλ­μπα­ρη, καλ­λι­τε­χνι­κή διευ­θύ­ντρια του Θεά­τρου Τέχνης και η ηθο­ποιός και θεα­τρο­λό­γος Χρι­στιά­να Μαν­τζου­ρά­νη.

Στε­φά­νια έστει­λε το συγκρό­τη­μα Manowar με το οποίο είχε πρό­σφα­τα συνερ­γα­στεί, ο δήμος Πατρέ­ων, η Οργά­νω­ση Δυτι­κής Ελλά­δας και η ΤΕ Ηλεί­ας του ΚΚΕ.

Κώστας Καρυω­τά­κης ΑΠΑΝΤΑ μια άλλη ανάγνωση

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο