• [Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί/με μάτι αριστερό το βλέπω./Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί,/οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι (Κ. Βάρναλης)]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Σε κλίμα συγκίνησης κηδεύτηκε ο ηρωικός ψαράς Κώστας Αρβανίτης

Σήμερα, σε κλίμα συγκίνησης και δημοσία δαπάνη έγινε στο Χαλάνδρι η κηδεία του Αντώνη Αρβανίτη, του ψαρά που την 23η Ιούλη 2018 διέσωσε με το καΐκι του δεκάδες πυρόπληκτους στο Μάτι, την 23η Ιούλη 2018, όταν η φονική πυρκαγιά ξέσπασε στην περιοχή.

Ο 74χρονος Κώστας Αρβανίτης άφησε την τελευταία του πνοή το Σάββατο και υπενθυμίζεται πως τη μέρα της φωτιάς στο Μάτι βγήκε με το καΐκι του «Ταξιάρχης» και μαζί με τη γυναίκα του, Χρύσα, τον γιο του, Δημήτρη, και τον Μαχμούντ Μεσαφέρ έσωσαν 70 ανθρώπους που ήταν στη θάλασσα και καλούσαν για βοήθεια. Η 23η Ιούλη ήταν η ημέρα των γενεθλίων του.

«Εκείνο το βράδυ, το αφεντικό μου ο Κώστας Αρβανίτης, που είναι και ιδιοκτήτης του σκάφους, είχε γενέθλια και μετά τη δουλειά κανονίζαμε να γιορτάσουμε. Ενώ ήμουν στο σπίτι και ετοιμαζόμουν για τη γιορτή, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε να τα παρατήσω όλα γιατί πρέπει να πάμε να σώσουμε τους ανθρώπους που πνίγονται. Κατέβηκα γρήγορα και μαζί με τον Δημήτρη, τον γιο του Κώστα, και τη γυναίκα του Χρύσα βγήκαμε στα ανοιχτά περίπου στις 6.30» είχε πει τότε ο Αιγύπτιος ψαράς, περιγράφοντας όλα όσα έγιναν εκείνη τη μέρα, και συνέχιζε:

«Ήμασταν το πρώτο καΐκι που βγήκε στη θάλασσα, πριν ακόμα από το Λιμενικό. Ήταν η πιο δύσκολη στιγμή, είχε πάρα πολύ αέρα και όταν πλησιάζαμε στο σημείο με τη φωτιά, ο καπνός ήταν τρομερός. Από τον πολύ καπνό δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις πού ξεκινάει η θάλασσα. Ήμασταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, αλλά έπρεπε να μπούμε μέσα στον μαύρο καπνό. Μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά και μέσα στον πυκνό καπνό αρχίσαμε να βλέπουμε δεξιά και αριστερά ανθρώπους που είχαν μπει στη θάλασσα, για να σωθούν από τη φωτιά. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τον κόσμο. Ένας άνδρας φώναζε μέσα στον μαύρο καπνό το όνομα της γυναίκας του. “Κατερίνα, Κατερίνα”… Αμέσως μετά μαζέψαμε ένα ζευγάρι, έριξα σχοινί και σημαδούρα και τους τράβηξα. Λίγο πιο κάτω βρήκαμε κάποιους ηλικιωμένους. Δεν μπορούσαν να δουν την παραλία. Κολυμπούσαν αλλά κόντευαν να πεθάνουν. Αυτοί οι άνθρωποι θα χάνονταν, αν δεν ήμασταν εκείνη την ώρα εκεί για να τους μαζέψουμε».

kostas arvanitis