• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Σκέψεις με αφορμή τα 45 χρόνια από το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή (B’ Μέρος)

Γιάννης Π – Ομάδα ¡H.lV.S! //

Στο 1ο μέρος σταθήκαμε -μέσα από μια σύντομη ιστορική αναδρομή, στη συμβιβαστική στάση και την υποχωρητικότητα του ΚΚ Χιλής, στις αυταπάτες (όπως η ίδια ζωή απέδειξε) της στρατηγικής και της τακτικής του, μέσα κι έξω από την Unidad Popular στην κυβέρνηση Αγιέντε αλλά και στη συνέχεια μέχρι σήμερα.

Για εμάς δεν υπήρξε κεραυνός εν αιθρία (πχ) ούτε η απόφασή του το 2013 να στηρίξει την Μπασελέτ και τον συνασπισμό σοσιαλδημοκρατών / χριστιανοδημοκρατών, συμμετέχοντας σ’ ένα μόρφωμα, που στα 19 χρόνια παραμονής του στην εξουσία δεν έκανε τίποτ’ άλλο από ξέπλυμα του κληροδοτήματος της δικτατορίας…

Ούτε βέβαια οι μετέπειτα -κάθε τόσο οβιδιακές μεταμορφώσεις του, αρκεί κανείς να δει τις πολιτικές επεξεργασίες του ανήμερα του πραξικοπήματος.

chile1

11-Σεπ-18 (ΚΚ Χιλής) -στο επίσημο site του Bajo el lema “Unidad Para Cambiar Chile” nace bancada PC – Progresistas
Με το σύνθημα “Ενότητα για την αλλαγή της Χιλής”, γεννιέται το ανάχωμα ΚΚ & Προοδευτικών δυνάμεων

11-Σεπ-18 (Κομμουνιστική Νεολαία) -με ανάρτηση στο tweeter
A 45 años del golpe de estado, no olvidamos y exigimos justicia ¡No a la impunidad!
45 χρόνια μετά το πραξικόπημα, δεν ξεχνάμε και ζητάμε δικαιοσύνη. Όχι στην ατιμωρησία!

Έτσι ακριβώς: Το ΚΚ σε μια χώρα όπου το αστικό κράτος λύνει και δένει ανήμερα στα 45 χρόνια από τη μέρα που ξεκίνησε το λουτρό αίματος για τον Χιλιανό λαό επισημοποιεί το τελευταίο (χρονικά) οπορτουνιστικό φρούτο -επί λέξει «τις μέγιστες προσπάθειες κομμουνιστών και προοδευτικών για την οικοδόμηση του νέου μεγάλου σπιτιού της αριστεράς» …όπου «μοιραζόμαστε έναν ορίζοντα μέσα από μια ιστορία που μας ενώνει, αντικατοπτρίζοντας την επιθυμία, δημιουργίας γεφυρών στην αντιπολίτευση»… όπου η ταξική συνεργασία δίνει και παίρνει …«η διαίρεση και ο σεχταρισμός δεν μπορεί να μπαίνουν πάνω από την ενότητα και τη γενναιοδωρία» (!!), ενώ «υπάρχει δυνατότητα συγκλίσεων και η πρόσκλησή μας είναι σε όλη την αντιπολίτευση, από τους χριστιανοδημοκράτες (DC) με εξαίρεση την αντιδραστική δεξιά (FA), σε μια κοινή ατζέντα αλλαγής, της αποτυχημένης κυβέρνησης Sebastian»

όσο για την Κομμουνιστική Νεολαία; (Juventudes Comunistas de Chile) … αυτή «ζητάει δικαιοσύνη» (!!!)

Βέβαια -για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μάλλον για πολιτιστικό σύλλογο πρόκειται, αφού στο επίσημο site της, εν είδει καταστατικού υπάρχει ένα “¿Quiénes Somos?“ «Ποιοι είμαστε»; – βλ εδώ όπου μας πληροφορούν πως πρόκειται για «μια ομάδα νέων ανθρώπων ενωμένων με την αποφασιστικότητα να κάνουμε κοινωνικές αλλαγές και επομένως να οργανώσουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον αγώνα, επιλέγοντας τη συλλογικότητα, γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχουν επείγοντα προβλήματα για τη λύση στη Χιλή και ότι οι μετασχηματισμοί δεν θα επιτευχθούν μόνο από μεμονωμένες ενέργειες. Συνεισφέρουμε για τη δημιουργία αλλαγών στην κοινωνία, με εκείνα τα μικρά πράγματα που, βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσης των σπουδαστών, των εργαζομένων και των κατοίκων, σε όφελος εκείνων που αμφισβητήσουν το πολιτικό σύστημα θέλουν να αλλάξουν το μοντέλο νεοφιλελεύθερο στη Χιλή. Είμαστε η νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτόνομοι στη δομή μας, χτίζοντας μέρα με τη μέρα ένα Νεολαιίστικο Κίνημα που στοιχηματίζει στην οργάνωση και παλεύει για τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που απαιτεί η χώρα μας και ο κόσμος» …

(και κλείνουν με ένα απόσπασμα του Τσε -προσβάλλοντας τη μνήμη του μεγάλου επαναστάτη από τη γνωστή ομιλία του στους νέους της Κούβας, όταν έλεγε πως (βλ εδώ) «το πρώτο πράγμα που πρέπει να χαρακτηρίζουν τον κομμουνιστή νεολαίο είναι το να είναι κομμουνιστής, κάτι που δεν αλλάζει ούτε στην πιο βαθιά παρανομία, είναι η τιμή που αισθάνεται και εκφράζεται κάθε στιγμή, με μεγάλη αίσθηση του καθήκοντος, για την κοινωνία που χτίζουμε, …η ευαισθησία του στην αδικία και το ανήσυχο πνεύμα, κάθε φορά που κάτι πάει λάθος, κρίνοντας αυστηρά αυτόν που το κάνει, ανοιχτός για νέες εμπειρίες, για να σχηματίσει τη μεγάλη εμπειρία της ανθρωπότητας που προχωράει στο δρόμο του σοσιαλισμού – κομουνισμού …όπως και εδώ στην Κούβα! … Ο νεαρός κομμουνιστής δεν μπορεί να περιορίζεται από τα σύνορα μιας χώρας αλλά να εφαρμόζει τον προλεταριακό διεθνισμό και να θυμάται εμάς, τους κομμουνιστές και όσους θα θέλαμε να είμαστε κομμουνιστές εδώ στην Κούβα, ένα απτό παράδειγμα για όλη την Αμερική»)
(όποιος θέλει και αντέχει περισσότερα για το «ΚΚ» & την «Κουμουνιστική Νεολαία» της Χιλής)… εδώ & εδώ
_______________

Σημ -ένα δείγμα γραφής:

Το ΚΚ της Χιλής έχει ένα ειδικό (διαδικτυακό και μη) τμήμα …κάτι σαν ιστορία-μαρτυρολόγιο της διαδρομής του επικεντρώνοντας φυσικά στους δολοφονημένους αγωνιστές του από τη στρατιωτικοφασιστική χούντα.

Το logo είναι αυτό !! (τα σχόλια περιττεύουν)

chile2

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ & ΤΑΚΤΙΚΗ

Η μαύρη επέτειος προσφέρεται τόσο για προβληματισμό γύρω από καίρια -σήμερα περισσότερο από ποτέ ζητήματα (στρατηγικής κυρίως αλλά και τακτικής) του επαναστατικού κινήματος -του κράτους, της εξουσίας, της στάσης απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία κλπ., όσο και για, κατά το δοκούν συμπεράσματα «διάφορων» περί «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», «μεταβατικών προγραμμάτων» και κυβερνήσεων της «αριστεράς».

Από την πείρα της Παρισινής Κομμούνας, όπως οι Μαρξ και Ένγκελς ανέδειξαν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, «η εργατική τάξη δεν μπορεί να κατακτήσει την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς», αλλά, όπως υπογράμμισε ο Λένιν (βλ. «Κράτος και Επανάσταση»), πρέπει «να συντρίψει, να τσακίσει την “έτοιμη κρατική μηχανή” και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψή της» δηλ. στη θέση της δικτατορίας της αστικής τάξης η εργατική τάξη βάζει το δικό της κράτος, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου.

Πολλές φορές η συζήτηση γύρω από τη Χιλή του Αγιέντε -παρεκκλίνοντας από το κύριο, περιστρέφεται γύρω από «πρακτικά» / υποθετικά ερωτήματα (έλλειψη ενιαίου κέντρου, νομιμοφροσύνη στους -[ΣΣ αστικούς] θεσμούς, υπερβολικός σεβασμός στις «ελευθερίες» κλπ «πράσιν’ άλογα».

Το 1969, την περίοδο συγκρότησης της Λαϊκής Ενότητας, το ΚΚ Χιλής τοποθετούνταν κατηγορηματικά κατά του ένοπλου δρόμου «στις δοσμένες συνθήκες», θεωρώντας ότι υπάρχουν δυνατότητες για την άνοδο στην εξουσία μέσω των εκλογών (Συνέντευξη του Λουίς Κορβαλάν στο «Cadernos Universitarios», βλ «Los Partidos Comunistas de America Latina, en la lucha por la unidad de las furzas antiimperialistas», σελ. 110-111 εδώ)

Αξιοσημείωτο είναι και το ότι στο τελευταίο διάγγελμα του προέδρου Αλιέντε, λίγο πριν πεθάνει, δεν υπάρχει καν έκκληση σε αντίσταση. Αυτό που λέει είναι «ο λαός πρέπει να υπερασπίσει τον εαυτό του, όχι όμως να θυσιαστεί»…

Θυμίζουμε ακόμη πως στο 25ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1976) μπαίνει υπό μορφή «απορίας» (!!) το αφελές «πώς είναι δυνατό, με τόσα που μεσολάβησαν έως τις 11/9/73, η συνωμοσία της χιλιανής αντίδρασης να “αιφνιδιάσει” την επανάσταση» (ναι !! την επανάσταση…) είναι λοιπόν προφανές πως υπήρχαν γενικότερα προβλήματα στρατηγικής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος τη συγκεκριμένη περίοδο, που στη συνέχεια έγιναν.

Και ενώ «ειρηνική μετάβαση» όταν έχει ήδη κοστίσει εκατόμβες θυσιών στην εργατική τάξη, στο κίνημα και στο λαό της Χιλής στην εισήγηση προς το 25ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1976) περιέχεται τα «απίστευτο» (Μπρέζνιεφ, έκθεση δράσης, εκδ. ΣΕ, σελ. 44): «η προσωρινή ήττα της χιλιανής επανάστασης δε μειώνει τις ιστορικές υπηρεσίες της και τη σημασία της πείρας της. Η τραγωδία της Χιλής καθόλου δε διέψευσε το συμπέρασμα των κομμουνιστών ότι η επανάσταση μπορεί να νικήσει από διάφορους δρόμους, μαζί και τον ειρηνικό δρόμο, αν υπάρχουν γι’ αυτόν οι απαραίτητες συνθήκες».

Η συνδιάσκεψη των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής που συνήλθε στην Αβάνα το 1975 (βλ εδώ «Los Partidos Comunistas de America Latina, en la lucha por la unidad de las furzas antiimperialistas», σελ. 114) εκτιμά πως «η χιλιάνικη εμπειρία πάνω απ’ όλα επιβεβαιώνει την ισχύ της μαρξιστικής – λενινιστικής αντίληψης για το ότι οι παλιές τάξεις δεν εγκαταλείπουν εθελοντικά την εξουσία. Αντίθετα, την υπερασπίζονται με νύχια και δόντια. Με τον ίδιο τρόπο επιβεβαιώνει τον καθοδηγητικό ρόλο της εργατικής τάξης και της ανάγκης να αποφευχθεί η απομόνωσή της στην προσπάθεια για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Επιβεβαιώνει την ανάγκη εφαρμογής μιας πολιτικής συμμαχιών πλατιάς και ευέλικτης και υπογραμμίζει την υποχρεωτικότητα μιας ενιαίας διεύθυνσης, σταθερής και ομογενούς των δυνάμεων του αντιιμπεριαλιστικού συνασπισμού. Η χιλιάνικη εμπειρία δείχνει καθαρά ότι το επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί να απορρίψει κανένα

Η συγκεκριμένη πείρα της Χιλής υπενθυμίζει και επιβεβαιώνει την προειδοποίηση του Λένιν (βλ «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι», εκδ. ΣΕ σελ. 19) ότι «όσο πιο εξελιγμένη είναι η δημοκρατία τόσο πιο κοντά βρίσκονται τα πογκρόμ ή ο εμφύλιος πόλεμος σε κάθε βαθιά πολιτική διάσταση επικίνδυνη για την αστική τάξη».

Το ΚΚΕ σχετικά με τον «ειρηνικό δρόμο», με την υιοθέτηση του «σκαλοπατιού» (σαν «ενδιάμεσου» στόχου εξουσίας, που χαρακτηριζόταν είτε «επαναστατική εξουσία αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα» ή «Λαϊκή Δημοκρατική Κυβέρνηση», είτε «αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή εξουσία» ή «αντιμονοπωλιακή διακυβέρνηση») έχει απαντήσει προγραμματικά βλ [εδώ] και όχι μόνο -βλ πχ. [εδώ] μιλώντας για «επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού» με προϋπόθεση – αναντικατάστατο όρο «την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση».

chle4

chile5

Φυσικά ούτε η πορεία του ΚΚΧ ούτε τα γενικότερα προβλήματα στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που μπορούν και πρέπει να φωτιστούν καλύτερα και με βάση την πείρα της Χιλής, δε μηδενίζουν τον ηρωικό αγώνα των κομμουνιστών, και γενικά των λαϊκών δυνάμεων της Χιλής.

Τιμούμε τους κομμουνιστές και τον Αγιέντε, τους επώνυμους και τους «ανώυμους» τους εργάτες και τους νεολαίους που αντιστάθηκαν, τους μαχητές του Πατριωτικού Μετώπου «Μανουέλ Ροντρίγκες» και όλους τους αγωνιστές που πάλεψαν για την ανατροπή της μισητής φασιστικής δικτατορίας. που έπνιξε στο αίμα τη μεγάλη ναυταπάτη μιας «θεσμικής» και ειρηνικής μετάβασης στο σοσιαλισμό.

Και το κυριότερο: Μελετάμε την πείρα, διδασκόμαστε, προχωράμε.

[1] Τα κόμματα της UP είχαν το 45% των εδρών (17% το ΚΚ.), το «Εθνικό Κόμμα» της Δεξιάς είχε μόνο το 21% των βουλευτών, ενώ το ρυθμιστικό, υπό τους διαμορφωμένους συσχετισμούς, Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα 31%.

Εν όψει της αποφασιστικής αναμέτρησης, ο Αλιέντε προσπάθησε αφενός μεν να εδραιώσει την κοινωνική του βάση, ανανεώνοντας τις φιλολαϊκές του δεσμεύσεις ενώπιον της διοίκησης της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών, αφετέρου δε να καθησυχάσει, με μετριοπαθείς συνεντεύξεις, τις ανησυχίες της χιλιανής ελίτ που φυγάδευε τα κεφάλαιά της στις τράπεζες του εξωτερικού. Στις 5 Οκτωβρίου, το συνέδριο του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος αποφάσισε με 271 ψήφους σε σύνολο 462, να υποστηρίξει τον Αλιέντε.

[2] Σε μια συνέντευξη στην El Mercurio, πριν τις εκλογές ο René Schneider Γενικός Διοικητής των ΕΔ όταν ρωτήθηκε για τη στάση των στρατιωτικών, αν κανένας υποψήφιος δεν έπαιρνε την απόλυτη πλειοψηφία απάντησε «όπως ορίζεται στο Σύνταγμα, ο στρατός θα συμμορφωθεί πλήρως με το σύνταγμα και δεν θα αναμιχθεί -θα στηρίξει τη νόμιμη κυβέρνηση» (αυτό θα ήταν και η βάση του δόγματος Schneider). Δολοφονήθηκε λίγες μέρες μετά τις εκλογές.

[3] Η εκλογική νίκη της «Λαϊκής Ενότητας» και ο σχηματισμός κυβέρνησης (με την ανοχή – στήριξη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος) συνοδεύτηκε -όπως ήταν αναμενόμενο από ένα μηχανισμό ανατροπής από την άρχουσα τάξη με οικονομικό μποϊκοτάζ στο εσωτερικό και με ανηλεή αποκλεισμό, εκ μέρους των ΗΠΑ και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με έμφαση στην παγκόσμια αγορά, του χαλκού – κύριου εξαγωγικού προϊόντος της Χιλής – που είχε και τη μερίδα του λέοντος στην αιμοδοσία της οικονομίας της.

[4] Το γεγονός ότι η αστική τάξη διατηρεί την οικονομική και πολιτική της κυριαρχία γίνεται σύντομα αισθητό. Βασικά διατροφικά προϊόντα όπως το κρέας και τα πουλερικά σχεδόν εξαφανίζονται από την αγορά, γαιοκτήμονες σφαγιάζουν μαζικά ζώα και πουλερικά με μια λογική «καμένης γης», γενικεύεται η μαύρη αγορά, το δολάριο εκτινάσσεται.

Το Μάρτη του 1971 ο Αλιέντε από το βήμα του Κογκρέσου κάνει άνοιγμα προς τους μικρούς και μεσαίους βιομήχανους συγκαταλέγοντάς τους στους «οικοδόμους της νέας οικονομίας»
Το 1972 υπάρχει έλλειψη σε σχεδόν όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, από τρόφιμα μέχρι οδοντόκρεμες και σπίρτα.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η κυβέρνηση επιλέγει το «αδιανόητο» δηλ τον εξευμενισμό επιχειρηματικών κύκλων και προσπαθεί να καθησυχάσει το κεφάλαιο επαναλαμβάνοντας πως το πρόγραμμα εθνικοποιήσεων αφορά μόνο 150 από τις 35.000 βιομηχανίες και βιοτεχνίες της χώρας.

Ανάλογες κινήσεις υπήρξαν και σε στρατιωτικό επίπεδο, εκκαθάριση από όλα τα προοδευτικά και επαναστατικά στοιχεία κυρίως στα κατώτερα στρώματα των Ενόπλων Δυνάμεων -η δολοφονία του στρατηγού Σνάιντερ ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

[5] Το (εκλογικό -1969) πρόγραμμα της UP ανέφερε: «Οι επαναστατικοί μετασχηματισμοί που απαιτεί η χώρα μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο εάν ο χιλιάνικος λαός πάρει στα χέρια του την εξουσία και την ασκήσει πραγματικά και αποτελεσματικά… Οι λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις δεν ενώθηκαν για να αγωνιστούν για μια απλή αντικατάσταση ενός προέδρου από άλλον, ούτε για να αλλάξουν ένα κόμμα από άλλα στην κυβέρνηση, αλλά για να φέρουν σε πέρας τις βαθιές αλλαγές που απαιτεί η εθνική κατάσταση στη βάση του περάσματος της εξουσίας από τις παλιές ομάδες που επικυριαρχούν στους εργαζόμενους, την αγροτιά και τα προοδευτικά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού» («Programa de la Unidad Popular» βλ. εδώ).

[6] Φυσικά η κυβέρνηση της UP τελικά έδρασε στο πλαίσιο από το οποίο αντλούσε τη νομιμότητά της, γι’ αυτό όχι μόνο δε διαμορφώνεται Λαϊκό Κράτος και «νέα θεσμική τάξη πραγμάτων» που υποσχόταν το πρόγραμμά της, αλλά σύνθημα κεντρικό των κυβερνητικών κύκλων γίνεται η αυστηρή τήρηση της θεσμικής νομιμότητας του αστικού κράτους, που η συντριβή του είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή εξουσία.

Στο μεταξύ η ταξική πάλη οξύνεται με όλες τις μορφές, η πόλωση κλιμακώνεται: ανεβασμένη κινητικότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και -από την άλλη απόπειρες αποσταθεροποίησης…

Οι κατσαρόλες στους δόμους, λοκ-άουτ με πυρήνα τους ιδιοκτήτες των φορτηγών, που επιχειρεί να παραλύσει μεταφορές και συγκοινωνίες, οργανωμένη ένοπλη βία από παρακρατικές οργανώσεις όπως η «Πατρίδα και Ελευθερία» που δεν συναντά οργανωμένη λαϊκή απάντηση και ενώ -πχ. δολοφονείται μέχρι και ο πλοίαρχος Arturo Araya, υπασπιστής του Αγιέντε, αυτός όχι μόνο απορρίπτει κάθε πρόταση για εξοπλισμό του λαού αλλά τοποθετεί τον Πινοσέτ επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων και επιπλέον του εμπιστεύεται τα όποια σχέδια υπήρχαν για την άμυνα σε ενδεχόμενο πραξικόπημα!

Στις 22-Αυγ-73 το Κοινοβούλιο καταγγέλλει με ψήφισμά του τον Αλιέντε για παραβιάσεις του Συντάγματος και επιδίωξη εγκαθίδρυσης ολοκληρωτικού καθεστώτος…

chile6
(κλείνοντας) – βλ και εδώ

Τα διδάγματα της Χιλής – …Η δύναμη βγαίνει από τις γροθιές

Η αιματηρή ιστορία της UP στη Χιλή έδειξε ότι απέναντι στον ταξικό αντίπαλο δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη, κανένας εφησυχασμός.

Να καθησυχάζεις το λαό και να τον αποτρέπεις από την οργάνωση και τον αγώνα για να κατακτήσει την εξουσία ισοδυναμεί με προαναγγελθείσα ήττα και απογοήτευση που ακολουθεί αναπόφευκτα την ήττα.

Ο καπιταλισμός έφτασε στα ιστορικά του όρια. Δεν είναι πλέον σε θέση να ικανοποιήσει καμία ανάγκη της κοινωνίας.

Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης επιτίθεται για να πάρει πίσω ό,τι απέσπασαν οι εργαζόμενοι με σκληρούς ταξικούς αγώνες και η επίθεση αυτή είναι καθολική και προαποφασισμένη – Είναι στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου που υλοποιείται από τους πολιτικούς του εκπροσώπους και από αυτή τη στρατηγική δεν θα κάνει ούτε βήμα πίσω, θα ελιχθεί, θα εξαπατήσει, ίσως καθυστερήσει, αλλά πίσω δεν θα κάνει.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα ότι οι πεινασμένοι λύκοι είναι δυνατόν να καθίσουν ειρηνικά πλάι στα πρόβατα και να διαπραγματευτούν, είναι αυταπάτη να πιστέψει κάποιος ότι με ορισμένες νομικές παρεμβάσεις και με μια ορισμένη μεταρρύθμιση των αστικών θεσμών μπορεί ο καπιταλισμός να γίνει ανθρώπινος, η επιχειρηματικότητα «υγιής», η καπιταλιστική αγορά «ρυθμισμένη», ευχαριστημένοι και οι καπιταλιστές και οι εργαζόμενοι. Είναι αυταπάτη να πιστέψει κάποιος ότι με συνεννοήσεις και με νομοθετικές ρυθμίσεις θα λυθούν βασικά προβλήματα όπως η ανεργία, η μείωση των μεροκάματων, η αντιμετώπιση της ακρίβειας και τόσα άλλα που πλήττουν ανελέητα το λαό.

Είναι ψέμα ότι μπορεί να γίνει δίκαιη αναδιανομή του πλούτου.

Είναι ψέμα ότι μπορεί να υπάρξει αναπτυξιακή ανασυγκρότηση προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Και είναι ψέματα και αυταπάτες γιατί στην εξουσία θα εξακολουθούν να βρίσκονται οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής.

Που όσο καλοί και συνεννοήσιμοι άνθρωποι και αν είναι, δεν μπορούν παρά να υπακούν στους νόμους της καπιταλιστικής ανάπτυξης που συμπυκνώνονται σε μία φράση: Συνεχής παραγωγή και αναπαραγωγή του κέρδους που προϋπόθεση έχουν την όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση.

Και πάνω σε αυτή την τόσο απλή και συνάμα τόσο δύσκολη να ανακαλυφθεί αλήθεια, έχουν θεμελιώσει το κράτος τους, τους θεσμούς τους, τους νόμους τους, με άλλα λόγια την εξουσία τους.

Μόνο η ύπαρξη ενός κομμουνιστικού κόμματος με επαναστατικά χαρακτηριστικά και αυτοτελή δράση μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στο φρενάρισμα της αντιλαϊκής πολιτικής, στην καθυστέρηση ή και τη ματαίωση μέτρων που ματώνουν το λαό.

Έχοντας ξεκαθαρισμένο στόχο: Όχι την ανατροπή όχι μιας κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με μία άλλη, αλλά την ανατροπή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.

Και η Χιλή, όπως και όλα τα παραδείγματα της Ιστορίας αποκαλύπτουν ότι χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος, παρά μόνο πρόσκαιρες μικρές βελτιώσεις, που ανά πάσα στιγμή θα βρίσκονται υπό την αμφισβήτηση των καπιταλιστών.

Γιατί απλούστατα ανάμεσα στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό δε μεσολαβεί κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και ενδιάμεση πολιτική εξουσία μεταξύ της αστικής και της επαναστατικής εργατικής εξουσίας.

Στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ο σοσιαλισμός και η κομμουνιστική προοπτική αποτελούν τη μόνη εναλλακτική λύση.

Η εργατική τάξη είναι η μόνη κοινωνική δύναμη που μπορεί να ηγηθεί και πολιτικά στον αγώνα για την απελευθέρωσή της και να εκφράσει τα δικαιώματα όλων των καταπιεζόμενων δυνάμεων.

Αυτή είναι και η επικαιρότητα του σοσιαλισμού, ο οποίος θα στείλει στο μουσείο των αρχαιοτήτων τον καπιταλισμό και όλο του το υπηρετικό προσωπικό με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται.