Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Σουηδία: Η ολέθρια διάσπαση των εργαζομένων με ατομική διαπραγμάτευση και ατομικό μισθό

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Το νέο τερατούργημα στα εργασιακά στην χώρα μας κάνει νόμο ότι, έτσι κι αλλιώς ισχύει και σήμερα και θέλει αντίσταση και αντίδραση για να πάψει να ισχύει. Συνοπτικά αναφέρω πως μπορεί να δουλεύει κανείς 40 ώρες την εβδομάδα αλλά τις μέρες και ώρες που θέλει το αφεντικό. Τριπλασιάζονται οι υποχρεωτικές υπερωρίες, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η συνδικαλιστική δράση. Τρίζουν τα κόκκαλα των δολοφονημένων της Πρωτομαγιάς πριν 150 χρόνια για 8 ώρες δουλειά, 8 ύπνο και 8 ελεύθερο χρόνο.

Και κάτι εξίσου επικίνδυνο. Θεσπίζει την ατομική διαπραγμάτευση.

Η σκέψη βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες πηγαίνει στην χώρα που πρώτη θεσμοθέτησε και εφαρμόζει την ατομική διαπραγμάτευση και τον ατομικό μισθό. Ποια άλλη; Η Σουηδία το πρότυπο των απανταχού υποκριτών της Αριστεράς.

Ατομικός μισθός

Στη Σουηδία ο προγραμματισμός της δουλειάς και η αμοιβή για την εκάστοτε εργασία δεν έχουν σύνδεση. Θα έλεγα ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Καταρχάς, δεν λειτουργείς σαν ομάδα. Ο προγραμματισμός έρχεται άνωθεν και ο μισθός σπάνια

αντιπροσωπεύει την προσφορά σου.

Παρ’ όλα αυτά είναι ατομικός και διαφοροποιημένος. Σχεδόν κανείς δεν έχει τον ίδιο μισθό με τον άλλον, κι ας κάνει την ίδια δουλειά, κι ας έχει τα ίδια χρόνια στην δουλειά και τις ίδιες σπουδές.

Ακόμη και οι καθαρίστριες, οι εργάτες στην αποχέτευση, έχουν διαφοροποιημένη αμοιβή. Διαφοροποιούνται οι εργαζόμενοι μισθολογικά ακόμη και για δουλειές που γίνονται από την ίδια ομάδα.

Στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελευθερισμού ακόμη και από τις Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που επικράτησε στην Σουηδία μετά την ανατροπή στη Σοβιετική Ένωση και την κρίση τραπεζών, ακινήτων και συναλλάγματος του ’90 εφευρέθηκε ο ατομικός και διαφοροποιημένος μισθός.

Μ’ αυτό το σύστημα, λένε οι εμπνευστές του, επιβραβεύονται οι φιλότιμοι και οι ικανοί εργαζόμενοι και έτσι αποτελούν παράδειγμα για μίμηση στους υπόλοιπους οκνούς και άχρηστους.

Τα εργοδοτικά σωματεία το δέχτηκαν χωρίς πολλούς δισταγμούς.

Αν και δημιουργεί ανισότητες και διάσπαση, οι διοικήσεις των επιχειρήσεων και των δημόσιων οργανισμών συνεχίζουν με τον ίδιο ρυθμό να αξιολογούν το προσωπικό μία έως δύο φορές το χρόνο. Θέτουν προσωπικούς στόχους στον καθένα εργαζόμενο και δίνουν διαφορετικό μισθό.

Η διασπαστική αυτή πολιτική, η διάκριση των ανθρώπων και οι αδικίες των διευθυντών, οι οποίοι είναι η  αριστοκρατία της εργατικής τάξης, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα ακόμη και αποδοχής αλλά και της αξίας που έχει ο κάθε άνθρωπος. Γίνεται δυστυχώς καυγάς για  δυο τρία ευρώ διαφορά το μήνα. Η αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων πάει περίπατο.

Οι εργοδηγοί ξυπνάνε την νύχτα για κάποια βλάβη εκτός εργασιακού ωραρίου, γιατί αυτός που έχει βάρδια αρνήθηκε να αναλάβει και τους παραπέμπει σε αυτόν που παίρνει καλύτερο μισθό.

Η αξιολόγηση γίνεται με προσωπική συνάντηση μεταξύ του διευθυντή και του εργαζόμενου, το ερωτηματολόγιο αποτελείται από πολλές ερωτήσεις ακόμη και για προσωπικά και οικογενειακά θέματα. Είναι ερωτήσεις ρουτίνας και καταλήγουν στο τέλος ο τελικός κριτής, ο διευθυντής, να αποφασίζει κατά το δοκούν την αύξηση του μισθού, αν υπάρξει, για την επόμενη χρονιά. Γίνονται προτάσεις και για ατομική βελτίωση, πληροφόρηση, εκπαίδευση πάντα μέσα στα πλαίσια του προυπολογισμού όπως άλλωστε και οι αυξήσεις αλλά σπάνια υλοποιούνται. Έτσι περνάει ο χρόνος χωρίς να αλλάξει κάτι, μέσα στην αμφισβήτηση και στην διάσπαση και επαναλαμβάνεται η αξιολόγηση κάθε χρόνο.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην χώρα μας πρέπει να αποτρέψουν το εργασιακό αυτό τερατούργημα που στην περίπτωση του ατομικού και διαφοροποιημένου μισθού οδηγεί στην διάσπαση, στην διαφορετική μεταχείρηση, με ευνοούμενους και μη, κιας έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα.

BANNER panos3