Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Στάχτη και αποκαϊδια, ο καθρέφτης της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Απέναντι σε κάθε μεγάλη τραγωδία, σε καταστροφικές πυρκαγιές και φονικές πλημμύρες, οι αστικές κυβερνήσεις του τόπου έχουν έτοιμες τις απαντήσεις: Άλλοτε φταίει ο «στρατηγός άνεμος», άλλοτε τα «ασύμμετρα φαινόμενα» και οι «ασύμμετρες απειλές», άλλοτε η «κλιματική αλλαγή», τα «ακραία» και «πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα».

Το ζήσαμε το 2006 στην Χαλκιδική, το 2007 στην Πελοπόννησο, το 2018 στην Ανατολική Αττική και σήμερα στην Εύβοια, στη Β. Αττική και σε άλλα σημεία της χώρας.

Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα με τα οποία οι κυβερνήσεις επιχειρούν να εξαπατήσουν τον λαό, δεν μπορούν να κρύψουν

Πίσω από τέτοια επικοινωνιακά τεχνάσματα κοροϊδίας και εξαπάτησης του λαού επιχειρούν να κρύψουν τον πραγματικό ένοχο, την αληθινή ασύμμετρη απειλή: το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο με την σειρά του γεννά το κυνήγι του κέρδους και την υποβάθμιση της πρόληψης.

Ρωτάμε:

— Είναι, ή δεν είναι, το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους που γεννά τους εμπρησμούς με στόχο την επιβολή αλλαγής χρήσης της γης, την συγκεντροποίηση εκτάσεων και την επακόλουθη – κερδοφόρα- εκμετάλλευση τους;

— Είναι, ή δεν είναι, η καπιταλιστική ανάπτυξη που επιβάλλει την «αξιοποίηση» εκτάσεων γης («φιλέτων») από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, οπλίζοντας έτσι το χέρι των εμπρηστών;

— Είναι, ή δεν είναι, η καπιταλιστική ανάπτυξη που, έχοντας πυξίδα το κέρδος, υποβαθμίζει- έως και εξαφανίζει τελείως- οποιεσδήποτε επενδύσεις στην αντιπυρική, αντιπλημμυρική και αντισεισμική θωράκιση της χώρας; (Διότι τέτοιου είδους έργα προστασίας του λαού, δεν αποφέρουν κέρδη και ως εκ τούτου δεν αποτελούν προτεραιότητα).

— Είναι ή δεν είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και σήμερα της ΝΔ) που δαπανούν ετησίως πάνω από το 2,5% του ΑΕΠ (4,398 δις ευρώ το 2020) για στρατιωτικές δαπάνες του ΝΑΤΟ; Θα μπορούσαν ή όχι, αυτά τα ποσά να δοθούν για έργα αντιπυρικής προστασίας και ενίσχυσης των πυροσβεστικών μέσων;

Η απάντηση είναι σαφής: Στην Ελλάδα, όπως σε κάθε καπιταλιστική χώρα, οι ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων συνθλίβουν τα λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που μπορούν αντικειμενικά να γίνουν, λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας και της τεχνικής, για την προστασία του περιβάλλοντος, της λαϊκής περιουσίας και της ανθρώπινης ζωής από φυσικές καταστροφές και επικίνδυνα φαινόμενα, και σε εκείνα που τελικά γίνονται από τις αστικές κυβερνήσεις.

Οι πρόσφατες φονικές πλημμύρες στην Κεντρική Ευρώπη, οι πυρκαγιές το 2020 στην Αυστραλία και το 2017 στην Πορτογαλία, οι καταστροφικοί τυφώνες στις ΗΠΑ (2017, 2018, 2005, κλπ), πιστοποιούν ότι ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες το κριτήριο του κέρδους τσακίζει κυριολεκτικά κάθε δυνατότητα προστασίας του λαού.

Για μια ακόμη φορά, στα καμμένα σπίτια, στο κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον, στα αποκαϊδια και την στάχτη που αφήνουν πίσω τους οι πυρκαγιές αντικατοπτρίζεται ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης.

«Τσε Γκεβάρα, πρεσβευτής της Επανάστασης», του Νίκου Μόττα