Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Στην Έμα Στόουν το βραβείο Α‘ Γυναικείου Ρόλου — Καλύτερη ταινία το Oppenheimer που σάρωσε με 7 Όσκαρ

Με επτά Όσκαρ, ανά­με­σα τους αυτό της καλύ­τε­ρης ται­νί­ας, το «Οπεν­χάι­μερ» επι­βε­βαί­ω­σε τα προ­γνω­στι­κά και έγι­νε ο μεγά­λος νικη­τής της 96ης τελε­τής απο­νο­μής των Όσκαρ, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το βρά­δυ της Κυρια­κής στο Dolby Theater του Λος Αντζε­λες, χαρί­ζο­ντας στον Κρί­στο­φερ Νόλαν και το πρώ­το του Όσκαρ Σκη­νο­θε­σί­ας. Η ται­νία που ανα­τέ­μνει μία σκο­τει­νή ιστο­ρι­κή περί­ο­δο, σκια­γρα­φώ­ντας την άνο­δο και την πτώ­ση του πατέ­ρα της ατο­μι­κής βόμ­βας Ρόμπερτ Οπεν­χάι­μερ, κέρ­δι­σε 7 από τα 13 βρα­βεία που διεκ­δι­κού­σε συνο­λι­κά στις μεγά­λες κατη­γο­ρί­ες (Καλύ­τε­ρης Ται­νί­ας, Α’ Ανδρι­κού Ρόλου για τον Κίλιαν Μέρ­φι, Β’ Ανδρι­κού Ρόλου για τον Ρόμπερτ Ντά­ου­νι Τζού­νιορ, σκη­νο­θε­σί­ας, μοντάζ, φωτο­γρα­φί­ας, Μου­σι­κής).

Το «Poor Things» του Γιώρ­γου Λάν­θι­μου κέρ­δι­σε συνο­λι­κά τέσ­σε­ρα βρα­βεία Όσκαρ (Α’ Γυναι­κεί­ου Ρόλου ‑Έμμα Στόουν‑, Μακι­γιάζ και Κομ­μώ­σε­ων, Σκη­νο­γρα­φί­ας, Κοστου­μιών), δύο βρα­βεία κέρ­δι­σε η «Ζώνη Ενδια­φέ­ρο­ντος» του Τζό­να­θαν Γκλέι­ζερ (Διε­θνούς Ται­νί­ας, Ήχου) και από ένα Όσκαρ τα «Παι­διά του Χει­μώ­να» του Αλε­ξά­ντερ Πέιν (Β’ Γυναι­κεί­ου Ρόλου), το «American Fiction» του Κορντ Τζέ­φερ­σον (Δια­σκευα­σμέ­νου Σενα­ρί­ου), η «Ανα­το­μία Μιας Πτώ­σης» της Ζιστίν Τριέ (Πρω­τό­τυ­που Σενα­ρί­ου) και η «Barbie» της Γκρέ­τα Γκέρ­γουιγκ (Τρα­γου­διού). Ενώ οι «Δολο­φό­νοι του Ανθι­σμέ­νου Φεγ­γα­ριού» του Μάρ­τιν Σκορ­σέ­ζε έμει­ναν χωρίς βράβευση.

«Υπάρ­χουν τόσοι πολ­λοί που με οδή­γη­σαν ως εδώ. Το υπέ­ρο­χο καστ μου, το συνερ­γείο μου. Θέλω να ευχα­ρι­στή­σω όλους όσους πίστε­ψαν σε εμέ­να κατά τη διάρ­κεια της καριέ­ρας μου. Και φυσι­κά, την Έμμα (Τόμας) για την παρα­γω­γή όλων των ται­νιών μας και… των παι­διών μας» είπε ο Κρί­στο­φερ Νόλαν παρα­λαμ­βά­νο­ντας το Όσκαρ Σκη­νο­θε­σί­ας για το «Οπεν­χάι­μερ» από τα χέρια του Στί­βεν Σπίλμπεργκ.

Η Έμμα Στό­ουν κατά­φε­ρε να υπε­ρι­σχύ­σει της Λίλυ Γκλαν­τστό­ουν, που για πολ­λούς ήταν το φαβο­ρί, κερ­δί­ζο­ντας για δεύ­τε­ρη φορά στην καριέ­ρα της μετά το «La la Land» το Όσκαρ Α’ Γυναι­κεί­ου Ρόλου για την ερμη­νεία της ως Μπέ­λα Μπάξ­τερ στο «Poor Things». Η Αμε­ρι­κα­νί­δα ηθο­ποιός ανε­βαί­νο­ντας στη σκη­νή φανε­ρά συγκι­νη­μέ­νη, είπε με χιού­μορ: «Εχει σπά­σει το φερ­μουάρ μου. Νομί­ζω ότι συνέ­βη νωρί­τε­ρα όταν χορεύ­α­με στο “I’m Just Ken”».

«Πριν δυο βρά­δια πανι­κο­βλή­θη­κα με αυτή την πίε­ση. Ο Γιώρ­γος (Λάν­θι­μος) μου είπε “βγά­λε τον εαυ­τό σου από αυτή την κατά­στα­ση”. Και είχε δίκιο. Δεν είναι δικό μου αυτό το βρα­βείο. Μια ολό­κλη­ρη ομά­δα δού­λε­ψε σκλη­ρά για αυτή την ται­νία. Γιώρ­γο, σ’ ευχα­ρι­στώ για αυτό τον ρόλο που άλλα­ξε τη ζωή μου» δήλω­σε και ευχα­ρί­στη­σε την οικο­γέ­νειά της- την μητέ­ρα της, τον σύζυ­γο της και την κόρη της που γίνε­ται τριών ετών σε λίγες μέρες και έχει κάνει τη ζωή της πολύ­χρω­μη και σινεμασκόπ.

Ο Γιώρ­γος Λάν­θι­μος «δίνει» για δεύ­τε­ρη φορά το βρα­βείο της συγκε­κρι­μέ­νης κατη­γο­ρί­ας στην πρω­τα­γω­νί­στριά του. Πριν λίγα χρό­νια, είχε κερ­δί­σει και η Ολί­βια Κόλ­μαν Όσκαρ για το «The Favorite».

«Σας έχουμε ανάγκη»

Ο πρω­τα­γω­νι­στής του «Οπεν­χάι­μερ» Κίλιαν Μέρ­φι κρα­τώ­ντας το Όσκαρ Α’ Ανδρι­κού Ρόλου , δήλω­σε: «Κάνα­με μια ται­νία για τον άνθρω­πο που δημιούρ­γη­σε την ατο­μι­κή βόμ­βα και θα ήθε­λα λοι­πόν να αφιε­ρώ­σω αυτό το βρα­βείο σε όλους τους ειρη­νο­ποιούς εκεί έξω. Σας έχου­με ανά­γκη». Ο ηθο­ποιός ολο­κλή­ρω­σε τον ευχα­ρι­στή­ριο λόγο του λέγο­ντας ότι είναι ένας «πολύ περή­φα­νος Ιρλανδός».

Στις κατη­γο­ρί­ες των δεύ­τε­ρων ρόλων δεν υπήρ­ξαν ανα­τρο­πές. To Όσκαρ Β’ Γυναι­κεί­ου Ρόλου κέρ­δι­σε, όπως όλοι περί­με­ναν, η Ντα’ Βιν Τζόι Ράντολφ για «Τα Παι­διά του Χει­μώ­να» του Αλε­ξά­ντερ Πέιν. «Ο Θεός είναι τόσο καλός. Δεν πίστευα ότι θα έχω αυτή την καριέ­ρα. Είμαι ευγνώ­μων σε όλους εσάς. Για και­ρό προ­σπα­θού­σα τόσο πολύ να είμαι κάτι άλλο από ό,τι ήμουν, ενώ θα έπρε­πε να είμαι ο εαυ­τός μου. Είμαι αρκε­τή. Σας ευχα­ρι­στώ που με είδα­τε» ανέ­φε­ρε. Ενώ το Όσκαρ Β’ Ανδρι­κού Ρόλου πήρε ο Ρόμπερτ Ντά­ου­νι Τζού­νιορ για την ερμη­νεία του στο «Οπεν­χάι­μερ». «Θα ήθε­λα να ευχα­ρι­στή­σω την απαί­σια παι­δι­κή μου ηλι­κία και την Ακα­δη­μία, ακρι­βώς με αυτή τη σει­ρά. Θέλω να ευχα­ρι­στή­σω τη γυναί­κα μου η οποία με βρή­κε ένα παρα­τη­μέ­νο κου­τά­βι και με υιο­θέ­τη­σε, καθώς και όσους σε όλη μου την καριέ­ρα με έσω­ζαν από τον εαυ­τό μου» σημεί­ω­σε. Μετά από πολ­λά χρό­νια, την απο­νο­μή στους ερμη­νευ­τι­κούς ρόλους έκα­ναν πέντε νικη­τές παλαιό­τε­ρων διορ­γα­νώ­σε­ων Όσκαρ. Για παρά­δειγ­μα, στη σκη­νή ανέ­βη­καν ονό­μα­τα όπως η Ρίτα Μορέ­νο, η Σαρ­λίζ Θερόν, ο Μπρέ­νταν Φρέι­ζερ, ο Μάθιου Μακό­να­χι, ο Νίκο­λας Κέιτζ κ.α.

Το Όσκαρ Πρω­τό­τυ­που Σενα­ρί­ου δόθη­κε στους Γάλ­λους Ζιστίν Τριέ και Αρτίρ Αραρί για την «Ανα­το­μία μιας Πτώ­σης». «Θα με βοη­θή­σει στην κρί­ση μέσης ηλι­κί­ας που περ­νάω. Από­ψε είναι μία λαμπε­ρή στιγ­μή για εμάς. Όμως αυτό το σενά­ριο γρά­φτη­κε από τους δυο μας μέσα στο λόκντα­ουν, με δύο μωρά στο σπί­τι αλλά­ζο­ντας πάνες…» είπε η Τριέ. Το Όσκαρ Δια­σκευα­σμέ­νου Σενα­ρί­ου κέρ­δι­σε ο Κορντ Τζέ­φερ­σον για το «American Fiction», ο οποί­ος μίλη­σε για τις δυσκο­λί­ες και τα εμπό­δια που βάζει η βιο­μη­χα­νία στους ανθρώ­πους που θέλουν να κάνουν φτη­νές, ανε­ξάρ­τη­τες ται­νί­ες. «Μπο­ρεί να έχω ανα­φέ­ρει πολ­λές φορές πόσοι ηθο­ποιοί, παρα­γω­γοί, συνερ­γά­τες δεν δέχθη­καν να συμ­με­τέ­χουν σ’ αυτή την ται­νία. Μοιά­ζει ότι το λέω εκδι­κη­τι­κά, αλλά δεν είναι έτσι. Απλά θα ήθε­λα να πω σε όλους να ρισκά­ρουν και με μικρές ται­νί­ες. Άλλω­στε, όλα είναι ρίσκο. Και τα blockbusters. Θα ήθε­λα να ευχα­ρι­στή­σω όσους είπαν το ναι και εμπι­στεύ­θη­καν έναν 40χρονο μαύ­ρο σκη­νο­θέ­τη που έκα­νε την πρώ­τη του ταινία».

Το Όσκαρ Διε­θνούς Ται­νί­ας κέρ­δι­σε το συγκλο­νι­στι­κό δρά­μα του Βρε­τα­νού Τζό­να­θαν Γκλέι­ζερ, «Ζώνη Ενδια­φέ­ρο­ντος» που περι­γρά­φει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα της οικο­γέ­νειας του διοι­κη­τή του ‘Άου­σβιτς Ρού­ντολφ Ες ανα­τέ­μνο­ντας τη φρί­κη του ναζι­σμού. «Όλες οι επι­λο­γές μας έχουν μία άμε­ση αντα­νά­κλα­ση στο παρόν. Η ται­νία μας ανα­δει­κνύ­ει πως η απου­σία ανθρω­πιάς έχει ολέ­θρια απο­τε­λέ­σμα­τα» είπε ο Γκλέι­ζερ, ανα­φε­ρό­με­νος στην εβραϊ­κή του κατα­γω­γή διε­ρω­τώ­με­νος πώς μπο­ρού­με να αντι­στα­θού­με σε αυτή τη σύρ­ρα­ξη στην οποία έχουν χαθεί τόσοι αθώ­οι, είτε θύμα­τα της 7ης Οκτω­βρί­ου στο Ισρα­ήλ , είτε αυτά της συνε­χι­ζό­με­νης επί­θε­ση στη Γάζα.

Το Όσκαρ Μεγά­λου Μήκους Ντο­κι­μα­ντέρ κέρ­δι­σε το «20 Μέρες στην Μαριού­πο­λη» του Μστι­σλάβ Τσερ­νόφ ο οποί­ος αφού ευχα­ρί­στη­σε όλους τους συνερ­γά­τες του, είπε πως αυτό είναι το πρώ­το βρα­βείο Όσκαρ στην ιστο­ρία της Ουκρα­νί­ας: «Είναι μεγά­λη μου τιμή. Όμως μπο­ρεί να είμαι κι ο πρώ­τος σκη­νο­θέ­της που από αυτή τη σκη­νή θα πω ότι “εύχο­μαι να μη χρεια­ζό­ταν ποτέ να κάνω αυτή την ται­νία”. Μακά­ρι να μπο­ρού­σα να ανταλ­λά­ξω αυτό το βρα­βείο με το να μην επι­τε­θεί ποτέ η Ρωσία στη χώρα μου. Αλλά δεν μπο­ρώ να αλλά­ξω την ιστο­ρία. Αυτό που μπο­ρώ να κάνω, μαζί με τη δική σας βοή­θεια, είναι να την πω σωστά. Το σινε­μά βοη­θά­ει στη συλ­λο­γι­κή μνή­μη. Ας μην ξεχα­στούν οι νεκροί της Μαριού­πο­λης».

O Γου­ές Άντερ­σον κέρ­δι­σε το πρώ­το Όσκαρ της καριέ­ρας του για την μικρού μήκους ται­νία «The Wonderful Story of Henry Sugar». Το Όσκαρ Μου­σι­κής δόθη­κε στον Λού­ντ­βιχ Γκο­ράν­σον για το «Οπεν­χάι­μερ» και αυτό του Τρα­γου­διού στους Μπί­λι ‘Αιλις και Φινέ­ας Ο’ Κόνελ για το «What Was I Made For?» από την ται­νία «Barbie».

«Δεν είναι ώρα να πας φυλακή;»

Κατά την διάρ­κεια της βρα­διάς κάποιοι από τους παρευ­ρι­σκο­μέ­νους καλ­λι­τέ­χνες φορού­σαν μία κόκ­κι­νη κον­κάρ­δα η οποία συμ­βο­λί­ζει το αίτη­μα για κατά­παυ­ση του πυρός. Την τελε­τή παρου­σί­α­σε ο Τζί­μι Κίμελ ο οποί­ος στην αρχή της βρα­διάς δεν παρέ­λει­ψε να ανα­φερ­θεί και στην απερ­γία των ηθο­ποιών που κρά­τη­σε πολ­λούς μήνες: «Τώρα που έλη­ξε η απερ­γία θα πρέ­πει να στα­θού­με σε κάτι: δεν είμα­στε μόνο μερι­κοί με μπό­τοξ που κρα­τά­με τσιουά­ουα σ’ αυτή την πόλη. Είμα­στε μέλη ενός σωμα­τεί­ου. Ας χει­ρο­κρο­τή­σου­με και τα υπό­λοι­πα σωμα­τεία που στά­θη­καν στο πλευ­ρό των ηθο­ποιών!». Λίγο πριν κλεί­σει την τελε­τή, ο Τζί­μι Κίμελ διά­βα­σε μία δημο­σί­ευ­ση στα κοι­νω­νι­κά δίκτυα του Ντό­ναλντ Τραμπ, σύμ­φω­να με την οποία ο πρώ­ην πρό­ε­δρος των ΗΠΑ ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο Κίμελ είναι ο χει­ρό­τε­ρος οσκα­ρι­κός οικο­δε­σπό­της , η τελε­τή είναι βαρε­τή και τα βρα­βεία άδι­κα. «Πρό­ε­δρε Τραμπ, δεν είναι ώρα να πας φυλα­κή;» είπε ο Κίμελ και η αίθου­σα χειροκρότησε.

Ο πλήρης κατάλογος των βραβεύσεων

Ανα­λυ­τι­κά οι νικητές:

  • Καλύ­τε­ρη Ται­νία: Οπενχάιμερ
  • Σκη­νο­θε­σία: Κρί­στο­φερ Νόλαν (Οπεν­χάι­μερ)
  • Α’ Γυναι­κεί­ος Ρόλος: Εμμα Στό­ουν (Poor Things)
  • Α’ Ανδρι­κός Ρόλος: Κίλιαν Μέρ­φι (Οπεν­χάι­μερ)
  • Δια­σκευα­σμέ­νο Σενά­ριο: American Fiction
  • Πρω­τό­τυ­πο Σενά­ριο: Ανα­το­μία μιας Πτώσης
  • Β’ Γυναι­κεί­ος Ρόλος: Ντα’ Βιν Τζόι Ράντολφ (Τα Παι­διά του Χειμώνα)
  • Β’ Ανδρι­κός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντά­ου­νι Τζ. (Οπεν­χάι­μερ)
  • Μοντάζ: Οπεν­χάι­μερ
  • Φωτο­γρα­φία: Οπενχάιμερ
  • Μου­σι­κή: Λού­ντ­βιχ Γκο­ράν­σον (Οπεν­χάι­μερ)
  • Κοστού­μια: Poor Things
  • Καλύ­τε­ρο Τρα­γού­δι: What Was I Made For? (Barbie)
  • Σκη­νο­γρα­φία: Poor Things
  • Διε­θνής Ται­νία: Ζώνη Ενδια­φέ­ρο­ντος (Βρε­τα­νία)
  • Animation: Το Αγό­ρι και ο Ερω­διός — Χαγιάο Μιγιαζάκι
  • Ντο­κι­μα­ντέρ Μεγά­λου Μήκους: 20 Μέρες στη Μαριούπολη
  • Ντο­κι­μα­ντέρ Μικρού Μήκους: The Last Repair Shop
  • Ήχος: Ζώνη Ενδιαφέροντος
  • Οπτι­κά Εφέ: Godzilla: Minus One
  • Μακι­γιάζ και Κομ­μώ­σεις: Poor Things
  • Μικρού Μήκους Ται­νία — Animation: War is Over! Inspired by the Music of John & Yoko
  • Μικρού Μήκους Ται­νία — Live Action: The Wonderful Story of Henry Sugar

Πηγή: ΑΠΕ

 

Σαρλ Πιερ Μπω­ντλαίρ: Τ’ απα­γο­ρευ­μέ­να και τα επιλήψιμα

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο