Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Στην εσπέρα τού βίου – Μονόλογος

Marc Chagall Πορτραίτο της Ε.Β.Γ. - 1969

Marc Chagall Πορτραίτο της Ε.Β.Γ. – 1969

Γράφει η Ζωή Δικταίου //


Στην ευλύγιστη κατανόηση
της ανθρώπινης φύσης,
ώρα που γέρνει η ώριμη μελαγχολία
και στάζει σκουριά το φεγγάρι στο Λαζαρέτο,
απόψε δεν σε περιμένω
δεν με αφήνει η αμφιβολία
ο άκεντρος κύκλος της σκέψης σου
η απατηλή ασφάλεια της μοναξιάς,
η ξαφνική μπόρα που ξεπλένει τα κεραμίδια,
απόψε δεν με αφήνει να σε ονειρευτώ
η στέρφα αθωότητα.

Ασυγχώρητα τα χειμωνιάτικα τριαντάφυλλα,
αντέχει το άλικο χρώμα στην πάχνη
σε παγιδεύουν οι εικόνες,
τα εφτά πάθη στο βιτρώ της σάλας που δεν ξεθωριάζουν
τα χρυσά σύννεφα στη δύση,
τα νυχτερινά δάκρυα,
οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες,
το πολυκαιρισμένο κοστούμι στη ντουλάπα,
οι κάθετες ρυτίδες στο μεσόφρυδο,
οι λειχήνες στον τοίχο του κάστρου,
τα βραδινά λεωφορεία.

Να τα καταργήσεις όλα, όλα με μια χειρονομία
πριν νοσταλγικά αντηχήσουν
ξένα πια τα βήματα στο καλντερίμι,
απάνεμα είναι εδώ στη μικρή σοφίτα
απάνεμα από πλάνες και ψέμα
το τραγούδι ζητά να πετάξει από το παράθυρο,
όχι μακριά, να μέχρι εκεί στο απέναντι μπαλκόνι,
το βλέπεις κι εσύ, γλιστρά η ψυχή
αφήνοντας το λιωμένο μολύβι, φόβο κι άδικο.
Όλο και περισσότερο σκουραίνει
το αειθαλές πράσινο των κυπαρισσιών
πόσο πένθιμο αλήθεια στην καρδιά του Γενάρη.

Το ρολόι χτύπησε πέντε ξημερώματα,
τα νοτισμένα σεντόνια
τινάζονται κάνοντας θόρυβο,
έχουν τρεις μέρες κρεμασμένα στα μανταλάκια
από κάτι τέτοια ασήμαντα αντικείμενα
θαρρείς ορίζεται κάθε φορά η αιχμαλωσία,
αγεωγράφητο παράπονο
στην εσπέρα του βίου, η αλήθεια.

Αμάντευτος ο καιρός
σε λαϊκά στιχάκια, στο Μαντούκι
ραγίζουν τα παλιά κρύσταλλα γεμάτα προδοσία,
έρημα τα καντούνια στο Καμπιέλο
καλούν ασώματες σκιές,
βαθαίνει το βλέμμα
εξαγοράζοντας σιωπές μετράς τη νύχτα
ο χρωστήρας της τέχνης χωρίς ενοχές
σ’ έναν καμβά δικαιώνει φήμη,
ελευθερία, φαντασία και πάθος.

Marc Chagall Fiancés dans le ciel de Nice 1967

Fiancés dans le ciel de Nice, 1967 (αγναντεύοντας τον ουρανό της Νίκαιας), Marc Chagall, χρωματιστή λιθογραφία σε Arches wove, 62 Χ 45,8 cm, (ανατυπωμένο / δημοσιευμένο από τον Charles Sorlier)

Καινούργιο αίσθημα ψυχώνεσαι
αυτοεξόριστη τού όχλου,
με την ευπρέπεια που έχουν
τα μαζεμένα σου γκρίζα μαλλιά,
κλείνεις τα μάτια
δεν θα μετρήσεις άλλα κρίματα
ούτε άχρηστα ενθύμια φτωχής αφής.

Στις άχρονες νύχτες, στην Κέρκυρα,
αρετή η λησμοσύνη
τού ονόματος των εχθρών.

Φτέρες σε πέτρες μαγγανείας
δίπλα ο κισσός βυζαίνει αίμα και μνήμη,
στον γδαρμένο τοίχο
ρωγμές γεμάτες ψιθυρίσματα,
απλώνεις τα χέρια
όλο το παίδεμα της ψυχής
σε μια βροχή λυτρώθηκε.

Τώρα ο άνεμος
χτενίζει την αλισάχνη στα βλέφαρα
και στην πληγή
όπως τότε, στις παλιές μέρες.

Αύριο, όταν το φως
σε μεγάλες πορτοκαλί κηλίδες
θα προτιμήσει ξανά
στην εσπέρα τού βίου
λατρεία στη γαλήνη τής σιωπής,
αγνοώντας
πειρασμούς εξουσίας, αμαρτία και θάνατο,

Αύριο, όταν το φως θα λάβει πρόσωπο,
ικετεύοντας τον ουρανό θα με θυμάσαι,
οι λέξεις κάτι θα σημαίνουν
και για εσένα,

Αύριο, νηπενθής άνεμος οι λέξεις.

Αύριο, εν ονόματι της αγάπης
Ζωή Δικταίου
Κέρκυρα 28 Ιανουαρίου 2021


Χαρούλα Βερίγου Ζωή Δικταίου Bio Βιογ

Χαρούλα Βερίγου [Ζωή Δικταίου]

🔹  Γεννήθηκα στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης το 1962 και μεγάλωσα στο Τζερμιάδων του Οροπεδίου Λασιθίου. Εκεί έμαθα τα πρώτα μου γράμματα. Δεν έγινα δασκάλα όπως ονειρευόμουν. Η ζωή με έφερε στην Κέρκυρα, όπου για τριάντα τρία χρόνια εργάστηκα ως Διοικητικός Υπάλληλος στη Σχολή Τουριστικής Εκπαίδευσης.

🔹  Με γοητεύουν τα γιασεμιά, τα φεγγάρια, τα βλέμματα, τα δακρυσμένα μάτια, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης, οι ξεχασμένοι δρόμοι, τα βουνά, τα ξέφτια από τις δαντέλες το παλιού καιρού. Όπως αναπνέω, μιλάω, ονειρεύομαι, συμφιλιώνομαι

με τη ζωή και τον θάνατο, έτσι και γράφω. Ακουμπώ στο παρελθόν κι όμως η λέξη που με ορίζει είναι το «Αύριο». Πιστεύω στην αγάπη.

🔹  Αγαπώ τον πεζό λόγο κι ας επιστρέφω πάντοτε στην ποίηση. Ως «Χαρούλα Βερίγου» γοητεύομαι από τη μνήμη της Όστριας και την περηφάνια της Κρήτης. Ως «Ζωή Δικταίου» επιστρέφω την ευγνωμοσύνη μου στο Ιόνιο φως και στη βροχή.

Στίχοι μου έχουν μελοποιηθεί από τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Γιώργη Κοντογιάννη, τον Ανδρέα Ζιάκα, τον Γιάννη Νικολάου, τον Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη και τον Θοδωρή Καστρινό.

Ζωή Δικταίου FaceBook

Εργογραφία

  • Εκδόσεις Φίλντισι – Αθήνα
  • Αύριο, αφή αλμύρας οι λέξεις, Ποιητική συλλογή- Νοέμβριος 2020,
  • Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα, Διηγήματα – Νοέμβριος 2019
  • Αύριο στάχυα οι λέξεις, Ποιητική συλλογή – Σεπτέμβριος 2018
  • Οι άλλες ν’ απλώνουν ρούχα κι εσύ τριαντάφυλλα, Διηγήματα – Φεβρουάριος 2018
  • Μια κούρσα για τη Χαριγένεια, Μυθιστόρημα – Μάιος 2017
  • Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο, Μυθιστόρημα – Ιούνιος 2015
  • Εκδόσεις: Έψιλον, 1996, Αθήνα
  • Ιστορίες για φεγγάρια, Παιδική Λογοτεχνία,

Συμμετοχές σε συλλογικά έργα


facebook logo click