• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Στο ίδιο έργο θεατές….

Γράφει η Ελένη Κακναβάτου //

Οι παρoικούντες την Ιερουσαλήμ το έχουμε ξαναδεί. Το ίδιο έργο παίζεται τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια για να μην πάμε πιο πίσω. Ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης κι ο παραγωγός πάντα οι ίδιοι. Ντόπιος ή ξένος, δεν έχει τόση σημασία. Ο τελευταίος έχει πάντως το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής… του έργου. Δε φαίνεται στο κοινό, είναι πίσω από την κουίντα. Βγαίνει μόνο, όταν θέλει να χειροκροτήσει τις μαριονέττες… ε, τους ηθοποιούς του ήθελα να πω, τους υποκριτές. Το πόσο καλοί είναι οι ηθοποιοί στην υποκριτική τέχνη εξαρτάται από τα κριτήρια του σκηνοθέτη. Πρέπει να υποκρίνονται με τρόπο τέτοιο, ώστε να είναι πειστικοί στο κοινό, να συνεχίζει το έργο να παίζεται επί μακρό, να γεμίζει η αίθουσα, να αυγατίζουν τα κέρδη, να κερδίζουν οι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης, οι παραγωγοί, οι χορηγοί.

Και οι θεατές; Τι γίνεται με τους θεατές; Παρακολουθούν το δράμα ή την φαρσοκωμωδία που παίζεται και ξαναπαίζεται με άλλο σενάριο, λίγο διαφορετικό, κάθε φορά. Μερικές φορές κάποιοι αναρωτιούνται:

  • « Μήπως το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο; Κάτι μου θυμίζει… κάτι μου θυμίζει…».
  • «Όχι, βρε παιδί μου», λέει ο άλλος. «Θα ήμασταν θεατές στο ίδιο έργο;» «Είναι δυνατόν;»

Κι όμως, δυστυχώς, είναι δυνατό! Το ίδιο έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Μικρές αλλαγές στο σενάριο, άλλες μάσκες κάποιες φορές, μια ποικιλία, βρε παιδί μου. Αλλά..το δράμα είναι δράμα, η τραγωδία επαναλαμβάνεται. Οι φρούδες ελπίδες είναι το μήνυμα της παράστασης. Το έργο; Μια απάτη, ένας μύθος, ένα ψέμα. Και ο λαός να περιμένει θεατής να τελειώσει το έργο, να περιμένει….

«Άσε να δούμε την πρώτη, τη δεύτερη πράξη. Μην κρίνουμε τους συντελεστές από τώρα. Είμαστε στην αρχή του έργου ακόμα, φαίνεται ευχάριστο», θα πει κάποιος θεατής.

Φοβάμαι ότι στο τέλος θα καταλήξει σε δράμα… Αν ερχόταν κάποια κάθαρση τουλάχιστον… αν δεν ήσουν απλώς θεατής, αν έπαιρνες μέρος στα δρώμενα… Αλλά μένεις θεατής και περιμένεις.

Κι έτσι με τούτα και τ’ άλλα, έρχονται στου μυαλού τ’ αυλάκια οι στίχοι του θεατρικού συγγραφέα Μπρεχτ . Θα ήθελα να τους αφιερώσω σε όσους μένουν απλώς θεατές….

Τι περιμένετε;
Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν
κι οι αχόρταγοι κάτι θε να σας δώσουν!
Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν!
Από φιλία θα σας προσκαλέσει η τίγρη
να της βγάλετε τα δόντια!
Τέτοια περιμένετε!