• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Στο Γιώργο Μιχαηλίδη που πέρασε στην ιστορία (τρία μικρά στιγμιότυπα)

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Ερχόταν στο γραφείο μου όταν έγραφε την «Μύηση», το πρώτο μέρος από την τριλογία «Της Επανάστασης, της Μοναξιάς και της Λαγνείας», Εκδόσεις Καστανιώτη και μου άφηνε σελίδες από το χειρόγραφο.

-Διάβασέ τις, μου έλεγε. Να δεις πως δεν είναι «αντί»…

Το διάβασα σε δόσεις, στα φωτοτυπημένα χειρόγραφα, το διάβασα και έτοιμο βιβλίο. Μου άρεσε. Αργότερα διάβασα και τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας (Λαβύρινθος και Έξοδος). Πρόλαβα και του είπα μπράβο! Διαβάστε τα, αξίζουν.
***
Πρωινό σε ξενοδοχείο της Άνδρου. Καλοκαίρι του 1998. Πολύ πρωινό όμως. Με το ζόρι ήταν 8. Εγώ μισοκοιμόμουν. Απέναντί μου ο αείμνηστος Παύλος Μάτεσις. Γύρω, μας ενοχλούσαν πολλά παιδιά που τα άφηναν ανενόχλητα να τρέχουν και να τσιρίζουν ανάμεσα στα τραπέζια. Μας ενοχλούσαν κι οι μανάδες τους. Με τις φωνές τους προς αυτά. Και που δεν τα μάζευαν. Μέσα σ’ όλη αυτήν την φασαρία συζητούσαμε. Δηλαδή εκείνος έλεγε περισσότερο κι εγώ προσπαθούσα να ξυπνήσω.

Είπαμε για τα ενοχλητικά παιδιά, τους γονείς τους, τον ξενοδόχο που είχε κάνει παιδική χαρά το εστιατόριο, για διάφορους άχρωμους συγγραφείς, για τον… Γεωργουσόπουλο κι η κουβέντα έφτασε στον Μιχαηλίδη. Ήδη είχε ανέβει από το «Ανοιχτό θέατρο» την προηγούμενη σαιζόν το «Προς Ελευσίνα» του Παύλου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη. Μια εκπληκτική παράσταση, που ακόμη θυμάμαι. Ο Παύλος ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την παράσταση αλλά, για άλλους λόγους, σχετικώς χολωμένος μαζί του. Προσπαθούσα, όσο μου επέτρεπε η νύστα μου και η παιδική οχλαγωγία, να τον κατευνάσω. Πάνω εκεί μας πλησιάζει μια μεσήλικη κυρία, που κοιτούσε τον Παύλο και χαμογελούσε.

-Ο κύριος… Μιχαηλίδης δεν είστε; Καλημέρα σας κύριε Μιχαηλίδη.

-Καλημέρα σας, απάντησε δηλητηριωδώς ο Παύλος κόβοντάς της κάθε διάθεση για περεταίρω συζήτηση. Έμεινε στο τραπέζι το μαραμένο χαμόγελο της κυρίας, καθώς εκείνη απομακρύνθηκε βιαστικά.
***
Πάλι στην Άνδρο – Αύγουστο με γνωστή ηθοποιό που αγαπώ και θαυμάζω. Τα πρωινά πίναμε καφέ μαζί. Ένα από αυτά, την βρήκα να κλαίει. Αγκαλιαστήκαμε προσπαθώντας να μαντέψω τι είχε συμβεί.

-Τι θα κάνω το χειμώνα; Ακόμη δεν έχω καμιά πρόταση.

Ανακουφίστηκα που δεν την είχε βρει κάποιο κακό. Δύσκολη η δουλειά της ηθοποιού. Ακόμη δυσκολότερη κι από των ανδρών συναδέλφων τους. Μπορούσα να καταλάβω τις ανησυχίες της. Προσπάθησα να αναπτερώσω το ηθικό της ψελλίζοντας κάτι για το πόσο καλή και γνωστή είναι. Πήραμε τη μηχανή και βγήκαμε βόλτα. Συνήλθε.

Το ίδιο απόγευμα ταξιδεύαμε για Αθήνα. Στο πλοίο βρήκαμε τον Γιώργο (Μιχαηλίδη) και καθίσαμε μαζί του. Αμέσως μετά τα τετριμμένα απευθύνθηκε στην ηθοποιό:

-Όπως ξέρεις (είπε το όνομά της), εμείς δεν έχουμε συνεργαστεί. Μήπως είναι καιρός;

Η ηθοποιός χαμογέλασε και με κοίταξε, λιγάκι ένοχα. Εγώ πρόλαβα και την κλώτσησα κρυφίως. Ακολούθησε ένα όμορφο ταξίδι. Για την ιστορία, δεν συνεργάστηκαν ποτέ…
***
Ένας ικανός κι αγαπημένος άνθρωπος πέθανε. Έτσι είναι Γιώργη! Σαν γεννηθήκαμε, θα πεθάνουμε κιόλας. Όμως στο πέρασμά σου, τα κατάφερες. Μας άφησες σπουδαίο έργο. Σκηνοθετικό και συγγραφικό.

_______________________________________________________________________________________________________

Στέλιος Κανάκης Διδάσκει στην επαγγελματική εκπαίδευση και παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο του βιβλίου. Έχει γράψει, υπό μορφή ημερολογίων τα «Με τη μουσική του κόσμου», «Οι μουσικοί του κόσμου» και «Δώδεκα μήνες συνθέτες».  Επίσης το «Ιερές Βλακείες» Εμπειρία Εκδοτική 1η και 2η έκδοση – Εκδόσεις Εντύποις 3η και 4η και το «Η Αγρία Γραφή» Εκδόσεις ΚΨΜ.
stelioskanakis@yahoo.gr Facebook: Stelios Kanakis /ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ