Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Στο όνομα του ελληνικού… «λαουτζίκου»

Γρά­φει ο Παύ­λος Κιρ­κα­σί­δης //
Δημοσιογράφος

Αν στην από­φα­ση τού ΣτΕ που αφο­ρά την κατάρ­γη­ση 13ου και 14ου μισθού καθώς και του επι­δό­μα­τος θερι­νής άδειας των Δημο­σί­ων Υπαλ­λή­λων υπάρ­χει κάτι πιο αισχρό ακό­μη και από την ίδια την από­φα­ση, είναι το σκε­πτι­κό της, κυριο­λε­κτι­κά «μνη­μείο» κοι­νω­νι­κού αυτο­μα­τι­σμού αλλά και νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης παράνοιας.

1. Mνημείο Κοι­νω­νι­κού Αυτο­μα­τι­σμού αφού, η από­φα­ση αυτή δεί­χνει να λαμ­βά­νε­ται ούτε λίγο ούτε πολύ… «στο όνο­μα του ελλη­νι­κού λαού” και μάλι­στα στου πλέ­ον φτω­χο­ποι­η­μέ­νου τμή­μα­τός του, αφού, τάχα, οι δικα­στές προ­χώ­ρη­σαν στη συγκε­κρι­μέ­νη χύνο­ντας δάκρυα για το κατά­ντη­μα των υπό­λοι­πων εργα­ζο­μέ­νων της χώρας οι οποί­οι παίρ­νουν από πολύ λιγό­τε­ρα έως και τίπο­τα.

Λέει συγκε­κρι­μέ­να η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ στο “σκε­πτι­κό” της:

«Ο βασι­κός μισθός των δημο­σί­ων υπαλ­λή­λων που κυμαί­νε­ται από τα 780 ευρώ έως και 1.092 ευρώ, ακό­μη και μετά την κατάρ­γη­ση των τριών επί­μα­χων επι­δο­μά­των, εξα­σφα­λί­ζουν αξιο­πρε­πές επί­πε­δο δια­βί­ω­σης, τόσο σε σχέ­ση με όσους δια­βί­ω­ναν στα όρια της φτώ­χειας όσο και με όσους απα­σχο­λού­νταν στον ιδιω­τι­κό τομέα με τον κατώ­τα­το βασι­κό μισθό και ημερομίσθιο».

Ακόμη όμως και αν δεχό­μα­σταν πως ένα τέτοιο σκε­πτι­κό εμπε­ριεί­χε έστω και ελά­χι­στα ψήγ­μα­τα ειλι­κρί­νειας ή οποια­δή­πο­τε ίχνη πρό­θε­σης για… από­δο­ση δικαιο­σύ­νης, τότε θάπρε­πε τα χρή­μα­τα που «εξοι­κο­νο­μεί» η εθνι­κή οικο­νο­μία από τις συγκε­κρι­μέ­νες περι­κο­πές να πήγαι­ναν αμέ­σως σε εκεί­νες τις ακό­μη πιο εξα­θλιω­μέ­νες ομά­δες της κοι­νω­νί­ας. Αλλά όλοι γνω­ρί­ζου­με πως μόνο εκεί δεν θα πάνε, οπό­τε το συγκε­κρι­μέ­νο σκε­πτι­κό είναι από κάθε πλευ­ρά εξό­φθαλ­μα υπο­κρι­τι­κό και φυσι­κά κατά­πτυ­στο καθώς (και αυτό) προ­σπα­θεί να στη­ρι­χθεί πάνω στην παλιά καλή και δοκι­μα­σμέ­νη συντα­γή τού «διαί­ρει και βασίλευε». 

2. Μνη­μείο Νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης Παρά­νοιας διό­τι, βασι­ζό­με­νο στην Αρχή της πλά­νης του οπλι­σμέ­νου επι­χει­ρή­μα­τος, (λαμ­βά­νει ως δεδο­μέ­νο κάτι το οποίο δεν προ­κύ­πτει από καμιά λογι­κή ή άλλη επι­στη­μο­νι­κή επε­ξερ­γα­σία και στη συνέ­χεια επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί επά­νω σε αυτό) εμφα­νί­ζει τους Δημο­σί­ους Υπαλ­λή­λους ως ένα εξ ορι­σμού βάρος για την εθνι­κή Οικο­νο­μία, λέγο­ντας πως…

…«με αυτό το μέτρο, το οποίο εφαρ­μό­ζε­ται γενι­κά σε όλους τους μισθω­τούς του δημό­σιου τομέα, γίνε­ται προ­σπά­θεια εξοι­κο­νό­μη­σης και περιο­ρι­σμού των διο­γκω­μέ­νων δαπα­νών της Γενι­κής Κυβέρ­νη­σης, η οποία υπα­γο­ρεύ­ε­ται από επι­τα­γές της Ε.Ε. για μεί­ω­ση του υπερ­βο­λι­κού δημο­σί­ου ελλείμματος».

Στο σημείο αυτό, ας προ­σπε­ρά­σου­με την λέξη «προ­σπά­θεια» η οποία φυσι­κά ευγε­νώς ομο­λο­γεί πως ακό­μη και μετά από αυτή την από­φα­ση ουδείς εγγυά­ται οποια­δή­πο­τε ωφέ­λεια για την εθνι­κή Οικο­νο­μία, και ας πάμε στην εν προ­κει­μέ­νω ουσία όπου ο κάθε Δημό­σιος Λει­τουρ­γός απο­τε­λεί εξ ορι­σμού «βάρος» καθώς …«αδιαμ­φι­σβή­τη­τα» το συνο­λι­κό ισο­ζύ­γιο της σχέ­σης του με το κρά­τος και την κοι­νω­νία είναι αρνη­τι­κό. Αλλά αν είναι έτσι, αν δηλα­δή η έννοια του Δημο­σί­ου Υπαλ­λή­λου γίνε­ται ταυ­τό­ση­μη με εκεί­νη του… «χαρα­μο­φάη που ζει σε βάρος της υπό­λοι­πης κοι­νω­νί­ας», τότε για­τί δεν τους απο­λύ­ουν όλους να… πλου­τί­σου­με όλοι εμείς οι υπό­λοι­ποι; Toυς κάνουν κάποια χάρη που τους κρα­τούν; Δεν αμφι­σβη­τού­με φυσι­κά την κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία των επαγ­γελ­μα­τιών του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, αλλά πραγ­μα­τι­κά νομί­ζου­με πως σε τέτοια θέμα­τα και αν είναι έτσι να σωθεί η χώρα αν όχι και η ανθρω­πό­τη­τα, δεν χωρούν συναισθηματισμοί.

Για να σοβα­ρευ­τού­με όμως… Το μεγα­λύ­τε­ρο έγκλη­μα που συντε­λεί­ται (και) με τη συγκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση του ΣτΕ, είναι πως τάχα αυτή λαμ­βά­νε­ται στο όνο­μα ενός ψευ­δε­πί­γρα­φου και απροσ­διό­ρι­στου ευρύ­τε­ρου δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, δηλα­δή για… μάς, τους «άλλους»… Ας ήταν του­λά­χι­στον όμως λίγο ειλι­κρι­νείς οι κατά τα άλλα εντι­μό­τα­τοι κύριοι του νεο­κλα­σι­κού της Πανε­πι­στη­μί­ου, τέτοιες απο­φά­σεις στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν παίρ­νο­νται ποτέ «στο όνο­μα» κανε­νός «Ελλη­νι­κού Λαού» μα στο όνο­μα ενός πολι­τι­κά πολ­το­ποι­η­μέ­νου και απο­προ­σα­να­το­λι­σμέ­νου «λαου­τζί­κου» που τον έκα­ναν να πιστεύ­ει πως η αιτία της εξα­θλί­ω­σής του δεν είναι το αδη­φά­γο κεφά­λαιο και ο πιο άγριος καπι­τα­λι­σμός αλλά κάποιος γεί­το­νας ή φίλος ή ακό­μη και συγ­γε­νής τους, που μέχρι σήμε­ρα είχε την …τύχη να είναι κάπως λιγό­τε­ρο εξα­θλιω­μέ­νος από τον ίδιο.

Αν θέλε­τε λοι­πόν Εντι­μό­τα­τοι κύριοι του ΣτΕ να παίρ­νε­τε τέτοιες απο­φά­σεις, μπο­ρεί­τε φυσι­κά να το κάνε­τε, δικό σας το πεπό­νι, δικό σας και το μαχαί­ρι. Όχι όμως άλλα τέτοια επαί­σχυ­ντα «σκε­πτι­κά», τα δικά σας ανο­σιουρ­γή­μα­τα όχι στο δικό μας το όνο­μα. Mακριά το όνο­μα του Λαού από τις δου­λειές σας. 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο