Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Συνταγή για μαγειρίτσα από τον Τσελεμεντέ

Συντα­γή για μαγει­ρί­τσα: Πασχα­λι­νή σού­πα συν­δε­δε­μέ­νη με τη θρη­σκευ­τι­κή παρά­δο­ση (μετα­βα­τι­κό πιά­το από τη σαρα­κο­στή στην κρε­α­τομ­φα­γία) που ασχέ­τως αν πιστεύ­ου­με σε θεούς, απο­λαμ­βά­νου­με όλοι.

Μαγει­ρί­τσα, με ταπει­νή κατα­γω­γή, νόστι­μη και θρεπτική

Επι­λέ­ξα­με μια αυθε­ντι­κή συντα­γή του Νίκου Τσε­λε­με­ντέ για να την έχε­τε ως οδηγό.

Υλικά

• Πόδια και εντό­σθια αρνιού

• αλά­τι

• 1 κου­τα­λά­κι αλεύρι

• 2 κου­τα­λιές της σού­πας βούτυρο

• 1/2 μάτσο κρεμ­μυ­δά­κια φρέσκα

• 1/2μάτσο άνηθο

• λίγος μαϊντανός

• ρύζι

• 2 κρό­κοι αυγών

• 1 1/2 λεμόνι

• 1–2 κου­τα­λιές της σού­πας κορν — φλάουρ

Διαδικασία

Καθα­ρί­ζου­με καλά και πλέ­νου­με τα πόδια του αρνιού και την κοι­λιά, την οποία κόβου­με σε 4–5 κομ­μά­τια. Τα ζεμα­τά­με σε καυ­τό νερό που στη συνέ­χεια πετά­με. Τα ξανα­βά­ζου­με στη φωτιά με άλλο νερό ανά­λο­γο αλά­τι και 1 κου­τα­λά­κι αλεύ­ρι, δια­λυ­μέ­νο προη­γού­με­να σε λίγο κρύο νερό, κι αφή­νου­με να σιγοβράζουν.

Παίρ­νου­με από τα υπό­λοι­πα εντό­σθια λίγο συκώ­τι, άντε­ρο και πλε­μό­νι, τα καθα­ρί­ζου­με, τα πλέ­νου­με πολύ καλά και τα ζεμα­τά­με. Τα στραγ­γί­ζου­με, τα κόβου­με ψιλά και τα βάζου­με, σε κατσα­ρό­λα, στη φωτιά, με δυο κου­τα­λιές βού­τυ­ρο και τα χορ­τα­ρι­κά ψιλο­κομ­μέ­να, να μισο­κα­βουρ­δι­στούν, ανα­κα­τεύ­ο­ντας από και­ρό σε και­ρό. Κατό­πιν, προ­σθέ­του­με και τα πόδια με την κοι­λιά με το ζου­μί τους, αφού έχουν βρά­σει μόνα τους 30–40 λεπτά. Όταν βρά­σουν καλά, περ­νά­με το ζωμό από ψιλό τρυ­πη­τό σε άλλη κατσα­ρό­λα και ρίχνου­με ρύζι ανά­λο­γο (μια κοφτή κου­τα­λιά της σού­πας για κάθε άτο­μο) να βρά­σει. Μετά, προ­σθέ­του­με το αυγο­λέ­μο­νο, που το έχου­με ετοι­μά­σει ξεχω­ρι­στά με τους κρό­κους, το λεμό­νι και­το κορν — φλάουρ.

Σημεί­ω­ση:

α) Αντί για ποδα­ρά­κια και πατσά, μπο­ρού­με να προ­σθέ­σου­με στη μαγει­ρί­τσα ένα κεφα­λά­κι αρνιού βρα­στό Αφού βρά­σου­με το κεφα­λά­κι, σου­ρώ­νου­με το ζωμό του και τον προ­σθέ­του­με στην κατσα­ρό­λα με τα εντό­σθια και τα χορ­τα­ρι­κά (αν θέλου­με, προ­σθέ­του­με και τα ψαχνά του κεφα­λιού ψιλο­κομ­μέ­να, εκτός από το μυα­λό) και συνε­χί­ζου­με την παρα­σκευή της μαγει­ρί­τσας με τον τρό­πο που περι­γρά­ψα­με πιο πάνω.

β) Μπο­ρού­με, αν θέλου­με (είναι άλλω­στε πιο συνη­θι­σμέ­νο), να μη φτιά­ξου­με τη σού­πα του ρυζιού ιδιαι­τέ­ρως, αλλά να ρίξου­με το ρύζι στην κατσα­ρό­λα την ώρα που θα κοντεύ­ουν ν’ απο­βρά­σουν τα εντό­σθια και τα χορ­τα­ρι­κά, ν’ αφή­σου­με να βρά­σει μαζί τους και να τ’ αυγο­κό­ψου­με στο τέλος, όλα μαζί. Σ’ αυτή την περί­πτω­ση θα σερ­βί­ρου­με ξεχω­ρι­στά μόνο το κεφα­λά­κι ή και μόνο το μυα­λό και τα μάτια του, αν τα ψαχνά του τα έχου­με προ­σθέ­σει στη σούπα.

 

Φώτης Αγγου­λές, ο προ­λε­τά­ριος ποιητής

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο