Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Καλάβρυτα 1943 και γυναικείες ιστορίες

Με τα εισιτήρια να παρουσιάζουν νέα περαιτέρω πτώση την προηγούμενη εβδομάδα, εξαιτίας των προβλημάτων από την πανδημία, οι ελπίδες για ανάκαμψη περιορίζονται στο αμφιλεγόμενο και ελκυστικό, λόγω του θέματός του, ελληνικό αντιπολεμικό δράμα “Καλάβρυτα 1943”, με τον Μαξ Φον Σίντοφ, στην τελευταία του εμφάνιση λίγο πριν πεθάνει. Πάντως, από τις έξι συνολικά ταινίες που κάνουν πρεμιέρα απόψε, ξεχωρίζει το ιαπωνικό δράμα “Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας”, που κέρδισε την Αργυρή Άρκτο.

«Καλάβρυτα 1943»: Με αρκετά κλισέ και ανακρίβειες για το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

   Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας

 Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας (Wheel of Fortune and Fantasy). Αισθηματικό δράμα, ιαπωνικής παραγωγής του 2021, σε σκηνοθεσία Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι, με τους Κοτόνε Φουρουκάουα, Κιγιοχίκο Σιμπουκάουα, Κατσούκι Μόρι, Φουσάκο Ουράμπε, Αόμπα Καουάι κ.ά.

   Ιδιαίτερη αφηγηματικά, βουβά σπαρακτική, διεισδυτική στη γυναικεία ψυχοσύνθεση, με το δικό της ενδιαφέρον ιαπωνική ταινία, που απευθύνεται σε ένα περιορισμένο κοινό, είναι τούτο δω το σπονδυλωτό δράμα του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι, που κέρδισε την Αργυρή Άρκτο του φετινού Φεστιβάλ Βερολίνου.

   Τρεις διαφορετικές ιστορίες, με διαφορετικό καστ, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά η ξεχωριστή ιδιόμορφη λιτή σκηνοθεσία, το καλογραμμένο σενάριο, που ορισμένες φορές, ωστόσο, μπορεί να δείχνει φλύαρο, αλλά τελικά συνειδητοποιείς ότι είναι χρήσιμη κάθε λέξη, κάθε σημείο στίξης αλλά και οι βαθιά εσωτερικές ερμηνείες.

Συνοπτικά οι ιστορίες αφορούν ένα παιχνίδι της τύχης που χαλάει ένα ιδιαίτερο ερωτικό τρίγωνο, μία υπόθεση αποπλάνησης ενός καθηγητή πανεπιστημίου από την ερωμένη ενός φοιτητή του, που θέλει να τον εκδικηθεί, και μια συνάντηση δυο άγνωστων γυναικών, που νομίζουν ότι γνωρίζονται από το σχολείο, θυμούνται τους χαμένους νεανικούς έρωτές τους και έρχονται κοντά, βλέποντας ότι σπατάλησαν τη ζωή τους με τις συμβατικές επιλογές τους. Τρεις ιστορίες που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ως αυτόνομες ξεχωριστές ταινίες, αλλά θα χάνανε αυτό το μέγα μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και της μοναδικότητάς τους, καθώς αναγκαστικά θα φορτώνονταν με τετριμμένα γεμίσματα και αχρείαστες επεξηγήσεις.

Βεβαίως, ο θεατής θα νιώσει ορισμένες φορές αμήχανος ή να χάνεται στους διαλόγους των πρωταγωνιστών, αλλά αυτό πιθανότατα μπορεί να γίνει κατανοητό, καθώς μας φαίνονται ακατανόητες πολλές συμπεριφορές, συνήθειες, ήθη, έθιμα των κατοίκων της μακρινής χώρας, που έχουν ταυτόχρονα μπολιαστεί με τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Παρά ταύτα, ο Χαμαγκούτσι, καταφέρνει να μαγνητίζει με τη γαλήνια προσέγγιση των ιστοριών του, το παιχνιδιάρικο χαμηλόφωνο σκηνοθετικό του ύφος και την υποδειγματική διεύθυνση των ηθοποιών του.

Πέρα από τη διεισδυτικότητα στη γυναικεία ψυχοσύνθεση και του έρωτα, ενός ζητήματος που στην Ιαπωνία έχει πάρει προβληματικές διαστάσεις, βασικό ρόλο στην ταινία παίζουν ο χρόνος και οι συμπτώσεις. Ο χρόνος, που φθείρει, γεμίζει και αδειάζει ζωές και οι συμπτώσεις που οδηγούν στο ανατολίτικο πεπρωμένο.

   Στα θετικά της ταινίας και τα εμπνευσμένα πλάνα του Χαμαγκούτσι, ο οποίος πολλές φορές κινηματογραφεί πλάτη τις ηρωίδες του, καθώς και οι ερμηνείες των ηθοποιών, με τη νατουραλιστική προσέγγιση των ρόλων τους, την αυθόρμητη εξωτερίκευση των πληγωμένων συναισθημάτων τους.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…. Ένα απρόβλεπτο ερωτικό τρίγωνο, μια εκδικητική χειρονομία αποπλάνησης που θα έχει αναπάντεχη κατάληξη και η συνάντηση δύο παλιών συμμαθητριών, που θα οδηγήσει σε ένα λυτρωτικό παιχνίδι ρόλων. Ο πιο πολυσυζητημένος Ιάπωνας σκηνοθέτης των τελευταίων ετών επιβεβαιώνει τη φήμη του με ένα σαγηνευτικό τρίπτυχο ιστοριών για τις δαιμόνιες συμπτώσεις και τις αθέατες επιθυμίες που καθορίζουν υπογείως τις ανθρώπινες ζωές.

      Αntlers

 Αntlers. Ταινία τρόμου, αμερικανικής παραγωγής του 2021, σε σκηνοθεσία Σκοτ Κούπερ, με τους Κέρι Ράσελ, Τζέσι Πλέμονς, Τζέρεμι Τ. Τόμας, Γκράχαμ Γκριν, Σκοτ Χέιζ, Έιμι Μάτνιγκαν κ.ά.

Σίγουρα, αυτή η πρώτη ταινία τρόμου του Σκοτ Κούπερ (“Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου”, “Crazy Heart”) δεν είναι απ’ αυτές που μπαίνουν στον σωρό των παραγωγών horror με τους πολυάριθμους φαν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πίσω από την παραγωγή βρίσκεται ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο (“Η Μορφή του Νερού”), αλλά και δοκιμασμένοι συντελεστές, που θα αποφύγουν τα κλισέ του είδους και θα δώσουν μια διαφορετική πνοή σε μια ταινία τρόμου.

   Ο Κούπερ με τους συνεργάτες του, πήρε ένα αρχαίο αμερικανικό παγανιστικό θρύλο και τον διεύρυνε σε ένα τρομαχτικό φιλμ. Ένα μυθολογικό πλάσμα, αποκύημα της φαντασίας των φυλών της Βόρειας Αμερικής, ένα πλάσμα κανίβαλος με χαρακτηριστικά ανθρώπου, λύκου και ελαφιού, που θα συναντήσει ένα μικρό μαθητή, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Όρεγκον, με τρομαχτικές συνέπειες.

Αφηγηματικά απλή, χωρίς υπερβολές, χρησιμοποιεί με μέτρο τα εφέ, η ταινία κλιμακώνει την αγωνία, βάζει στον εφιάλτη των ηρώων τον θεατή, κάνει σχόλια -μάλλον επιδερμικά- για τον κατήφορο που έχει πάρει η Αμερική και δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο, απ’ το οποίο δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν οι ήρωες.

Εδώ, όμως, τελειώνουν και τα θετικά, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που έχεις την αίσθηση ότι η δημιουργία τού κλίματος τρόμου χαντακώνει το δραματικό αλλά και το μεταφυσικό στοιχείο της ταινίας, ενώ παράλληλα, οι χαρακτήρες παραμένουν έωλοι, έρμαια των κεράτων του φονικού τέρατος.

Συμπαθής ο πιτσιρικάς Τζέρεμι Τόμας, ενώ ξεχωρίζει και ο Γκράχαμ Γκριν, απ’ το υπόλοιπο αδιάφορο σε γενικές γραμμές καστ.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Σε μια μικρή πόλη του Όρεγκον, μια νέα στην περιοχή δασκάλα που συγκατοικεί με τον σερίφη αδερφό της, συνειδητοποιεί πως ένας από τους μαθητές της έχει υποστεί κακοποίηση. Για εκείνο, όμως, που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη, είναι όσα τρομοκρατικά ανακαλύπτει τη στιγμή που αποφασίζει να επισκεφθεί το σπίτι του για βοήθεια.

      Το Εργοστάσιο

   Το Εργοστάσιο (The Factory). Δραματικό θρίλερ, ρωσικής και γαλλικής παραγωγής του 2018, σε σκηνοθεσία Γιούρι Μπίκοφ, με τους Ντένις Σβέντοφ, Αντρέι Σμολιάκοφ, Ιβάν Γιανκόφσκι, Αλεξάντρ Μπουχάροφ κ.ά.

Με σκηνικό τους χώρους ενός παγωμένου σκοτεινού εργοστασίου κάπου χαμένο στη Ρωσία, που μπροστά του μία φυλακή μοιάζει με παιδική χαρά, ο Γιούρι Μπίκοφ (“Ο Ηλίθιος”), στήνει ένα θρίλερ, ανάμεσα στους εργάτες του και τον τοπικό ολιγάρχη επιχειρηματία που απαγάγουν όταν αυτός τους ανακοινώνει ότι θα το κλείσει κι ενώ τους έχει αφήσει για μήνες απλήρωτους.

   Ένα φιλμ, που το θέμα του παραπέμπει στα “κίτρινα γιλέκα”, καθώς οι εργαζόμενοι εξαγριώνονται νιώθοντας αναλώσιμοι σε κάθε επιχειρηματική ενέργεια, απροστάτευτοι από το κράτος που συμπλέει με την αυθαιρεσία του εργοδότη. Ο Μπίκοφ αρχικά αναδεικνύει το ταξικό χάσμα των δυο πλευρών, το αδιέξοδο που βρίσκονται οι εργαζόμενοι, τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και εντείνονται από τη συμπεριφορά του εργοδότη τους, αλλά στη συνέχεια χάνει την ορμή του και το ενδιαφέρον του. Ειδικά, όταν μπαίνει στο κοστούμι ενός θρίλερ, με τους εργάτες απαγωγείς να περικυκλώνονται από ένα μάτσο βαριά οπλισμένους σωματοφύλακες του ολιγάρχη και τις ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας και παραγκωνίζεται το δράμα των εργατών και της ουσίας του προβλήματος. Και με το φινάλε να δικαιώνει τις πρώτες σκέψεις του θεατή, μετά την απαγωγή, ότι οι εργαζόμενοι θα την πληρώσουν ακριβά. Με τη ζωή τους, ακόμη και αν οι σωματοφύλακες διστάζουν, αλλά υπάρχει πάντα η κρατική καταστολή, που δεν χαρίζει κάστανο…

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Οι εργάτες ενός πτωχευμένου εργοστασίου οργανώνονται και απαγάγουν τον ιδιοκτήτη ζητώντας ως λύτρα τα χρήματα που δικαιούνται, ωστόσο το σχέδιό τους δεν έχει την αναμενόμενη εξέλιξη, όταν περικυκλώνονται από τους οπλισμένους σωματοφύλακες του επιχειρηματία και αστυνομικές δυνάμεις.

   Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

   Εξόριστος (Exil). Δραματική ταινία, κοσοβογερμανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Βισάρ Μορίνα, που θίγει ζητήματα που καίνε στην Ευρώπη, όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις, ο εκπατρισμός κλπ και κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σεράγεβο. Η ταινία είναι σε παραγωγή της Μάρεν Άντε (“Toni Erdmann”), ενώ το σενάριο θέλει έναν 45χρονο φαρμακευτικό μηχανικό από το Κόσοβο, που ζει στη Γερμανία, με τη Γερμανίδα σύζυγό του και τα τρία του παιδιά και αρχίζει να δέχεται προειδοποιητικές απειλές έξω από το σπίτι του και τη ρατσιστική συμπεριφορά των συναδέλφων του, που θα τον φέρουν κοντά στα όρια της παράνοιας. Πρωταγωνιστεί ο Μισέλ Ματίτσεβιτς.

 

    Αρχηγός Από Κούνια 2: Οικογενειακή Υπόθεση (The Boss Baby 2). Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων από την Dreamworks Animation, που συνεχίζει τις ευχάριστες περιπέτειες του “Αρχηγού από Κούνια”, χάνοντας, ωστόσο, ορισμένα από τα προτερήματα της πρώτης ταινίας. Αποκλειστικά για μπόμπιρες, η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά. Η σκηνοθεσία είναι του Τομ Μακ Γκραθ και τη μουσική υπογράφει ο Χανς Ζίμερ.

Πηγή: ΑΠΕ / Χάρης Αναγνωστάκης

vivlio mpelogiannis